Opinions

Na het lezen van de veelal positieve kritiek begon ik enigszins verwachtingsvol aan de film. Dit wordt voor een groot deel ingelost; als geheel vind ik de film echter niet bevredigend.

Zoals door velen voor mij al vernoemd zijn de eerste drie kwartier ijzersterk. Andrew Garfield maakt indruk als de onwennige, kinderlijke Jack, die zich staande moet houden in een voor hem vreemde wereld. Dit speelt hij voortreffelijk. John Crowley weet Jacks onwennigheid perfect weer te geven en bouwt een bepaalde spanning op wat een aantal sterke scènes oplevert, met name in de discotheek. Wat minder vond ik het verhaal rondom Terry en zijn zoon. Het nut hiervan, ondanks de rol van de zoon later in de film, is me niet helemaal duidelijk.

Boy A bevat als geheel te weinig om echt indruk te maken. De film begint hoopvol en Garfield speelt sterk, maar de film lijkt op een gegeven moment een dood punt te bereiken. 3,5*, het einde maakt nog een beetje goed.

Heerlijk! De film lijkt een beetje te hinken op twee gedachten: enerzijds is het een film met een dikke knipoog, anderzijds is het een verhaal met een vrij serieuze ondertoon.

Ik heb genoten van alle stereotypen en clichés die zo lekker ondubbelzinnig naar voren worden geschoven, om te beginnen met Italianen, 's werelds beste minnaars. Heetgebakerde Italianen. 'Family values' Italianen. Romcoms. Roze. Prinsesjes. Titanic. Smartphones. Fitness. Porno. De weduwe. En, als hoogtepunt, het befaamde 'I thought you were different.' Erg leuk gedaan.

De film stuurt voorzichtig aan op een aantal mankementen van onze huidige generatie, zoals het toenemende materialisme of het vertekende beeld van liefde, seks en relaties, maar heel erg uitgediept wordt dit nu ook weer niet. De film slaagt vooral in zijn opzet. Fantastisch acteerwerk ook. Pluimpje voor Gordon-Levitt. So.

Sterke film. Lange tijd geleden dat ik A History of Violence heb gezien, maar mijn interesse voor David Cronenberg was wel degelijk gewekt.

Cronenberg doet zijn uiterste best om een authentieke Russische setting te creëren in London, wat aardig lukt, in het bijzonder door de thuisbasis van Semyon's organisatie en het diner dat er gaande is. Goede rol van Cassel en een uitstekende Armin Mueller-Stahl als Russische Don. Watts als bezorgde midwife vond ik minder overtuigend. Mortensen speelt erg sterk, al vond ik hem wat eenzijdig en kil. Het Russisch en de accenten kwamen geloofwaardig over, maar ik moet bekennen dat de Russische taal me niet erg eigen is. Eastern Promises moet het vooral hebben van zijn sfeer en sprekende beelden. Het is uiteraard al vrij snel duidelijk dat Nikolia niet enkel een koudbloedig hulpje is, wat de film wat voorspelbaar maakt en overbodig sentiment oplevert. Dat Nikolia een infiltrant blijkt te zijn is een kleine aangename verrassing die op mooie, subtiele wijze gebracht wordt.

Cronenberg levert wederom een uitstekende film af. Ook de score van Howard Shore verdient aandacht; mooie toevoeging dat de film een aangename kalmte geeft. 4*

Tegenvaller. De intro is mooi, maar de film vervalt hierna helaas weer in standaard animatie. Grafisch stelt de film - vooral na het zien van WALL-E - erg teleur.

