V for Vengeance (2022)

Een behoorlijke B-film, maar wel eentje die de essentie van vermaak goed lijkt te begrijpen. V for Vengeance is dan ook een productie die redelijk lijkt te weten dat de inhoud onzinnig is en daarom lekker snel uit de remblokken schiet. Voordelig is dat het acteerwerk van Jocelyn Hudson uitstekend genoemd kan worden en het meeste uit haar beperkte materiaal weet te halen. De bijrollen zijn afwisselender, maar niet bepaald storend. Enkel Pauline Dyer acteert als een krant, maar krijgt gelukkig weinig screentime. Het voortdurende geweld, de lompe dialogen en de constante bombast zorgen voor aandoenlijk vermaak en een hoog tempo, maar na enige tijd verzuipt de film dan toch in zijn eigen sentiment. Het is allemaal zo fout en dommig dat het eigenlijk uiterst makkelijk door te komen is, maar zowel op inhoudelijk als visueel vlak wint het weinig punten. Ik wilde het oorspronkelijk lager beoordelen, maar ik ken een half puntje extra toe aan de hoofdrolspeelster.

Vampieren die last hebben van zilveren kogels en zilveren messen, staken van speciale houtsoorten en niet zichtbaar zijn in spiegels. Ok, dat gedoe met daglicht en knoflook is dan wel even vergeten, maar daar staat tegenover dat de vampieren (m/v) een overdaad aan strakke lederen kleding aan- en half uit hebben. En al zijn de mannetjesvampieren dan te slijmerig en fatterig voor woorden, de dames komen er bij mij dan wel mee weg, en gelukkig krijgen zij ook zo ongeveer alle screen time. Een vampierenfilm hoort niet al te serieus te zijn, en dat heeft Halihan goed begrepen. Respect voor het genre, ook heel belangrijk, en behalve dat dat iets met de voornoemde zilveren of houten objecten in zich heeft snapt ze ook verder waar het om gaat. Erg leuk gedaan, ondanks de overduidelijke beperkingen, en er ondanks dat echt een leuke film van gemaakt - met net iets meer dan alleen die leren broekies, al is dat misschien toch eigenlijk stiekem wel de hoofdzaak.