Hell Fest (2018)

Ja, ik vond dit dus ijzersterk. Genoeg op af te dingen. Redelijk anonieme soundtrack. Irritante en/of overdreven personages te over. Enkele (zeer) slechte acteurs. Overwegend ongeïnspireerd camerawerk. Waar deze film onder andere wél op pakt, is dialoog en delivery. Zelfs de hoofdpersonen lopen niet over van charisma; er heerst wél een goede chemie tussen de belangrijkste personages. Ook al zijn hun grapjes niet grappig, je snapt dat zij ze grappig vinden. En eerlijk: ik vond veel (zoals de ontluikende romance in het fotohokje of het onderonsje met de belofte van Spanje) geloofwaardig bedacht én verwoord tienergedrag. Ook reacties op en interacties met de moordenaar zijn geloofwaardig. Soms misschien een beetje uitdagend naar het genre toe zelfs. Ik vond de eerste moord die [ik weet even niet meer hoe ze heet; onze hoofdpersoon] aanschouwde, nee zelfs toestemming voor moest geven uiteindelijk, erg effectief maar ook redelijk uniek. De moorden zelf zijn misschien grotendeels saai, simpel of (met) weinig (gore) in beeld gebracht; de spanning hangt er constant goed omheen en wordt telkens weer effectief opgebouwd. Zowel de vormgeving van de attracties als de uitgewerkte ideetjes die er aan ten grondslag liggen zijn goed. Bij de een meer dan de ander, maar er is effectief nagedacht over wat een geslaagde spookhuisbeleving is of zou kunnen zijn. Ok, genoeg dissonanten in deze film en op sommige punten had er meer ingezeten maar als je je openstelt voor de dingen die Hell Fest wél goed doet, zul je merken dat dat eigenlijk de belangrijkste dingen (kunnen) zijn voor een slasher als deze. En niet om mezelf vrij te pleiten: maar dan maakt het eigenlijk helemaal niet uit hoe die hoofdpersoon ook alweer heette. 4*

De film trapt af met een ongeïnspireerde kill. Daar worden we niet bepaald warm van. Vervolgens volgt er een inleidend stuk film waarin de kijker de oninteressante hoofdpersonages leert kennen. Het zijn de overbekende karikaturale Amerikaanse studentjes met hun overbekende afgrijselijke tekstjes. We vrezen het ergste voor de voortzetting. Gelukkig blijkt die vrees ongegrond. De inleiding duurt niet erg lang en de setting verplaatst zich heel snel naar het titulaire feest. En dan wordt het leuk! Een prachtsetting is het. Een overvloed aan sensationele naargeestigheid overspoelt de kijker. De maker leeft zich heerlijk uit in een groot attractiepark dat geheel is gewijd aan Halloween. Van de oninteressante personages die in deze setting worden losgelaten, heb je in mentaal opzicht weinig last meer en de film slaagt er zelfs in om een fijne onheilspellende sfeer te creëren. De introductie van de killer in de omineuze setting voltooit het sinistere plaatje. Spannend gemaskerd en zonder inhoudelijk profiel, gaat hij gewoon lekker te keer en produceert in tegenstelling tot zijn eerste moord zeer bezienswaardige arbeid. Een belangrijk aandeel in de fijne sfeer heeft de score. Soms luid en rauw. Soms ingetogen. Maar altijd met een angstwekkende ondertoon. Tezamen met het spannende camerawerk is de score erg verantwoordelijk voor het wegpoetsen van de ergernissen die de platte personages teweeg brengen. In verhalend opzicht brengt deze slasher weinig nieuws. De verhaallijn is simpel. Oninteressant slachtvee valt ten prooi aan een killer. Enigszins voorspelbaar is de loop van het verhaal absoluut. Maar ja, de omlijsting is gewoon fijn. De prachtige verpakking en de spannende actie vergoeden die minpuntjes rijkelijk.

Ik vond het toch wel een zeer aangename film. De setting van dat horror park vond ik echt super tof. Daardoor stijgt deze film voor mij boven de gemiddelde slasher. Het verhaal is simpel de acteurs zij oke. De kills vond ik wel gaaf, en het einde vind ik ook erg sterk. dat die man Thuis komt bij zijn kind. Héél goed gedaan gewoon. 4*sterren misschien wat aan de hoge kant. Maar ik heb echt genoten.