Daddio (2023)

Een passagier (Dakota Johnson) en een taxichauffeur (Sean Penn) beginnen op aarzelende toon een gesprek. De kleine en besloten ruimte die de donkere nacht buitenhoudt roept een gevoel van veiligheid en intimiteit op. De passagier en de chauffeur delen geheimen, delen waarheden en doen (schaamtevolle) bekentenissen. Een film die zich op een paar ogenblikken na enkel in de beslotenheid van de taxi afspeelt. Daddio is een prima dramatisch debuut van regisseur en schrijver Christy Hall. Twee personages die van elkaar verschillen, maar desondanks twee personages die beiden boeien. Beiden afkomstig uit diverse sociale milieus. Beiden in een andere leeftijdscategorie. Tussen beide personages ontspint een vermakelijk en soms intrigerend gesprek. Een gesprek dat vooral door de losse, eerlijke en eenvoudige houding van Penn op gang komt en geconsolideerd wordt. Een gesprek dat begint uit beleefde nieuwsgierigheid. Onder de indruk van de levenservaring en mensenkennis van Penn ontstaat bij Johnson vertrouwen en raakt zij voldoende getriggerd om de aarzelende uitwisseling van losse zinnetjes tot een volwaardig gesprek uit te laten groeien. Buiten de taxi verlichten lantaarns de monotone snelweg en biedt de taxi een veilige beschutting tegen de kille en opdringerige reflecties van hun verlichting. Binnen is het beter. Het gesprek verdiept zich. De taxichauffeur vertelt uit eigen ervaring hoe zelfzuchtig mannen een relatie ingaan en hoe gemakkelijk vrouwen zich laten gebruiken. De jonge vrouw deelt ervaringen uit haar jeugd die haar huidige partnerkeuze verklaren. Af en toe klinkt het allemaal wat clichématig. Af en toe ook niet. Aan het eind van de rit is er ontroering. Dakota Johnson en Sean Penn zijn overtuigend in hun rollen van mensen die met woorden hun cocon van eenzaamheid openbreken. Ook al is het maar voor de duur van een taxirit. Prima film.

Tijdens een lange taxirit vanaf JFK Airport, ontstaat een diepgaand een emotioneel gesprek tussen de chauffeur [Sean Penn] en de passagier [Dakota Johnson] dat nieuwe inzichten oplevert met betrekking tot hun persoonlijke relaties van vroeger en van u. Het statische gegeven geeft schrijver en regisseur Hall weinig ruimte om de dialogen visueel interessant te houden. Het leent zich in feite veel beter voor een toneelstuk, maar Johnson en Penn zijn aan elkaar gewaagd en maken er een bescheiden acteerduel van. Vooral voor fans van de hoofdrolspelers dus.

Ik geef The Guardian gelijk, ondanks de goede pogingen van Johnson en Penn, weet de film niet te boeien. En ik vond het eerder een redelijk vervelende saaie film....