Opinions

Eindelijk dan een versie weten te bemachtigen van dit zeldzame werkje. Ik was helaas wel overgeleverd aan de Engels gedubde versie, maar dat mocht de pret niet drukken.

Mijn verwachtingen waren misschien iets te hoog gespannen, mede door de geweldige poster. Helaas komt die chick met die shotgun helemaal niet in de film voor. Maar desondanks was hij erg vermakelijk. De rivaliserende jeugdbende was overtuigend als dreigende factor...en de situatie gaat vrij snel van kwaad tot erger. Maar ik vond dat het allemaal nog wel binnen de grenzen van het toelaatbare bleef. Uiteindelijk heeft het wel iets weg van Battle Royal, waarbij tieners ook aan hun lot worden overgelaten en het beste van de situatie proberen te maken. Alleen het einde was een beetje teleurstellend...

Matige horror-anthology van vijf korte verhaaltjes met found footage.

Het concept leek in eerste instantie een vrijbrief voor lelijk geschoten homevideo’s, maar gelukkig bleef dat beperkt tot Adam Wingard’s materiaal dat alle filmpjes aan elkaar verbindt.

Het eerste filmpje ‘Amateur Night’ van David Bruckner heeft een vervelende opbouw en kon mij niet echt boeien. Bovendien wordt hierbij gebruik gemaakt van een soort first person cam wat nogal geforceerd op mij over kwam.

Als tweede is Ti West aan de beurt met 'Second Honeymoon'. Zijn input vond ik het sterkst, mooie opbouw zonder al teveel poeha, maar wel effectief.

'Tuesday the 17th' van Glenn McQuaid is wat minder subtiel en moet het meer van de effecten hebben. 'The sick thing that happened to Emily when she was younger' van Joe Swanberg is een webcam video in de stijl van Paranormal Activity.

En het laatste filmpje '10/31/96' is van Radio Silence, een collectief van filmmakers dat net als in het eerste filmpje gebruik maakt van een first person cam. Helaas hebben zij ook de tijd genomen om wat CGI toe te voegen wat de kwaliteit niet ten goede komt. Al met al is het eindresultaat wel afwisselend genoeg, maar niet hoogstaand. Deze poging voegt ook bar weinig toe aan het subgenre.

Hadden ze Tsukamoto nou maar gebeld...

Godfrey Ho stikes again...

Deze Vampire Raiders bestaat voor drie kwart uit een Hong Kong horror komedie over, je raadt het al: vampieren. Met gestrekte armen naar voren hupsende vampier zombies om precies te zijn (die ook nog eens scheel kijken). Drie hotel receptionistes gaan de strijd aan met dit kwaad, om de hotel business te redden van de ondergang (of zoiets).

Maar er zijn natuurlijk ook nog ninja's, zoals de plot hierboven omschrijft. Meneer Ho heeft weer zijn stinkende best gedaan om zijn ninja's er doorheen te husselen. Een vrouwelijke ninja in een rood pakje en haar kompaan in een paars pakje...wat rookbommen, etc.

Naast al deze chaos bevat de film ook nog eens de meest ongebruikelijke moordaanslag uit de filmgeschiedenis: RESPECT!

Echt een aanrader voor mensen die totaal geen kritische houding hebben

Behoorlijk fragmentarisch...Met wat interessante evaluaties over hoe videotheken elkaar beconcurreerden. Maar ook wat saaie onderwerpen zoals de independent filmmaker die op zoek gaat naar fysieke kopiën van zijn laatste film. Lloyd Kaufman doet een duit in het zakje en Mark Frazer komt met wat leuke anekdotes over Samurai Cop. Maar het eindresultaat is ondermaats.

En soms heeft dat een goede reden...Zoals wel vaker in de video-markt, is de hoes een stuk beter dan de eigenlijke film.

Het eerste dat opvalt aan deze low-budget horror, is het slechte beeld. Ik neem aan dat ze een vrij goedkope camera ter beschikking hadden (en dat het niet aan de kwaliteit van mijn VHS-band ligt).

Verder is er van horror weinig sprake...na de eerste moord, zakt de film al snel weg in een psychologisch drama. Die eerste moord-scene is wel memorabel, maar om de verkeerde redenen. De regisseur vond het blijkbaar nodig om het geluid van de wurg-moord wat op te vijzelen, met hilarische gevolgen van dien. Zo horen we zelfs na de dood van het slachtoffer nog steeds gegorgel, alsof iemand zijn tanden staat te poetsen

Uiteindelijk is dit niet echt de moeite waard.

Mmm, ik heb nogal wat mixed feelings bij deze film. De openingssequens geeft het gevoel of je naar een Tales From the Crypt aflevering zit te kijken met cheesy typografie en dito muziek deuntje. Maar het eerste half uur was ik direct geboeid door het spooky sfeertje en overtuigende effecten (niet de digitale effecten die later in de film de overhand kregen, helaas).

En dan doen de ontzettend suffe "gothic" nachtclub scènes op eens hun intrede. Met knullige performances en irritante muziek. Het leek wel of hier twee regisseurs aan het werk waren. Ik raakte al snel vermoeid van de weinig overtuigende acteerprestaties in de nachtclub met vervelende stroboscoop belichting. Het maakte de film ook nodeloos lang...

Jammer, want dit had heel wat kunnen zijn. Ik denk zelfs dat als je de desbetreffende nachtclubscènes zou wegknippen je met een behoorlijk originele horrorfilm zou eindigen. Deze versie zou dan wel ruim 40 minuten korter zijn….en een hoge score van mij krijgen.

Fulci staat niet echt bekent om zijn subtiliteit en dat wordt al snel duidelijk in deze 'thriller'. De ene na de andere overduidelijke hint haalt de spanning geheel uit het verhaal. Na een kwartier was het voor mij wel duidelijk hoe het plot in elkaar stak en bleef er niets over dan de film uit te zitten. Gebrek aan gore (Fulci's kwaliteit), wordt gecompenseerd door hemeltergend acteerwerk en veel herhaling (Giorgio blijft door zeuren vanuit zijn graf om gerechtigheid). Alle karakters zijn ook nog eens behoorlijk onsympathiek, waardoor het eigenlijk niet uitmaakt wie schuldig is en wie niet. Wel zuur als mijn uiteindelijke vermoedens dan ook nog eens blijken te kloppen...