Opinions

Ik heb hem gisteren gezien en had hele lage verwachten aangezien de kritieken zo slecht waren.
Nou zeg, ik zal wel een heel slecht gevoel voor humor hebben maar ik heb eigenlijk continu in een deuk gelegen, mijn tante ook. Waarom? Alan! Eigenlijk was 90% van mijn gelach om hem. Alles wat ie zegt vind ik vrijwel hilarisch, elke reactie die hij geeft moet ik weer lachen, voorbeeld Phil geeft Alan een compliment dat ie een leuk vest aan heeft, zegt Alan 'Ja is van me vader, droeg die toen die dood ging' (terwijl ze vader de dag daarvoor is overleden). Dit is maar een voorbeeld want als ik alles zou moeten opnoemen zou ik een hele alinea kunnen schrijven.

Eigenlijk van het begin de scene met de giraf tot het eind de hangover na de aftiteling heb ik gelachen en me vermaakt! Ik vond het continu gewoon vermakelijk en het verhaal, weliswaar dun maar zeer onderhoudend. Vond John Goodman ook echt geweldig spelen.

Het is inderdaad een andere film dan de eerste twee maar logisch toch? Als ze weer dezelfde formule hadden toegepast klaagde iedereen over het feit dat het weer hetzelfde was. Ik ben het daarentegen wel eens met de kritiek op Mr. Chow. Waar Alan nog iedere keer verrassend uit de hoek komt, wist ik het met op een gegeven wel met iedere keer dat 'motherfuckers', zijn lachje etc.

Kortom, zeer vermakelijk film en als je Alan in de vorige films lachen vond vind je deze waarschijnlijk ook hilarisch omdat hij non-stop iets grappig zegt/doet.

Michael Bay, ik hou van zijn films. Niet dat ik per defenitie gelijk actie boven een goed verhaal en diepgang verkies, maar zijn films kijken altijd heerlijk weg. En dit is ongetwijfeld ook wat zijn films zo'n succes maakt, vooral in Amerika (ongetwijfeld doordat zijn films altijd een enorme scheut Amerikaans patriotisme bevatten)

Maar dan de film, waar ik zo lang op had gewacht en me zo op had verheugt (ondanks dat ik Transformers: Revenge of the Fallen een flutfilm vond)

Waar ik toch weer een spetterende actie-scene als opening verwachtte (zoals TF2 had in Shanghai), begint de film heel rustig. De film heeft in het begin een best interessant verhaal, iets over een geheim complot rond de maanlanding, waar een neergestort ruimteschip van de Autobots de aanleiding van was. En dan na een kwartier lang komt de titel in beeld en bam.

Van een SF-achtige complot theorie over de maanlanding beland je ineens in een soort van romantische comedy lijkt wel. De film is vanaf dat moment nogal onevenwichtig. Het schakelt dan bijvoorbeeld van het gekibbel tussen Sam en zijn nieuwe baas (leuke gespeeld door John Malkovich), tussen een compleet nieuwe invulling aan de kernramp in Tsjernobyl.

De eerste helft van de film is dan ook bijna compleet zonder actie. Toch vermaakt het omdat het verhaal echt leuk is, doordat Michael Bay steeds speelt met historische gebeurtenissen.

Dan na 70 minuten komt Bay met wat wendingen in het verhaal (geen wereldschokkende, maar oké) en doet hij waar hij écht goed in is. Steve Jablonsky's soundtrack (Het nummer Battle hoor je op dat moment, beste nummer uit de hele Transformers-franchise) hoor je terwijl je de prachtige Chevrolets over de snelweg ziet scheuren. Auto's transformeren midden op de snelweg (een soort dino-bots), schieten en scheuren, met op het hoogepunt een fenomaal shot waar 3D echt een meerwaarde heeft. Het is adrenaline-pompend, haalt een jongentje van 12 in je naar boven en Bay houdt het allemaal overzichtelijk. Ongetwijfeld kwa actie de beste scene uit de hele film.

Hierna begint de hele invasie in Chicago en dan blijkt ook dat het verhaal eigenlijk helemaal niet zoveel om het lijf heeft. Het hele gedoe rond de 'maanlanding-complottheorie'blijkt maar een slap excuus over iets met pilaren waarmee de Decepticions hun planeet Cybertron naar de aarde willen transporteren. Net zo flinterdun weer als de vorige films, maar dit keer stoort het minder. Waar je in de eerste helft werd vermaakt door het verhaal, word je in de tweede helft vermaakt door omvallende gebouwen, soldaten die met hun wing-suits door Chicago vliegen achtervolgt door Decepticions in ruimteschepen (Oh, wat had de 3D hier een meerwaarde) en vechtende Transformers.

De actie in Chicago is dan ook super spectaculair, een lust voor het oog (bij de 'apocolypse' in Chicago kijk je je ogen bij uit). Ook zijn de gevechten tussen de Transformers overzichtelijk, niet zo chaotisch als in TF2. Maar het is wéér allemaal teveel. Bay geeft je nauwelijks tijd om tot rust te komen tussen al die actie scenes.

Al bij al in Transformers: Dark of the Moon absoluut een verbetering op de TF2, heeft het een beter verhaal, betere actie en is het minder chaotisch. Het acteerwerk daarentegen is bij sommige personages nog steeds beroerd, patriotisme en Amerikaanse krachtpatserij is ook volop aanwezig en de film duurt weer veel te lang.

Dit is jammer, maar feit blijft dat Michael Bay een verder prima film heeft afgeleverd die zeker beter is dan de gemiddelde blockbuster. En aangezien de film met een opbrengst van 1,122 miljoen dollar op nummer 4 staat in het rijtje van meest opgebrachte films, is dat niet dus niet onopgemerkt gebleven.

(dit is mijn eerste recensie overigens op MovieMeter, commentaar is welkom )