Farha (2021)

Een wens tot vrijheid tussen onderdrukkende tradities en een bezetting. Of zoals 'Farha' (2021) op een slimme manier het vrouwelijke perspectief weet te visualiseren van een Palestijns meisje dat vastzit in haar eigen positie. Eerst wanneer Farah (Karam Tahar) de hartenwens uitspreekt om niet op jonge leeftijd te trouwen, maar om te mogen studeren in de grote stad. Beklemmende beelden van een traditionele leefomgeving waarin het jonge meisje steeds net buiten conversaties wordt gehouden die haar eigen toekomst betreffen. Maar haar vader is de kwaadste niet en besluit om zijn dochter toch mee te sturen met haar oom. Zo'n vrijgevochten geest kun je toch niet temperen! Daarna lijkt Farha's droom alsnog vervlogen wanneer Israëlische vliegtuigen het dorp bombarderen en het meisje wordt opgesloten in een voorraadschuur. Van het ene op het andere moment wordt haar droom van vrijheid en onafhankelijkheid een bittere strijd om te overleven. Het is duidelijk dat 'Farha' (2021) niet het budget heeft van megaproducties. Vooral bij de bombardementen wordt pijnlijk zichtbaar dat veel van de narigheid zich afspeelt op de geluidstrack om de kosten te drukken. Desalniettemin past deze minimale aanpak ook bij het perspectief van een jong meisje dat niet begrijpt wat er allemaal om haar heen gebeurt. Eenmaal opgesloten in de voorraadschuur wordt de film beklemmend claustrofobisch als je beseft dat dit meisje werkelijk geen kant meer op kan. Vanuit haar benarde situatie ziet Farha dat de abstracte dreiging van bombardementen steeds concreter wordt wanneer grondtroepen zich mengen in het conflict. Totdat het geweld zich aandringt op een manier dat ze écht niet meer weg kan kijken van het onrecht dat de Palestijnen wordt aangedaan. Het maakt 'Farha' (2021) tot een indringende mokerslag over stemmen die net iets te weinig gehoord worden wanneer het over dit conflict gaat.

Mijn kennismaking met een film uit Jordanië vertelt het choquerende verhaal over de Nakba (“De Catastrofe”) in 1948 toen Palestijnen massaal van huis en haard werden verdreven voor de Israëli’s. Vooral gezien de heftige beelden van een Palestijns gezin (inclusief een pasgeboren baby) is het niet verwonderlijk dat de Israëlische autoriteiten geprobeerd hebben de vertoning van deze film tegen te houden. De onervaren Karam Taher zet een opmerkelijke titelrol neer als de tiener, wier droom van een mooie toekomst ruw wordt verstoord door de komst van Israëlische milities. Afgaande op de hedendaagse nieuwsberichten komt het mij voor, dat er op dit moment een Nakba 2.0 gaande is.

De regisseuse maakt er een potje van. De Haganah die het vuile werk van de Irgun milities opknappen? Je moet maar durven. Propaganda en geschiedvervalsing tot en met. Niet onaardig uitgevoerd maar wat heb ik daaraan. Een Palestijnse regisseur die het aandurft om een film over 7 oktober te maken dat zou wat zijn.