Rachel, Jack and Ashley Too (2019)

Samenraapsel. Black Mirror is van een scherp satirisch-dystopische thrillerserie verworden tot een gemakzuchtige serie, die zichzelf steeds meer begint te herkauwen. Bovendien worden de drama-thrillerelementen steeds meer vervangen door drama-comedy, spanning door ‘vermaak’ en dat is in ieder geval niet waarom ik de serie ben gaan waarderen. Het idee van een persoonlijkheidsreplica of cookie komt het vaakst terug en wordt iedere keer nét iets anders aangekleed. Het begon ooit bij Be Right Back, White Christmas buitte het idee vrij volledig uit, USS Callister ging er op wat ludiekere manier mee om en deze aflevering zet die joviale toon tot Mickey-Mouse-Clubgehalte door. Een paar nieuwe ideetjes zoals hologrammen, vocal enhancing en het vissen van artistiek werk uit een comateus brein maskeren de zelfplagiaat maar ook de thematieken die het hierdoor als achtergrond meekrijgt, voelen hergebruikt, of weinig prikkelend. De exploitatie van jonge popsterren, tot in het extreme doorgetrokken (geinig idee wel om Cyrus in deze rol te casten), voelt bijvoorbeeld niet als de ultieme dreiging van ontspoord ontwikkelde technologie, het is een oud principe dat door technologie íets meer momentum krijgt. Het gebrek aan dystopische dreiging komt tot uiting in de steeds luchtigere toon van de aflevering, die - eerlijk is eerlijk - wel lekker wegkijkt, maar op een onbevredigende manier dissoneert met het oprechte drama dat hier ergens in verstopt zit. Om over het daarmee kantelende imago van de serie als geheel nog maar te zwijgen.

Mnee. Ook dit deel voegt niet veel meer toe aan de reeks. Weer maar eens wat met het menselijke brein, de kritiek op het popwereldje is zo uitgekauwd als maar zijn kan en het jonge meisje dat verknocht geraakt aan een popje omdat ze geen vrienden heeft ... Elk thema an sich zou dan nog best wat kunnen zijn, maar het schrijfwerk is erg mak en de regie is onopvallend. Het is een beetje proppen om alles binnen de 60 minuten te houden, misschien daarom dat er weinig subtiliteit aan te pas komt. Al denk ik, na 5 seizoenen van dit, dat Brooker gewoon niet écht veel inhoudelijks te zeggen heeft. Komt er nog eens bij dat Cyrus echt vervelend is en de rest van de cast ook al niet echt goed acteert. Het is gewoon allemaal veel te min, veel te gewoontjes en veel te makkelijk. En dan te bedenken dat dit eigenlijk nog de beste was van de drie. Boeken toe hoop ik. 1.5*

Een studiegenote sloeg me ooit met haar handtasje omdat ik durfde te beweren dat Miley Cyrus vast niet zelf haar teksten schrijft. Daarna liep ze huilend weg. Ik moest terugdenken aan dit merkwaardige voorval tijdens 'Rachel, Jack and Ashley Too' (2019), een Black Mirror-aflevering over authenticiteit, de cynische schaduwkant van popmuziek en de hysterische tienercultuur eromheen. Eerst het goede nieuws: Miley Cyrus is oprecht leuk. Of ze als opgedirkt poppedeintje nummers staat te playbacken met een autotune waar alle emotie uit is gefilterd. Of als haar warme, melodieuze stem een AI-poppetje tot leven brengt en irritant optimistische levensadviezen geeft. Of datzelfde poppetje krijgt opeens een ziel en gooit met veel fuck's haar frustratie eruit. En dan nu het slechte nieuws: het peppie en kokkie-verhaal eromheen is te flauw voor woorden. Compleet met sullige boeven, een gehaaide manager en een race tegen de tijd met een bus in de vorm van een grote muis. Met wat kleine aanpassingen zou het daadwerkelijk een tienerfilm zijn, maar zonder enige ironische knipoog. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat vlaggenschip Black Mirror steeds meer van gimmick naar gimmick gaat en kwaliteit niet meer doorslaggevend is.