House of Darkness (2022)

Niet best. Altijd wat lastig met films die zichzelf als horrorfilm verkopen maar vervolgens meer een soort dramafilm zijn met thrillerelementen. Uiteraard ademt het allemaal wel horror uit. Dat hele kasteel schreeuwt hints dat we ons in een omgeving bevinden die niet te vertrouwen valt. En toch wordt er zo lang de tijd genomen om er te komen. LaBute flopte al eens eerder binnen dit kader, en wat mij betreft herhaalt hij dat opnieuw met House of Darkness. Apart ook dat we Justin Long in deze film aantreffen. Als er een soort film was waar ik hem niet in zie verschijnen, dan is het wel een horrorfilm. Uiteraard is dit niet de eerste keer dat hij met dit genre kennismaakt, maar toch zie ik hem meer als komedieacteur. Niet gek dan ook dat hij vooral wordt ingezet in het kader van humor. 75 minuten lang een gesprek tussen Long, Bosworth en Crovatin die gaandeweg de avond aan ons voorbij gaat langzaam escaleert. Wellicht leuk als er ook een vorm van onderhuidse spanning tussenzat, maar deze film is eerder een herhaling van doodvallende conversaties die op geen enkele manier opgeleukt kunnen worden. Ik kan in mijn vrije tijd ook in het echte leven luisteren naar drie vervelende volwassenen die het over de koetjes en de kalfjes hebben, maar dat hoef ik dan niet op een virtueel scherm opnieuw te zien. Nee, dit was vooral een aanfluiting. Leuke afsluiter, jammer dat je er zo onsterfelijk lang op moet wachten. Ik kan wel zeggen dat de drie leden goed hebben geacteerd, maar dat compliment valt moeilijk te geven als het je gewoon totaal niet kan bommen wat ze eigenlijk te melden hebben. Ik denk dat ik deze film snel vergeten ben. Wellicht dat LaBute gewoon beter weg kan blijven van de spannendere taferelen, want anders creëert hij nog meer van dit soort slaapmedicijn.

Ah ja. Altijd uitkijken als je op een losbandige avond een meisje naar huis brengt, en er blijkt iets met de spiegels te zijn, het licht doet het niet, en ze heet Mina. Als er dan ook nog een Lucy opdraaft, dan is het toch echt tijd om een stevig stuk essenhout op te zoeken - je dagelijkse morning wood zou wel eens te laat kunnen komen. Het is me eigenlijk altijd een raadsel gebleven waarom Kate Bosworth nooit is doorgebroken tot de mainstream kaskrakers. Ze is overduidelijk mooi zat, ze speelt niet heel onaardig, en ze moet langzamerhand toch overlopen van de connecties in Hollywood. Is het dan toch zo dat je iets metoo-achtigs moet doen voor een hoofdrol en dat ze daar geen zin in heeft, je zou het haast gaan denken. En met Justin Long is het dan een beetje hetzelfde verhaal, hoewel misschien wat minder uitgesproken. Hij zit ook wat meer in de Kevin Smith sphere, en dat verklaart misschien op zich al wel genoeg. Voor beiden gaat deze productie daar in ieder geval niks aan veranderen, daarvoor is het allemaal veel te veel net-niet. En wat is het dan, dat net-niet? te weinig ambitie, te weinig durf, te weinig zelfverzekerdheid. Als je er zelf niet in gelooft dat je bezig bent met de mooiste film aller tijden, dan gaat het publiek daar ook niet in geloven. Het straalt af, en daar is deze film een perfect bewijs voor. Jammer, want Kate gelooft er volgens mij echt wel in. Zoals ze dat haast altijd doet, in al haar films.