Aftersun (2022)

Naar verluidt een persoonlijke film van debuterend regisseur Charlotte Wells. Mogelijk schuilt daarin mijn probleem, want ik kreeg ondanks de prima vertolkingen van Paul Mescal en de jonge Frankie Corio op geen enkel moment een binding met het verhaal, dat ik afgezien van een paar momenten weinig bijzonder vond. Dat zal wel aan mij liggen.

Had aardig wat verwachtingen van deze film, maar het viel toch iets tegen. Het is kleine film met veel potentie, typisch Brits ook qua realisme in de thematiek, eenvoudige karakters, en afwerking zonder opsmuk. Wells heeft een scherp oog voor het creëren van een mooie dynamiek tussen vader en dochter op subtiele en eigenlijk ongrijpbare wijze. Ze toont daarmee een talent dat weinigen is gegeven. Het probleem zit echter in de eerste helft die ronduit saai en oninteressant was. Pas met terugwerkende kracht zie je het nut van de opbouw om de speciale dynamiek vorm te geven, maar het is te laat; de eerste regel van film is toch dat het moet boeien. Ze tuint hier eigenlijk in de valkuil die vaker als keerzijde van de medaille opdoemt bij 'typisch' Britse films zoals hierboven beschreven: veel rauwheid, maar te weinig interessant om te rechtvaardigen dat de kijker zoveel onderhuids drama te verteren krijgt. In het tweede gedeelte wordt het geleidelijk interessanter, zowel qua verhaal als cinematografie, en toont Wells haar talent. Het tempo versnelt, er is filmisch meer te beleven, en het drama krijgt een fijner karakter. Het is dus zeker de moeite waard om Wells te blijven volgen, maar dit debuut haalt slechts ternauwernood een voldoende.

Sfeervol coming-of-age waarin de 11-jarige Sophie [Frankie Corio] met haar vader Calum [Paul Mescal] vakantie viert in Turkije. Er is een kink in de kabel maar pas na een aantal gebeurtenissen en ontmoetingen waardoor Sophie een persoonlijke groei doormaakt wordt duidelijk welke schaduw er over deze vakantie hangt. De slotonthulling is letterlijk en figuurlijk er niet één om vrolijk van te worden en het plot meandert teveel, maar Wells stijlvolle regie en het innemende spel van Corio maken veel goed.