Esio Trot (2015)

Geinig. Het heeft wel eens langer geduurd vooraleer ik het nieuwe jaar aanving met een film uit datzelfde nieuwe jaar, deze keer was het blijkbaar meteen prijs. Kende het verhaaltje van Dahl niet (hoewel ik vroeger wel fan was), maar dat deed naar mijn gevoel weinig af aan de ervaring. Esio Trot is een wat kleine - waarschijnlijk wel TV - film, al moet je goed opletten om het er aan af te zien. Het doet eerder aan als een Jeunet voor jongere kijkers. Het doet soms nét iets te leeg aan, maar verder oogt het allemaal lekker knus en warm. Erg gezellig sfeertje dat de film makkelijk weet te dragen. De vertelstem van Corden doet sterk denken aan Jude Law, wat op zich niet eens zo verkeerd is om het Britse sfeertje wat kracht bij te zetten. Dench en Hoffman zijn grappig als stoffige oudjes, veel kleine details die typisch zijn voor Dahl en een economische speelduur zodat je niet twee uur lang opgesloten zit in wat verder een simpel verhaaltje is. Gericht op iets jongere kijkers, maar charmant genoeg om ook daarbuiten liefhebbers te sprokkelen. Wie vroeger fan was van Dahl doet er goed aan deze even mee te pikken. Geen groots juweel, wel een lief en charmant filmpje. 3.0*

Heerlijke kitsch. Alles ademt warmte: van het schuchtere sufferdje dat Dustin Hoffman neerzet en de levenslustige lellebel die Judi Dench vertolkt; tot het vet aangezette kleurenfiltertje en de knullige decors op het beeld en de krakerige platenmuziek van Louis Armstrong op het geluid. Dat elke pientere geest het plot al binnen enkele minuten heeft uitgevogeld en dat het niks nieuws presenteert, doet eigenlijk niks aan de charme af. Het is zo herkenbaar als Roald Dahl dat het knullige universum - ergens tussen alledaags herkenbaar en wonderlijk magisch - mij meeneemt in haar logica. Grappig trouwens: het enige conflict in de verhaallijn, Mr Pringle die mevrouw Silver ook probeert te versieren, zat helemaal niet in het oorspronkelijke prentenboek. Op zich was die toevoeging noodzakelijk, want echte schildpadden zijn nou eenmaal minder expressief dan getekende exemplaren, dus de focus moest wel naar de menselijke karakters gaan.

Ik had de reclame gezien voor deze film op televisie. En omdat mijn vriend en ik die week beide vakantie hadden konden wij deze film gewoon eens ouderwets “live” op tv kijken. Waar de film verrassend veel green screen momenten kent – die helaas te duidelijk green screen zijn – is de film wel erg lief. Ik weet even niet hoe ik Esio Trot anders moet omschrijven haha. Het is erg schattig hoe een oudere man indruk probeert te maken op een andere vrouw en zijn hele huis vol schildpadden laadt om haar wens in vervulling te laten gaan. Misschien niet helemaal de juiste tactiek, maar er zit een lieve gedachte achter. De film is verder niet heel bijzonder, al kent het wel een verrassend moment. Maar hij is best leuk als tussendoortje zolang je je niet teveel gaat ergeren aan de overduidelijke green screen momenten.