Retablo (2017)

Zoveel mooie, heldere en vrolijke kleuren in deze film, maar daarachter gaat een naar verhaal schuil over grote geheimen, homohaat en alles wat daarmee gepaard gaat. Het raakte mij. Het kwam echt binnen en ik wilde de hele tijd weten hoe het verder ging. Het acteerwerk vind ik ontzettend goed en realistisch, en de uitwerking vind ik mooi klein en ingetogen. De retablo’s voegen nog meer schoonheid en artisticiteit toe aan deze film. Wat een prachtige, ambachtelijke kunstwerken. Een sterke film. 4*

Een film zoals ik ze graag zie met een vleugje cultuur en ambacht. Een man die met liefde en zorg zijn talent wil doorgeven aan zijn 14-jarige zoon. Met veel precisie en overgave worden kleine miniaturen beeldjes gecreëerd, de één al wat kleurrijker dan de andere. Levendig, opgewekt en kleurrijk. Het staat in schril contrast met het geheim of de gevoelens waarmee de vader kampt. Niet opmerkelijk, maar veeleer bevestigend om vast te stellen dat die kleine wereldcinema steeds goede authentieke films afleveren met veel gevoel voor realisme en de kleine of grote besoignes van het alledaagse leven van een doorsnee familie. Dat is hier niet anders. Loyaliteit en liefde komen naar voren en meningen tussen moeder en zoon liggen uiteen. Een ingetogen film die je wel doet stilstaan en doen nadenken dat Westerse liberale opvattingen niet zozeer mondiaal worden gedragen, wat niet wegneemt dat mensen behandelen als paria omdat ze anders zijn daarom niet zou moeten veroordeeld.