Opinions

Ik heb, nu ik de drie reeds uitgebrachte films heb gezien, een beetje een dubbel gevoel bij de John Wick Franchise

Aan de ene kant hebben de makers een nieuwe dimensie gegeven aan het "actiefilm"-genre:

(1) in de wereld van de huurmoordenaars bestaat er blijkbaar een soort van structuur met een hiërarchie, er zijn locaties waar er niet gemoord mag worden, je kunt verbannen worden uit de huurmoordenaarsgemeenschap als je bepaalde regels overtreedt, enz.

(2) het is knettergek wie hem niet allemaal wil vermoorden; ik veronderstel dat z'n tegenstanders in deel 5(?) buitenaardse wezens zijn of zoiets, of dat hij zich ergens onder water/in de boeddhistisch klooster in Nepal zal moeten gaan verschuilen

Aan de andere kant moet ik stellen dat er nooit echt spanning is. Je weet dat John nooit iets zal overkomen, en dat iedere belager met één schot onmiddellijk sterft. Daardoor vind ik het eigenlijk allemaal maar redelijk saai. De makers vinden dat de absurditeit van het geheel voldoende is om je op het puntje van je stoel te houden. Dat maakt dat John Wick eigenlijk een "ver-DC Comic-iseerde" actieheld is, die z'n cape (à la Superman) heeft ingewisseld voor een stijlvol maatpak. En voor alle duidelijkheid, ik ben geen "DC Comics"-fan. Misschien dat de franchise wat beter had gewerkt met een meer charismatische hoofdrolspeler...

In navolging van Black en Patser, ben ik een tijdje geleden terug vol enthousiasme naar de bioscoop afgezakt om de nieuwste film van het Adil El Arbi en Bilall Fallah te gaan bekijken. Want toegegeven, het duo heeft een frisse wind doorheen het Vlaamse filmlandschap laten waaien, en daar is menig cinefiel hen zeker dankbaar voor. Hun energieke en gedurfde producties vormen een aangename afwisseling voor de eenheidsworst van eigen bodem, die braaf binnen de lijntjes van het evangelie van filmpaus Jan Verheyen kleurt.

Met Rebel krijgen we een film voorgeschoteld die het (tot voor kort) brandend actuele thema van de Syriëstrijders aansnijdt. Een zeer delicaat maar tegelijk interessant onderwerp om mensen naar cinemazalen te lokken. Aangezien de problematiek van IS-djihadisme zich in Brussel duidelijk gemanifesteerd heeft, is het niet bizar dat er net in België een film over zou worden gemaakt. De regie van zo’n productie komt dan het best in handen van het eerder geciteerde olijke duo. De problematiek geldt immers als een soort van maagzweer binnen de (Belgische) Moslimgemeenschap, waardoor m.i. enkel mensen uit die gemeenschap daarover een film zouden kunnen maken die al niet op voorhand massa’s kritiek te slikken zou krijgen.

Wat de film zelf betreft, kan ik vooreerst stellen dat de beelden die de gevechten op het Syrische slagveld weergeven, van een zeer hoog niveau zijn. In België is dit eigenlijk ongezien. Je ziet dat de regisseurs en hun DOP zich aan Amerikaanse producties willen spiegelen, en ze doen dat met veel verve. Dit zal de Belgische filmindustrie alleszins veel goede publiciteit in het buitenland opleveren. Vervolgens zit ook het tempo van de film goed – je verveelt je geen seconde – en worden weer enkele nieuwe acteurs geïntroduceerd; dat laatste is altijd leuk, aangezien typecasting van tijd tot tijd storend werkt voor de afwikkeling van de plot in een film of een serie.

Het voorgaande neemt echter niet weg dat er ook enkele punten van kritiek op te merken zijn. Ik vind het bijvoorbeeld van weinig durf getuigen om Syriëstrijders die uit België afkomstig zijn, louter als slachtoffers van manipulerende ronselaars/naïevelingen met goede bedoelingen af te schilderen. Tussen de jongeren die in werkelijkheid naar Syrië getrokken zijn, zaten ook jongeren met de ambitie om ongelovigen te vermoorden. Het had van serieus wat “guts” getuigt om die waarheid onder ogen te zien en in de film aan bod te laten komen. De klassieke verhaallijn, waarin twee verwanten elk een kant kiezen in het leven en elkaars tegenstander worden, is weliswaar niet nieuw – denk maar aan Novecento (1976) en Cidade de Deus (2002) – maar had in dit thema nog straffere televisie opgeleverd. Het zou ook de reputatie van Adil El Arbi en Bilall Fallah binnen hun gemeenschap zeker geen schade berokkend hebben. Daarnaast vind ik de keuze om bepaalde scènes met gevoelige content onder de vorm van muziekvideos te brengen, nogal ongelukkig. Het siert de regisseurs dat ze met creatieve tricks hun eigen stempel op de film willen drukken, maar het slaat, wat mij betreft, een beetje als een tang op een varken. Het past er zo niet echt bij naar mijn gevoel.

Van mij krijgt deze film een 3,5 op 5. Sowieso blijf ik uitkijken naar toekomstige projecten van Adil en Bilall!