Saekom-Dalkom (2021)

Een zoet én een zuur verhaal in één film met als gemene deler een lieftallige verpleegster in een groot ziekenhuis. Het zure verhaal betreft haar relatie met een ambitieuze jonge architect, die uiteindelijk zwicht voor de verleidingen in zijn werkomgeving. Het zoete verhaal gaat over de genegenheid die de verpleegster vindt bij een verlegen patiënt met een gebrek aan eigenwaarde. De structuur van de film lijkt bedoeld om de kijker chronologisch op het verkeerde been te zetten. Door de twist tegen het einde vallen de puzzelstukjes uiteindelijk vanzelf op hun plaats. Veeleer een romantisch drama dan een romantische komedie.

Net een boekje van Remco Breuker gelezen over Zuid-Korea, ook met enkele boeken- en filmtips (niet deze film) en ik had daarna wel zin om wat Koreaans te pakken. Deze stond als hoogstgenoteerde op Netflix van de films die ik nog niet had gezien. Plot sprak me aan en niet al te lang op de late zondagavond, dus de keuze was makkelijk. Fijne film. Met de druk voor jonge werknemers om te presteren wel degelijk Koreaans, maar ook enorm universeel. Dat speelt immers wereldwijd. Ook hoe een stelletje uit elkaar groeit is herkenbaar in beeld gezet. Prima geacteerd, visueel af en toe erg mooi met die belichting en kleurtjes steeds en sfeervolle beelden en panorama's van de grootstad. De film is nergens echt bijzonder en af en toe zakt het wat in en het begin mikt te veel op wat flauwe komedie, maar als geheel wel aangenaam kijkvoer. Die twist op het einde vond ik eigenlijk onnodig. 3,5*.