Opinions

De decors in Tahkhana zijn best tof en af en toe wordt er zelfs een kleurenpalet gehanteerd dat wel wat weg heeft van het werk van Mario Bava. Helaas hebben ze in Bollywood overacting naar eenzame hoogtes weten te tillen en het verhaal werd niet echt boeiend, waardoor de 117 minuten 2x zo lang aanvoelden. De finale is wel de moeite waard, waarbij het monster met een twee meter grote staak werd lek geprikt

Moeilijk om samen te vatten wat ik net heb gezien. Het plot is behoorlijk onnavolgbaar...iets met kunstmatig gecreëerde kinderen die de macht moeten overnemen...terwijl het spel als dekmantel wordt gebruikt. De truck uit het spel heeft een onboard computer die kan praten, net als KITT uit Knight Rider. Maar deze heeft wel menselijke lippen om mee te praten

In ieder geval is er een leuke cast met Jürgen Prochnow & Karen Allen. En ergens in de film duiken tekeningen van Enki Bilal op (en de tekst 'Please don't disturb Enki Bilal'), maar ik kan verder niets vinden over zijn aandeel in deze film. De enige link is dat er een Franse regisseur aan het roer stond.

Ik was voornamelijk benieuwd naar Richard Stanley's bijdrage aan deze omnibus, maar helaas was dat gelijk de zwakste van het stel. In deze film brandt hij zijn vingers aan de zoveelste Lovecraft verfilming. Langzaam aan besluipt mij het gevoel dat Hardware voor een groot deel zijn kwaliteit heeft te danken aan het team dat hij toen om zich heen had verzameld.

De rest van The Theatre Bizarre viel eigenlijk best mee, nergens briljant, maar het kijkt wel lekker weg.

Vreemde, haast absurdistische, poging om conservatief Amerika wakker te schudden. Allerhande 'outrageous' onderwerpen worden op sarcastische wijze gepresenteerd, zoals satanisme, porno, S&M, fastfood, gokken, worstelen, prostitutie, Sanfransisco (!), cryogenics (?) en immigratie.

Opvallend waren de drive-in-church en vooral de drive-in-funeral.

En ik moest wel erg lachen om de vrouwen die aan een lopende band met een grote kniptang de gietmal-resten van dildo´s afknipten (nu maar hopen dat ze hun werk niet mee naar huis namen).

Heeft iemand trouwens ooit gehoord van de Accu-jack?

Wat Bo Svenson in deze film doet is mij een compleet raadsel. Ten eerste is het niet zijn 'beste vriend' zoals de plotomschrijving aangeeft, maar zomaar een gevangene die is gekozen door Williamson vanwege zijn kennis omtrent explosieven. Vervolgens doen ze vrij weinig met die kennis, tot op het punt dat de regisseur (Fred Williamson zelf!) zich dat tegen het einde van de film realiseert, wat resulteert in een nogal geforceerde scene met 3 flut explosies...De interactie tussen Williamson en Svenson is ook erg beroerd...zelfs Silva kan de film niet echt redden, ondanks zijn gemene kop. Dit was tevens de laatste film van veteraan Chuck Connors.

Het verhaal is 'all over the place' in dit tweede deel over Thunder de vigilante indiaan. Ineens is hij sheriff en wordt hij gestationeerd in het zelfde dorp dat hij in deel 1 met de grond gelijk maakte

Onrecht is ook in dit deel weer de voornaamste motivatie om de boel aan gort te knallen. En laat het maar aan die italianen over om er eens lekker een schepje bovenop te gooien, waardoor het geheel nogal karikaturaal aanvoelt. Maar dat maakt dit deel ook leuker, want het zit volgepropt met rare stunts, ontploffende auto's en ongeloofwaardige plottwists. Ze hebben Thunder's auto ook een mooie lik verf gegeven waarmee deze voor een Pontiac Firebird moest doorgaan, maar daar hebben ze waarschijnlijk wel een twaalfjarige met een pot vingerverf voor ingehuurd. Aardige pulpfilm dus...

Ik ga toch even op zoek naar deeltje drie, ditmaal zonder Bo Svenson helaas...

Ik kijk kungfu films meestal niet voor het verhaal, aangezien daar niet erg veel variatie in zit. De vechtstijlen daarentegen zijn wel lekker divers, zo ook in Kung Fu Genius. Rat-style, flying eagleclaw, drunken monkey en (geheel nieuw voor mij) duck-style! Het comedy aspect kan ik meestal minder waarderen al is het hier nog wel acceptabel.

Het acteerwerk valt zeker in de categorie horror...de rest niet zo zeer.

Voor de echte Pulp liefhebbers valt er (naast de stroeve dialogen en het waardeloze script) misschien nog wel wat te beleven, zoals de striptease act en de foute muziek.

Cheri Caffaro dreunt haar teksten weer als een robot op, zodat het 'kat en muis' spel tussen Samantha Fox en de Detective nogal geforceerd over komt. Dit soort films zijn natuurlijk gemaakt als excuus om wat blote tieten in beeld te brengen, maar zelfs daar is dit exemplaar teleurstellend in. De Cheri Caffaro films hebben wel wat weg van Deadly Weapons en Double Agent 73 van Doris Wishman, alleen is Chesty Morgan helemaal niet om aan te zien.