Log

Deze film zoog mij helemaal leeg. Een van de weinige films waarvan ik even moest bijkomen nadat ik hem had gezien. IJzersterk spel van Daniel Auteuil. Daarbij past het ritme en de afstandelijkheid die ik gedurende de hele film voelde bij de kern van het drama dat zich langzaam voor je ogen ontvouwt.

Verwacht geen biopic. Het is meer een slice of life die laat zien dat Dylan zich in vaagheid wenst te wentelen en voor iedereen ongrijpbaar blijft. In die zin geslaagd. Maar wat mij betreft is de balans te veel doorgeslagen naar de optredens en muziek. Wellicht aangenaam voor zijn fans en zeker goed vertolkt door de hoofdrolspeler, maar ik begon pas in het laatste kwartier echt 'in' de film te komen. Goede rol van Chamalet, dat wel. Maar als geheel voor mij niet boeiend. Dat kan alles te maken hebben met Dylan, waar niemand grip op lijkt te krijgen. Maar daarmee is hij wellicht ook niet geschikt om een film aan hem te wijden. Te ongrijpbaar en voor een film daarom, wat mij betreft, niet boeiend.
Diepe buiging voor Edward Norton. Zijn invulling van zijn rol, was wat mij betreft de parel van deze film.

Wat een onwaarschijnlijk slechte film. Een totaal ongeloofwaardige hoofdrolspeler die maar wat aanrommelt in een niet te volgen scenario dat kant noch wal raakt. Daarbij vliegen de clichés je om de oren. Het scenario en plot vertonen zoveel onwaarschijnlijkheden dat de tranen me bijna inde ogen sprongen. Het einde is werkelijk te bizar voor woorden. Met afstand de slechtste film die ik de afgelopen tijd heb gezien.
Mocht u trouwens willen fingeren dat iemand zelfmoord heeft gepleegd door zichzelf door zijn hoofd te schieten, dan hoeft u er volgens dit prutswerkje geen rekening mee te houden dat er geen kruitsporen op zijn handen worden aangetroffen.