Opinions

Gisteren stond er een recensie van mijn lievelingsfilm in de Volkskrant. Opmerkelijk, omdat ik altijd gedacht heb dat ze in de krant alleen nieuw uitgebrachte films recenseerden. In de tweede plaats opmerkelijk vanwege de lage waardering die de film krijgt.

Cinematografisch zal de recensent wel gelijk hebben, dat een film normaal gesproken niet uitgelegd dient te hoeven worden aan de hand van een voice over. Maar dit maakt deze film wat mij betreft juist zo apart: de beelden zijn er om het gesproken verhaal te verlevendigen in plaats van andersom. Je moet het dus denk ik ook niet als een ‘gewone’ film willen zien. Volgens de filmwetten hoort een voice-over blijkbaar niet al te dominant aanwezig te zijn. De regiseur van Mary en Max heeft volgens mij echter bewust geen normale film willen maken, althans niet een film die aan deze specifieke filmwet voldoet. Het gesproken verhaal staat m.i. welbewust centraal in de film, dat maakt hem nou juist zo apart.

Los van de technische kritiek die je met heel veel slechte wil op deze film zou willen uiten, blijft het onderliggende verhaal van twee buitenbeentjes die elkaar hebben weten te vinden een prachtig ontroerend gegeven. Voor mij is het m'n lievelingsfilm, ik raad hem iedereen aan.