De Oost (2020)

Vooropgesteld. Mijn ouders zijn in 1948 uit Indonesië gekomen. Ik heb eigenlijk alles wat in de film voorkwam al gehoord. Ik zag niks nieuws dus dat viel tegen. De misdragingen zijn wat mij betreft mager in beeld gebracht van beide partijen eigenlijk. Dus daar had ik veel meer 'vuurwerk' verwacht. Verder vond ik de film langdradig. Als actie film schoot ie tekort en was hij te lang. Als geschiedenis verhaal was een serie mogelijk beter geweest. Kortom voor mij een (zware) tegenvaller.

Aardig. Zeker geen slechte film. Je merkt dat Taihuttu graag de typische Nederlandse filmergernissen wil vermijden. Zo zijn de dialogen wat losser, men praat niet alsof we naar het polygoon journaal kijken. Deze oorlog is ook zeker een welkome verandering tov de tweede wereldoorlog. Helaas merk je ook dat Taihuttu vast zit in het oorlogsgenre. Waardoor de film nimmer echt veel indruk maakt waar de maker wel erg op hoopt. Het mag dan wel over Nederland gaan in Indonesië maar wat de protagonist doormaakt is op erg veel oorlogsfilms toepasbaar, als de makers dan ook een Generaal introduceren met bombastische klassieke muziek dan is het soms lastig om het los te zien van de Vietnam counterparts. Vooral het laatste deel van de film verliest de film zich ook wat teveel. Marwan Kenzari die achter zijn tafeltje iedereen neerknalt en wanneer onze protagonist als een ware Rambo opgejaagd wordt. Het is daar net iets te Tarantino waardoor de indruk die de laatste scene op de kijker zou moeten hebben totaal afwezig is. 3 sterren.

Met De Oost maakt filmmaker en scenarist Jim Taihuttu (Rabat ; Wolf ) een on-Nederlandse film over een heet hangijzer uit de Nederlandse geschiedenis. On-Nederlands, omdat De Oost met zijn ontsporende junglepatrouilles en soldaten die tegen zichzelf vechten onmiskenbaar gemodelleerd is naar Amerikaanse filmbeelden van Vietnam. Een grove veertig jaar nadat Amerikaanse filmmakers voor het eerst fictie inzetten om pertinente oorlogstrauma’s het hoofd te bieden, heeft Nederland zijn eigen Platoon. De negentienjarige Johan de Vries (Martijn Lakemeier) sluit zich in 1945 aan bij een van de militaire eenheden die orde moet scheppen in de chaos van de dan nog Nederlands-Indische archipel. De aartsvijand heet Soekarno, weten Johan en zijn militaire kameraden al snel, en de jungle is een vermeend broeinest van guerrilla’s en rebellen. In de chaos van suggesties en beschuldigingen die je niet kunt controleren is ‘berechten’ een relatief begrip. Vlakbij Johans kamp woont een huurling (Marwan Kenzari) die de vieze spelletjes van de jungle slinkser en venijniger speelt dan de Nederlandse oversten. Chaos is een ladder, en dus werkt deze Raymond Westerling zich geleidelijk op, tot hij uiteindelijk zelf als overste aantreedt. Johan volgt en leert in zijn kielzog, maar raakt steeds verder vervreemd van het mensbeeld dat zijn meester in hun onderlinge gesprekken uit de doeken doet. Lees het volledige stuk (CINE)