Perdrix (2019)

Mooie, absurdistische komedie. Qua stijl deed dit mij sterk denken aan een combinatie tussen Wes Anderson en Yorgos Lanthimos. Toch was het verhaal in de essentie een vrij slap liefdesverhaal. 3,5*

Licht surrealistische film over een klein Frans Vogezendorp dat wordt geteisterd door een rebellerend nudistengroepje. Nu dit laatste speelt zich eerder af op de achtergrond, maar steekt zo af en toe de kop op. Bizarre taferelen, maar best vermakelijk met een kleine glimlach op het gezicht. Niets om onder de indruk te zijn, ook niet het absurde re-enactment treffen mét tank tussen de Fransen en de Wehrmacht - nuja, al kibbelend kon men met een leek toch geen gelijk vinden of het nu nazi's of soldaten uit de Wehrmacht betroffen. Centraal staat eigenlijk de minzame Pierre die een functie bekleedt bij de lokale gendarmerie, maar eigenlijk best elders aan de slag gaat. De zorg en rust voor zijn familie en dorp staat centraal voor hem. Voor de liefde heeft hij echter geen tijd. Totdat de vrijpostige en eigenzinnige Juliette zijn pad kruist. Een bijzondere familie toch met de moeder die rouwt om haar man, een programma over de liefde promoot op de radio, maar tegelijk elke avond met een andere man het bed deelt. Het schilderij en zelfportret van de overleden man aan de dineertafel zag dat het goed was.

Maud Wyler als Juliette vond ik erg grappig, en samen met Swann Arlaud als de goedzak Pierre een vermakelijk duo. De naaktlopers worden geportretteerd als een soort mysterieuze diersoort die in het bos leeft en als je even niet oplet stelen ze je spullen. Eigenlijk werden nudisten hier wel een beetje gedemoniseerd of in ieder geval belachelijk gemaakt, maar het was toch wel grappig. Hoe verzin je zoiets überhaupt? Naast de humor zat er ergens een serieuze ondertoon in. Een goede mix. Geen enorme hoogvlieger, maar wel gewoon een leuke film.