Van een zogenaamde ontwikkeling van de hoofdpersoon is geen sprake. Waar de leerlingen van Shifu vijf jaar lang getraind zijn heeft de onnozele Po, met dank aan zijn eetlust, de quasikungfu binnen vijf minuten onder de knie. Vervolgens bereikt Po op al even onnozele wijze zijn doel, iets dat vanaf minuut een uiteraard al duidelijk is. De uitwerking hiervan is simplistisch en voorspelbaar. Ook de overige personages stellen teleur. Grafisch niet indrukwekkend; het kleurgebruik is aardig, maar de vormgeving van de personages is echter erg matig. Dan blijft er weinig positiefs over. 1,5*

Totaal overbodige film. Echt belachelijk slecht. Alles wat het origineel zo fantastisch maakt ontbreekt in deze remake. Het begint nog aardig, met een leuk alternatief op de dronken scéne uit het orgineel, maar al gauw besteed je de rest van de film meer aandacht aan het stukje popcorn dat al minutenlang vastzit tussen je kiezen. Angst, wanhoop en boosheid zijn zomaar een aantal emoties die Brolin allemaal tegelijk lijkt te willen uiten door de hele film lang te bronsten als een ziek edelhert. Het komt haast lachwekkend over, met als hoogtepunt zijn reactie op de befaamde twist. Zelfs de gedenkwaardige vechtscéne weet Spike Lee om te toveren in een soort mislukte flashmob met heel veel rondslingerend hout. Vreselijk. 1*

Erg mooi. Qua animatie, stijl en vormgeving een film naar mijn hart. Schitterende minimalistische, abstracte animatie dat in iedere scene datgene dat er toe doet perfect in beeld weet te brengen.

Het thema is behoorlijk zwaar, maar wordt op toegankelijke wijze gebracht. Mooi om te zien hoe de kleine Marjane haar idealen op kinderlijke wijze probeert te uiten en te verwezenlijken, vaak tevergeefs. Satrapi houdt goed vast aan de realiteit en vertelt op oprechte en weinig sentimentele wijze haar verhaal. Toch had het van mij nog iets harder en scherper gemogen; wellicht dat het dan iets doeltreffender was geweest. Af en toe kwam het wat belerend op me over, maar dit stoorde echter niet en doet weinig af aan de film. De vaak cynische humor van Marjane en mamie maken een hoop goed.

De animatie verdient een pluim; schitterend vormgegeven. Het thema is interessant - natuurlijk nog steeds actueel - en wordt op toegankelijke wijze verteld. En tja, de Franse taal blijft een genot voor de oren. 4,5*

Merkwaardige film. Na het zien van Magnolia en recentelijk het magistrale There Will Be Blood ben ik op zoek gegaan naar de overige films van Paul Thomas Anderson. Boogie Nights en Punch-Drunk Love dus, vanavond geheel willekeurig voor laatstgenoemde gekozen.

De lang uitgerekte shots en de typsiche muziek deden me al gauw aan There Will Be Blood denken. Tevens zie ik een gelijkenis tussen de uitgesproken karakters van de hoofdpersonen. Maar dat terzijde.

De film begint sterk, met een reeks aan schitterend in beeld gebrachte scènes die de eigenaardigheid van het karakter van de hoofdpersoon vroeg in de film benadrukken. Barry's onzekerheid en zijn neurotische gedrag worden prachtig in beeld gebracht. Zijn driftbuien als gevolg hiervan illustreren op passende wijze de puinhoop in zijn hoofd. De relatie die Barry en Lena opbouwen is oprecht en geloofwaardig, iets dat tegenwoordig nog maar zeer zeldzaam zo mooi in beeld wordt gebracht. De casting is uitstekend, met een leuke rol van Hoffman. Deze moet ik snel herzien om een definitief oordeel te kunnen vellen.

4,5*

Schitterende film. Visueel adembenemend, de scènes waar de crewleden naar de uitstervende zon staren vond ik erg indrukwekkend. Zoals hen zat ik er als het ware de hele film bij.

De film bouwt sfeer en spanning langzaam op naar een mooie climax. De trage montage maken met name in het laatste halfuur plaats voor Boyle's typische regie, wat toch wat extra vaart in het verhaal brengt. Met de omstreden twist had ik geen moeite.

Uitstekend acteerwerk, met name Murphy speelt erg sterk. De personages gedragen zich begrijpelijk, geen overdreven sentiment of lang uitgesponnen dilemma's.

Visueel een parel, uitstekend acteerwerk en een perfecte opbouw van sfeer en spanning; uit het tamelijk eenvoudig ogende uitgangspunt is simpelweg het maximale gehaald. 4,5*