Gisteren deze film bekeken en dat was zonde van de tijd. Het personage Noah beschikt over één uitdrukking: dromerig in de verte staren. Dat heeft hij dan ook de hele film gedaan. Het vrouwelijke hoofdpersonage kan vooral goed gillen en daarmee is dan ook alles gezegd.
Dit is een godsgruwelijk slecht gemaakte, geacteerde en geschreven film, die bulkt van de platte cliché's en de mislukte tearjerker-pogingen. Niet één moment schemert zelfs maar een glimp van echte emotie door de dikke drab van kitsch. De tijdsgeest wordt gruwelijk mank weergegeven, met ontelbare onmogelijke toestanden in kledij, sociale verhoudingen en decor.
Dat een grote budgetfilm zo slecht kan zijn, is een teken aan de wand voor de smaak van het grote publiek. Een onding. Toch nog één positief feitje te vermelden, om in schoonheid af te sluiten: Rachel McAdam heeft mooie benen.