Die Legende von Paul und Paula (1973)

Nog nooit had ik wat uit de D.D.R. gezien, dus werd het dringend tijd. Verrassend genoeg blijkt het geen grauw arbeidersverhaal met een politieke boodschap, maar een kleurrijke romance met veel bloemen en muziek. Ze nemen rustig de tijd om een rocknummer van de Puhdys en het vioolconcerto van Beethoven op te voeren. Van het dagelijkse leven van de Ossis wordt veel getoond, zoals een koffiemolen en een fluitketel. Aan de muur hangen ouderwetse tegels, waarvan er één ontbreekt. Oude gebouwen worden opgeblazen om ze te vervangen door eenvormige flatgebouwen. Ze rijden met de meest blitse auto aller tijden: de Trabant. In technisch opzicht lagen de DEFA-studio's achter, wat blijkt uit een paar knullige actiescènes. De dialogen en de dramatische opbouw zitten wel goed. Er zijn vrolijke, maar ook tragische momenten. Preuts waren ze niet, want er komt wel wat bloot in voor. De acteurs hebben uitstraling: Winfried Glatzeder met z'n langwerpige lijf en haviksneus; Angelica Domröse met haar waterige blik. Dit werd een bioscoophit, maar in de vroege jaren '80 kwam er een tv-verbod, omdat beide hoofdrolspelers naar het Westen overgelopen waren.

Wat lang uitgesponnen liefdesgeschiedenis in hartje Berlijn, waar twee buurtgenoten, na vast te zitten in liefdeloze huwelijken, voor elkaar vallen en (weer) gelukkig willen worden. Zeker geen onaardige film, en qua vorm met hier en daar zeker verrassende vondsten. Maar het verhaal zelf is weinig verrassend. Wel een leuk inkijkje in het dagelijks leven in de toenmalige DDR (Oost-Duitsland) Kennelijk een groot kassucces in die dagen, dat van de van oorsprong Pool Winfried Glatzeder en Angelica Domröse 'wereldsterren' maakten, totdat ze naar het westen uitweken, en toen was het uit met de pret en mocht de film niet meer vertoond worden. Want hoe vriendelijk en vrolijk het er in deze film allemaal uitziet, het was en bleef een totalitaire gevangenis, totdat de Russen er hun handen vanaf trokken in 1989.