Baby Driver (2017)

Juist die choreografie vond ik heerlijk. De openingsscene met een overval op Bell Bottom van Jon Spencer Blues Explosion (en geen enkel moment met de camera de bank binnengaan) en iets verderop als Baby koffie gaat halen, na die twee scenes was ik volledig om en zat ik met een grote glimlach te kijken. Dit heeft inderdaad geen bal te maken met epilepsie-opwekkende clips (die overigens al zo'n 15 jaar niet meer op MTV te zien zijn, er zijn studenten die zich nauwelijks kunnen voorstellen dat MTV vroeger (bijna) geen suffe realityshows uitzond maar muziek), maar refereert eerder aan musicals uit het studiotijdperk. Maar dan met classic rock op de soundtrack en net iets minder nadrukkelijk. Komt nog bij dat de dialogen vaak ècht leuk waren en de film heerlijk gecast is. Elgort draagt de film met speels gemak, maar wordt geflankeerd door boeven die dik aangezet zijn, maar net niet tè. Lang niet alles van de bonte, gevarieerde rocksoundtrack zou ik thuis opzetten (ook de twee Nederlandse nummers van Focus en Golden Earring niet), maar ik vond het in de film perfect passen. En die smile werd zo groot dat ik zelfs geen problemen meer had met dat iets te uitgerekte en wat al te happy end. Maar goed: Wright lijkt me een filmbuff en zulk soort eindes waren er onder de Hays-code volop. Kortom: liefdevol popcornvermaak. Een film met een hart en vooral veel fun. 4.0* En oh ja: Jon Spencer (die van Bell Bottom dus) heeft nog een cameo op het einde van de film...

Toen ik hier een tijdje terug een trailer van zag, was mijn eerste reactie dat het me echt een ontzettende boutfilm leek. Maar toch, ik las goede recensies, positieve verhalen van vrienden en collega's, en Edgar Wright is ook geen complete koekenbakker. Echt overtuigd was ik niet, maar gedurende een lange vlucht met bijzonder weinig alternatieven kwam het er toch van. En, het spijt me het te moeten melden, maar mijn eerste reactie bleek helaas volkomen terecht. Een ontzettend gimmicky filmpje met een slap verhaal, platte bordkartonnen figuren die zichzelf veel te tof vinden, wat domme overvallen en achtervolgingen, het was een film lang ergernis. Het enige positieve dat ik kan bedenken is de muziek waar wel wat leuke nummers voorbijkomen, en misschien was de setting waarin ik het keek niet optimaal voor een film als dit. Maar alsnog, ik kreeg spontaan jeuk van Baby Driver. Desbetreffende vrienden en collega's hebben wat uit te leggen, vanaf nu luister ik nog harder naar mijn eigen eerste indruk.

De film slaat als de bekende tang op van die dieren waar we er teveel van hebben. Vooral de achtervolgingsscènes waren niet te hachelen, dat reken ik een film die Baby Driver heet wel zwaar aan. De belangrijkste functie van de protagonist ligt erin dat de camera iets heeft om op te centreren, want verder is 't zowel letterlijk als figuurlijk een nietszeggend figuur.