Zoom (2015)

Emma, ontwerper van sekspoppen en striptekenaar, maakt een strip over filmregisseur Edward die een film maakt waarin model Michelle een boek schrijft over een ontwerper van sekspoppen genaamd Emma. De film volgt drie verhaallijnen die met elkaar zijn verbonden. Zoom is een fim in een animatie in een film. Of iets dergelijks. De film van Pedro Morelli wisselt voortdurend in optische en verhaaltechnische zin. Op sommige momenten raak je in verwarring en weet je niet precies meer welk verhaal ook weer voortkomt uit welk verhaal. Er is hulp. In Emma’s verhaallijn zijn de beelden realistisch en de kleuren krachtig. Het verhaal van Edward wordt consequent als animatie getoond. En Michelle schrijft haar boek in Brazilië in realistische beelden waarin warme kleuren of monochroom kleurgebruik domineren. De toon in de drie verhaallijnen verschilt. De animatie is vooral humoristisch van toon. In Michelle’s verhaal overheersen duistere invloeden, die nog donkerder worden als Edward in zijn animatie zijn seksproblemen probeert op te lossen. Emma’s verhaallijn is tamelijk luchtig. Dat heeft vooral te maken met de verschijning van Alison Pill als Emma. Getooid met een donkere bril zet zij op onbeholpen en schuchtere wijze het vermakelijke personage Emma neer. Het tempo had wat mij betreft hier en daar wat hoger gemogen, maar de film biedt absoluut leuk kijkvoer. Beetje absurd, humoristisch en satirisch. Drie amusante verhaallijnen die onderling zijn verbonden en aan het eind samenkomen. Best ok. Zoom is een leuk experiment.

Een film in een film in een film, en dan ook nog in een stripverhaal en een boek. Je zou van minder de tel kwijtraken. Normaal gesproken heb ik het niet zo op dit soort constructies, want meestal is het vooral een teken van een gebrek aan inspiratie. Maar dit vreemde gevalletje laat zien dat je ook de andere kant uit ontsporen kan, want als er iets is wat deze film heeft dan is het wel een overmaat aan inspiratie. Teveel goede ideeën, meer dan er in een enkele film past. Wat een heleboel goed maakt is dat de toon in zo ongeveer alle verhaaldraden positief, onderzoekend en ontdekkend is. En vanzelf, want als je alles met een pennestreek ongedaan kan maken liggen alle mogelijkheden open en is de wereld als een oester die wijd open staat om naar buiten te gaan. Maar niet alle draadjes die het weefsel begint halen het tot het einde, en als je bij de titelrollen verward achterblijft dan heb je goed opgelet. Regisseur Morelli levert een beslist apart werkje af hiermee, en met de inzet van een heleboel talent van de acteurs komt er nog iets leuks uit ook. Warrig is het zeker, en het helpt ook wel wat om de plot summary op de wikipedia er even naast te leggen. Maar ook daar geen antwoord, en wat je er van vindt is niet precies een voorgekauwde vraag, daar moet je zelf uit zien te komen.