L'Événement (2021)

Drama, thriller, en horror. Koud, hard, en zenuwslopend. Het verhaal van een jonge studente ergens in de jaren '60 in Frankrijk die ongewild zwanger raakt. Om te kunnen verder werken aan het opbouwen van de toekomst waar ze van droomt, wil ze de zwangerschap stopzetten. De film volgt stap per stap, week per week haar zoektocht naar een - in die periode daar verboden - abortus. Haar mentale toestand: de wanhoop, haar angsten, de stress, haar onzekerheden. Maar ook haar lef en vastberadenheid om door te zetten - ondanks het onbegrip, de spot, de tegenstand, en de afwezigheid van medeleven van de weinige mensen die ze op de hoogte brengt van haar situatie: enkele vriendinnen en een vriend op school, de one night stand, en twee artsen. Haar lichamelijk lijden is hartverscheurend. Geen horrorfilm die daar tegenop kan. Van een injectie die de abortus moet uitlokken, over haar eigen poging met de metalen staaf, tot de (pseudo-)arts die een sonde inbrengt en de pijn bij de uiteindelijke miskraam: het was ijskoud in de bioscoop. Uiteindelijk komt het tot een relatief happy end. Het voelde een beetje aan als een pijnstiller voor de kijker. De voor mij onbekende hoofdactrice zit heel erg goed in haar zware rol. En de manier waarop ze heel de film door in close-up door de camera gevolgd wordt, maakt haar leed en pijn nog meer voelbaar. Heel sterk drama, dat me na het bekijken nog maar eens doet beseffen wat een geluk het voor veel mensen is om hier (West-Europa) en nu te leven.

Sterke film over de idee rond abortus in het Frankrijk van de jaren 60, wellicht door te trekken naar de algemene denkwijze in de Westerse wereld in die tijd. Abortus was strafbaar en dat was algeheel bekend. Ik was toch wel onder de indruk welk taboe er heerste rond het thema. Erover praten mochten niet. Naasten en medici waren er als de dood voor. Het leken wel dictatoriale toestanden, heuse beknottingen van zelfs nog maar vrije meningsuitingen. Ongewenst zwangere moeders met abortusideeën werden als paria beschouwd én behandeld… Het overkomt Anne ook. Prima rol ook van Vartolomei. Zeer sterk acteerwerk waarbij de camera steeds dicht op de huid zat om de beklemmende sfeer naar voren te laten komen. Ongewenst zwanger zijn leek wel een ziekte en zoals Anne het beschreef een “ziekte die alleen vrouwen treft en hen tot huismoeder zijn veroordeelt”. Haar zoektocht naar medische hulp is intens nadat zelfhulp faalde. Het leidt haar naar illegale clandestiene uitwegen. L’Événement is een schrijnend portret over wanhoop en uitzichtloosheid, op zoek naar een hernieuwde toekomst van een veelbelovend meisje. Enkele scènes hakken er op in, suggestief vaak, op eentje na dan (de toiletscène). Ligt wat mij betreft in de lijn van Never, rarely, sometimes, always.

Helaas zeer actueel is deze film over abortus in de jaren '60. De film gaat niet over de ethische vragen die je je zou kunnen stellen, maar wel de harde realiteit dat abortus gewoon illegaal was en sowieso een groot gezondheidsrisico. Over het feit dat een jonge vrouw haar wereld ziet instorten en dan bijkomend zelfs niet terecht kan bij vrienden of familie. Dokters zijn niet te vertrouwen en zelfs iemand die zou helpen kan een celstraf krijgen. Ondertussen tikt de tijd maar verder. In een omgeving (nog meer in die jaren '60) waarin een kind krijgen - en zeker als jonge alleenstaande moeder - per definitie betekende dat je huisvrouw werd zonder maar enige optie voor studies of carrière. De camera zit dicht bij het hoofdpersonage. Anamaria Vartolomei draagt de film zonder meer. Het is een film geworden waarin zo duidelijk gemaakt wordt dat de impact van abortus enorm is en niet zomaar iets is wat je zomaar op 5 minuten oplost omdat je per ongeluk zwanger bent geworden. Een harde realiteit die sterk in beeld is gebracht. Hopelijk komt die tijd nooit meer terug.