Love-22-Love (2025)

Ik werd aangetrokken door de artisticiteit van de trailer en ik werd niet teleurgesteld: de film is een soort doorlopende tentoonstelling van de kunst van Jeroen Kooijmans zelf en z’n partner Elspeth Diederix, die beide vooraanstaande Nederlandse kunstenaars zijn en dat met deze film onderstrepen, in de vorm van een soort videodagboek van Jeroen die worstelt met zijn depressies en zelfs in psychoses raakt terwijl hij en zij bezig zijn met hun kunst en ze smoorverliefd op elkaar zijn. Zoals het bij postmoderne kunst betaamt, is er geen duidelijk onderscheid tussen leven en kunst, echt (natuur) en manipulatie, en de film is een indrukwekkende ode aan de liefde, de kunst en – ook al kan Jeroen de gedachte aan de dood maar niet van zich afzetten – het leven.

In 1992 studeerde Jeroen Kooijmans aan de Rietveld Academie in de hoop beeldend kunstenaar te worden. Hij krijgt een levenslange relatie met medestudent Elspeth Diederix. Kooijmans kijkt terug op zijn leven aan de hand van video’s/beeldende kunstwerken en reflecteert op zijn onophoudelijke strijd tegen depressie. De brieven die hij aan zichzelf schreef als therapie moeten dit een dramatische lading geven, maar in feite is dit vooral een grotendeels chronologische collage van zijn artistiekerige videoportfolio. Onsamenhangend en zelfingenomen.