Je zou kunnen zeggen dat de regisseur niet kon kiezen tussen een documentaire over de geschiedenis van Chinese Nederlanders of een persoonlijke zoektocht van de regisseur, dochter van een Chinees Indonesisch restauranthouder in Rozenburg, naar haar identiteit.
Het werkt echter heel goed, deze combinatie.
Ik vond het erg leerzaam en schaamde me best dat ik eigenlijk zo weinig wist van de geschiedenis van deze bevolkingsgroep.
De oude beelden van Rotterdam (soms van voor de eerste wereld oorlog!) zijn om te smullen en de zoektocht van de regisseur is zonder enig effectbejag zeer ontroerend. Ze geeft je als kijker ook een interessant kijkje in de doorgaans gesloten Chinese cultuur
Ondertussen heeft Julie Ng het ook voor elkaar gekregen Babi Pangang op de lijst van Nederlands cultureel erfgoed te zetten.