A Mouthful of Air (2021)

Redelijke film over een vrouw met psychische problemen die voor de tweede keer zwanger is. Een film over het leven na een zelfmoordpoging. Hoe de mensen in haar omgeving hiermee omgaan, zorgen voor een aantal goeie scenes. Amanda Seyfried zet hier een goeie rol neer. Echter loopt de film niet overal even lekker, ook omdat de tijdlijn niet altijd even duidelijk is.

Een mooie integere behandeling van een moeilijk onderwerp. Super mooi gespeeld door een prima cast met Seyfried als bekend boegbeeld. Maar pas op, het is geen vrolijke film, de waarschuwing die je vooraf te lezen krijgt is zonder meer terecht. Ik vraag me dan achteraf wel een beetje af voor wie deze film precies is. Niet voor de mensen die zelf aan deze of een vergelijkbare vorm van depressie lijden, denk ik, want die weten al wel hoe het werkt. En ook niet voor hun familie misschien, want een beter of dieper inzicht in het hoe en waarom krijg je er niet van, evenmin als handvaten of hulp over hoe je er dan mee om moet gaan. Het blijft gewoon een heel vervelende en nare ziekte - maar zelfs die boodschap wordt niet echt helder, dat het een ziekte is, niet zomaar iets waar iemand zelf even iets aan kan doen. Daarmee twijfel ik nogal of ik deze film wel aan iemand zou aanraden. Misschien is het beter om een stevige wandeling te gaan maken, of een puzzel te doen. Alleen als je overtuigd fan bent van Seyfried, dan misschien.

In 1995 werd er zelden over postpartumdepressie gesproken, en werd het grotendeels niet gediagnosticeerd. Sindsdien lijdt een op de vijf moeders aan een postpartumdepressie, maar velen schamen zich nog steeds om hierover te praten. Postpartumdepressie is behandelbaar. Deze tekst is van cruciaal belang voor vele moeders, die net zoals het personage Julie worstelen met deze vorm van depressies. Het heeft niet alleen effect op hun eigen leven, maar ook hun mannen, kinderen en familieleden worden hiermee geconfronteerd. Zij staan vaak machteloos, en creëren onnodige schuldgevoelens. Deze film geeft een realistische blik op de werkelijkheid, en bevat grotendeels een donker sfeertje. De rol van Julie's vader blijft echter een mysterie. Via flashbacks zien we dat Julie in het verleden met fysiek geweld werd geconfronteerd. Later bevat de film een scène tussen Julie en haar vader, die doet impliceren dat Julie wellicht op jonge leeftijd seksueel werd misbruikt. Dit terwijl haar vader op een vrij ongemakkelijke manier zijn spijt betuigt. De film is een emotionele rollercoaster, en zeker niet weggelegd voor een gezellige avond. Ik kon me goed identificeren met het personage Julie, maar anderzijds ook met haar man Ethan Davis. Zware kost voor kijkers die zich maar al te goed kunnen identificeren met deze personages. 2,5 *