Un Adultère (2018)

Historie zoals er dertien in een dozijn zijn: een midlife-man die valt voor de charmes van een jong ding. Bijzonder aspect in de film is wel dat de bedrogen echtgenote in haar eigen privégedoe nog een bijkomende slag in het gezicht krijgt. Goed in de film is dat er zeer goed wordt geacteerd, minder is dat er in het slot een voice-over nodig is voor het vervolg van het verhaal, terwijl dat filmisch, zelfs met te suggeren, zoveel mooier had geweest.

Heb er, na aanvankelijke reserves, toch heel geboeid naar zitten kijken. Want voor wie is dit niet herkenbaar? Het is natuurlijk vooral de rol van de echtgenote die er uitspringt. Wat misschien lijkt op een psychologische wraakneming is dat niet. Ze had eigenlijk gewoon met hem door willen gaan, maar buiten haar om blijkt dat niet meer te lukken. Ik vond dat heel geloofwaardig. Over gevoelens heb je geen controle. De drie hoofdrolspelers doen het fantastisch. De voice-over aan het slot is een minpunt. Zo besluit je geen film.

Gewoon een aardig tussendoortje over een bekend thema. Kijkt heel soepel weg, maar heeft daarvoor wel een verhaal nodig met de nodige toevalligheden en kleine plotholes. Ach ja. En ik ben niet de enige die z’n wenkbrauwen fronste over die plotselinge voice over aan het einde. Heel behoorlijk acteerwerk overigens, met name van Carré die ik ook van een heel ander soort rollen ken.