Opinions

Slavernij. Een onderwerp dat in veel Amerikaanse films - in de tijd van Columbus tot aan 1865 - maar een bijkomstigheid is. Deze film stond volledig in het tegen van de slavernij zoals de VS die kende in haar latere dagen. Een onderwerp waar veel over te vertellen valt. Met brutaliteiten van landheren jegens hun 'bezit', die soms vergelijkbaar waren met de criminaliteiten die de Nazi's hebben begaan in WOII. Een onderbelicht onderwerp in de filmwereld. De film was met dit onderwerp dus redelijk boeiend maar wist me toch niet te verrassen, niet te shockeren en soms zelfs licht te irriteren.

De film komt vrij snel op gang. De overgang van vrij man tot slaaf werd zeer snel en vrij emotieloos gebracht. Kwam dat door de acteerkwaliteiten van Ejiofor? Of was dit onrecht niet het grote punt? De nadruk wordt hier in ieder geval niet te zwaar op gelegd. Blijft over: de leefomstandigheden tijdens de slavernij rond 1850. Prima dat de makers hier voor kiezen. Helaas blijft dat gedurende de lengte van de film niet heel de tijd boeiend. Op wat zweepslagen en een galg na, vond ik het enigszins lichtjes gebracht. De hoofdpersoon heeft in mijn ogen toch veel gedaan en gezegd tegen al zijn 'masters' wat zonder twijfel de dood verdiende in die tijd.

Paul Dano speelde weer lekker het irritante knulletje. Gelukkig was hij niet de ultieme bad guy in de hele film; dat staat de jongen immers niet. Nee, dat waren Fassbender en zijn vrouw. Maar alsnog vond ik deze twee figuren redelijk softe personages. Het gefrustreerde echtpaar vecht hun onderlinge ruzies uit over de rug van hun slaven (letterlijk..). Dat zorgde zo nu en dan voor spannende en onberekenbare momenten.

Het tijdsbestek van 12 jaar heb ik gedurende de film niet zozeer meegekregen. Als hij op het einde tegen zijn familie had gezegd "sorry dat ik twee weken niks van me heb laten horen", dan had ik hem geloofd. Maar goed, de titel zegt nu eenmaal wat anders, en de kids hadden in dat geval veel aardappelen gegeten.

Al met al was de film wat betreft haar drama zeker van een zwaarder kaliber. Maar iets te braaf en dragelijk als je het mij vraagt. Een bovengemiddelde film met af en toe knap acteerwerk. Hoewel vrijwel elk personage redelijk aan het oppervlak blijft. Niet uitgediept en, op de hoofdpersoon na, zonder een echt levensverhaal die voor de oprechte emotie kon zorgen bij mij als kijker.

Met dat laatste resteert me nog een klein irritatiepunt; de soundtrack. Of beter gezegd het zielige drietonige deuntje dat gedurende de hele film voor de emotie moest zorgen. Het zorgde inderdaad voor veel emotie bij mij: "irritatie". Het maakte de scenes nu niet bepaald oprecht, eerder geforceerd emotioneel.

De film had een paar mooie helikopterviews. De ontploffingen, gevechtshelikopters en tanks zullen je bij deze film zeker nablijven. Ook hadden verschillende bekende koppen kleine rollen. Maar daar houd het ook op..

Het ontbrak hem in grote lijnen aan emotie, diepgang en realiteit. het verhaal is "gebaseerd" op het verhaal van een reporter, en dat was goed te zien. Het ging allemaal van hak naar tak, en zodra er werkelijk een emotionele scene kwam (of zou moeten komen), dan duurde deze 2 seconden en ging men door met weer wat actie.

Verder was het geheel een mengelmoesje van te veel gebruikte recepten van andere actie/oorlog-films waarbij je soms pas achteraf door kreeg dat je al een derde cliché was gepasseerd terwijl je je nog aan het ergeren was aan de eerste..

Verder was journalist / actieheld Rupert Friend(?) wel een hele erge mis-cast. Wat is dat een onsympathiek en leeg figuur. Ik had nog nooit van hem gehoord maar het deed me een beetje denken aan een nog slechtere versie van Orlando Bloom.

En dan Andy Garcia die droogkloot Michail Saakasjvili moest voorstellen, maar dan in de vorm van een hevig emotioneel wrak die gedurende de hele film probeerde te zorgen voor dramatische kippenvel-momenten; maar helaas.

Om de film met een 0,5 te moeten laten gaan vind ik te ver gaan, gezien de enkele pluspunten krijgt deze een zéér magere 2,0