Robot Dreams (2023)

Met deze gelaagde, diep ontroerende animatiefilm bewijst Berger dat een sterk verhaal veel belangrijk is dan gelikte animatie en dat de zwijgende cinema in zijn handen nog veilig is. In het New York van de jaren 80 besluit de eenzame hond (simpelweg ‘Dog’ genoemd) een gezelschapsrobot te kopen. Dog bloeit helemaal op, maar na een dagje op het strand moet hij de robot achterlaten. De volgende dag keert hij terug om zijn vriend te redden, maar het strand is hermetische afgesloten tot het begin van de volgende zomer. Zowel de robot als hond dromen van hun hereniging, maar in de tijd dat ze van elkaar zijn gescheiden gaat hun leven gewoon door. Een prachtig verhaal over vrienden maken en verliezen is een genot voor jong en oud. Kinderen zullen zich vergapen aan de vindingrijke visuele ideeën, bijvoorbeeld de uitbundige dans op de discoklassieker ‘September’ van Earth, Wind & Fire en een potje bowlen met een sneeuwpop. Volwassenen begrijpen de diepere achterliggende betekenis. Mijn persoonlijke favoriet: de scène met de vogeltjes. Een van de beste animatiefilms aller tijden.

Lief filmpje. Het duurt net te lang om volledig boeiend te blijven en een echte hoge score te geven maar er zit veel goeds in. (En de film verveelt niet). Erg toffe animatie die enerzijds eenvoudig lijkt maar anderzijds best wat detail kent. Fijn sfeertje en vooral de scènes in de grootstad zijn mooi (ik ben enorm fan van animatie in de grote stad). Ook veel losse momenten werken stuk voor stuk (met die vogeltjes) en thema's als afscheid nemen en doorgaan met je leven worden enorm volwassen en goed gebracht; deze film raakte me wel. En eigenlijk als ik dit zo typ vind ik wel dat deze film toch hoger verdient dan ik in eerste instantie gaf. 4,0*. p.s. Ik zat in een zaal waar mensen van mijn leeftijd zaten, maar ook ouderen en hele kleine kinderen (die allen stil en geboeid keken). Echt een film die op veel vlakken kan werken en voor veel leeftijdsgroepen geschikt is.

Ik heb deze Robot dreams voor me uitgeschoven omdat ik wat terughoudend was toen ik de animaties zag. Ik had een soort idiote animatiefilm voor ogen, maar daar heb ik me schromelijk in vergist. Wat een fijne film, zeg! Een film over vriendschap en eenzaamheid. En blijkbaar is het in de wereld van Dog geen probleem om gezien te worden met een gezelschapsrobot. Opvallend dat er geen enkel woord wordt gesproken. Maar dat hoefde ook niet. Alles is erg duidelijk, dat betekent ook dat de film vooral op het gevoel werkt en visueel toch sterk is. Leuke vibe ook die over de film hangt. Grappig en ontroerend. Fijn ook die verwijzing naar Manhattan van Woody Allen aan het bankje.