Better Nate Than Ever (2022)

Hoewel musicals en broadway dingen mij niet interesseren was dit eigenlijk een prima film. De hoofdrol speler doet het leuk. Het is een feel-good film die nergens echt klef wordt en het aantal liedjes is op een houtzagers hand te tellen. Het ging hem uiteindelijk wel allemaal makkelijk af. Tijd was zo voorbij.

Niet doorheen te komen. Waar deze Rueby Wood ook vandaan is gekomen was me volstrekt onduidelijk, dus ik moest even googelen en kwam erachter dat hij van Broadway komt. Ironisch dus dat hij in deze film juist op het podium probeert te komen van Broadway. In ieder geval heeft niemand hem echt verteld klaarblijkelijk dat al die theatrale dingen niet zo goed werken op film. Het zorgt voor een verbijsterend vervelende en vermoeiende filmervaring, terwijl de film juist erg luchtig van toon is. Het verloopt erg snel en vlotjes en er wordt wel een zeker avontuur aan het gebeuren genaaid. Jammer alleen dat wat er zich binnen dat avontuur bevindt zo ontzettend vervelend is. Vrijwel elke beweging of toon van Wood is onuitstaanbaar te noemen. Theatraal, overdreven en opdringerig. Bovendien is de regie ook niet bepaald all there en wordt er maar weinig gehaald uit een juist stralende omgeving. Langzaam en loom in beeld gebracht en zonder enige creativiteit uitgevoerd. Dat laatste geldt voor zowel de inhoud als de buitenkant. Het blijft een nogal platte film die zichzelf een stuk interessanter promoot dan dat het is, en dat is zeker met musicals een gemis. Normaal zou ik dit soort films geen catastrofaal laag cijfer geven, maar de irritatie die dat ventje oproept is toch wat te veel. Ik vind het jammer dat we nu richting dit soort films gaan, maar de troost is dat dit geen razendpopulaire film is geworden. Niet dat ik tegen de onderliggende boodschap van de film ben, maar als je jezelf op deze irritante wijze neerzet als hoofdpersonage hoeft het van mij niet meer.