The Hand That Rocks the Cradle (1992)

Tss, zo'n backstory: nergens goed voor. Nefast voor de mythische aura die de 'binnendringer' om zich heeft en dus veel efficiënter wanneer zijn / haar beweegredenen onduidelijk blijven (zie: Poison Ivy ). Bovendien is het motief in casu nog eens te ridicuul voor woorden. Hoe dan ook, ik kijk de laatste tijd wel vaker vroege jaren '90 'huishouden in nood' thrillers en vond dat The Hand That Rocks veel te weinig aanvangt met zijn setting. In films al deze moet het huis where evil lurks opgewaardeerd worden tot een volwaardige antagonist, een soort idyllische gevangenis waarvan de tralies gemarkeerd staan op de gezichten van de geplaagde personages. Enfin, hier is het maar een plaats die toevallig bewoond wordt. Wat ook niet helpt is de (mis)casting: Sciorra heeft een veel te New Yorkse kop (check die wenkbrauwen) om geloofwaardig te zijn als suburbia queen met een neus voor tuinieren. Dat verwacht je ergens aan een ongure metrohalte in Brooklyn, niet in een parelwitte mansion. Matt McCoy (who ever that may be): lamzak eerste klas. Zelfs voor de categorie 'argeloze echtgenoot van de prooi van de zwarte weduwe' is hij buitengewoon gedesinteresseerd (er zijn een vijftal scènes waar hij gejaagd dassen knoopt terwijl vrouwlief weer allerlei ideetjes aan het verkondigen is) en ook teleurstellend: geen moment gaat hij in op de avances van de boosaardige verleidster. Kan je hem natuurlijk niet kwalijk nemen, Rebecca De Mornay heeft zowat de sex appeal van een alpine geit. Echt zo'n film waarvan je achteraf gaat denken: wat werd er toch veel shit gemaakt in de nineties. Toch is het een tijdperk dat ik grondig mis: toen kon je nog wegkomen met politiek incorrecte subplots, zoals een mentaal gehandicapte zwarte die fungeert als substituut voor de blaffende gezinslabrador die 'het kwade aanvoelt'.

Een bovengemiddelde thriller met goede acteerprestaties en een sterke vertolking van Rebecca De Mornay als de koelbloedige verleidster en 'homebreaker'. Een aanrader! Deze film hoort wat mij betreft in hetzelfde rijtje als andere sterke thrillers uit de jaren '80 en '90, zoals Basic Instinct (van hetzelfde jaar), Fatal Attraction (1987), Presumed Innocent (1990) en Disclosure (1994).

Oudje waarvan het alweer heel wat jaartjes geleden is dat ik hem zag en me nu vooral opvalt als boeiend en vermakelijk. De film lijkt vooral in de eerste fase last te hebben van zijn jaren '90 imago qua stijl, muziek en opbouw. Het zogenaamde idyllische beeld met de ongevaarlijke gek in de tuin is best wel oninteressant en van tempo is ook niet echt sprake. Veel spanning zit er overigens ook niet in en komt ook niet echt tot in de allerlaatste fase. Toch verandert dit allemaal met het verschijnen van Peyton. Nog steeds loopt het geheel niet over van spanning maar wat daarna wel opvalt is de ingenieuze wijze waarop ze situaties creëert, mensen tegen elkaar uitspeelt en subtiel het gezin ontwricht en de touwtjes in handen neemt. Geniaal is de scene hoe ze gefascineerd naar zichzelf zit te kijken terwijl ze de inhalators saboteert. De film is dan ook in zijn geheel op te hangen aan een ge-wel-dige DeMornay die prikkelt, en zowel beangstigend als opwindend is. De perfecte combinatie van een onschuldige look en doortraptheid. You have to love this woman. The Hand That Rocks The Cradle is dan ook een prima film te noemen met een prima Hudson en Sciorra, en een bijna onherkenbare Moore. Meer dan te doen voor een keer maar als geheel niet echt te betitelen als thriller maar wat mij betreft wel als psychologische thriller.