Never Grow Old (2019)

Cusack is inderdaad niet zo mooi verouderd. En met zijn lange haren en donkere kleren doet hij me een beetje denken aan Michael Madsen. Wat me nog meer opvalt, is dat Emile Hirsch sterk op Jack Black lijkt. Een duistere western, zowel letterlijk als qua thema zo duister als de nacht. Geen overdreven actie of heldendaden, maar gewoon realistisch en sober. Thema's als religie, hebzucht en moord worden aangehaald. Het hoerenhuis staat letterlijk vlak tegenover de kerk. Mooi hoe de priester op het einde de zondaars letterlijk naar de hel wil sturen.

Een kleine, hechte gemeenschap waar geen ruimte is voor drank en de bijbehorende zonden krijgt te maken met de manipulatieve Dutch Albert [John Cusack] en zijn mannen die al snel de lakens uitdelen. Patrick Tate [Emile Hirsch] is een gezagsgetrouwe man die daar aanvankelijk van profiteert en zich afzijdig houdt in het conflict dat Dutch veroorzaakt, totdat de veiligheid van zijn eigen gezin op het spel komt te staan. Ouderwetse western (in de goede zin van het woord) met een fraaie schurkenrol van Cusack en een spannende climax. Het fraaie en gepast stemmige camerawerk van Piers McGrail leverde hem een IFTA-award op.

Volgens het verhaal op de wikipedia is dit dan een 'Revisionist Western' - een die een meer realistisch beeld geeft van de verovering van het, ahem, 'wilde' westen op de oorspronkelijke bewoners. Met veel drank, veel zelfkant, veel geweld en narigheid, veel doden, en een kort en grotendeels best uitzichtloos leven. In dat opzicht is de film best goed gelukt, en visueel komt het er ook allemaal prima uit. Mooie grauwe beelden van een uitzichtloze herfst, tegen de prachtig kleurende blaadjes - je hoort al haast de DOP 'conditions' roepen als je het shot ziet. Helaas loopt de timing van het verhaal wat moeizaam, zijn de acteurs wat aan de matte kant, de bad guys wat te weinig sinister, en de good guys te ambigu - net als in het echte leven wellicht, maar het levert niet echt een spannende of onderhoudende film op. Er ontbreekt net dat iets, die vonk, of zelfs maar de herkenbaarheid of de interesse in hoe het dan afloopt met de hoofdpersonen, al worden die ook nooit erg interessant. Maar toch, de soundtrack is dan wel weer erg fijn, en een film met Déborah François er in heeft altijd net wat extra.