Zwart-wit als stijlmiddel

is The last Picture Show al genoemd? Het is wel al een oudje.

ja waarschijnlijk wel. Angel-A al genoemd ???

volgens mij ging het trouwens om zwart-wit als stijlmiddel. gaat niet bij alle films die hier genoemd zijn op. Soms ook budgetgericht(zeker in de categorie '50-'70)

Dan maar geen nieuw topic:

Zwart-wit wordt ook vaak gebruikt als middel om het historische van de setting van een verhaal te benadrukken. Opvallend hierbij is dat ik tot nog toe geen zwart-wit-film ben gekomen waarvan het verhaal zich afspeelt vóór de 19e eeuw, wat natuurlijk (tussen haakjes: god, wat was die Shepherd ^ mooi) verband houdt met de uitvinding van de (zwart-wit-)film. Wij hebben bewegende beelden uit die periode, maar ze zijn allemaal zonder kleur en daarom ervaren we haar in ons bewustzijn ook zonder kleur, i.t.t. vroegere perioden als de prehistorie, de klassieke oudheid of de middeleeuwen.

Nu vraag ik mij af: klopt deze aanname en is de keuze van bepaalde regisseurs daarom ook te begrijpen? Zou een Schindler's List of een Das Weisse Band niet goed genoeg geweest zijn in kleur?

Misschien bleken de kleuren wel heel slecht uit te vallen en hebben ze toen maar alles zwart-wit gemaakt

De zwart-wit scènes in I'm Not There zijn trouwens ook erg mooi.

Mary and Max:

Osoi Hito (Gô Shibata, 2004):

Ta Divna Splitska Noc (Arsen A. Ostojic, 2004)

The Turin Horse (Béla Tarr, 2011)

The human centipede 2 toch? Heb de film zekf niet gezien maar dat had ik ergens gelezen dacht ik.

The Big Combo (1955)

40's filmpromo: actrice Ramsay Ames

Ook in strips: Milton Caniff

Ziet er voor mij beetje te geforceerd 'nep oud' uit:

Bait (2019)

Hier ben ik erg benieuwd naar:

The Lighthouse (2019)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/1124000/1124696.300.jpg?cb=1558386749

Ik denk dat in The Lighthouse vooral het 1.2:1 beeldformaat als stijlfiguur belangrijk is, omdat het de twee mannen die elkaar dicht op de huid zitten ook dwingt fysiek dicht op elkaar te zitten, en dat verhoogt de beklemmende toon van de film (ander goed voorbeeld hiervan: Xavier Dolan's Mommy).

Het zwart-wit in deze film (en misschien juist wel de gebruikte apparatuur) zorgt er wel voor dat de film ook echt oud aanvoelt. Zoals ik in mijn recensie al schreef, dit zou met wat aanpassingen net zo goed een 'stomme film' kunnen zijn. Vooral in de scenes buiten de vuurtoren is dat treffend. Alleen al om die reden is het aan te raden deze film te zien (naast de vele andere redenen).

Overigens, "camera lenses from the 1920's", maar wel met speciaal voor deze film gemaakte filters .

Deze film is ook in zwart-wit:

Beats (2019)

Misschien kiezen makers weer iets vaker voor zwart-wit als 'stijlmiddel'. Het is immers duurder om te maken, waar het vroeger juist andersom was.

Ik geloof dat ik Parasite liever in kleur zie.

Belfast (2021) - vanaf 2 december in de bioscoop

C'mon C'mon (2021)

Faster, pussycat! Kill! Kill!, trouwens op het audio comm van de dvd sprak meyer consequent over black& silver.

Twee nieuwe releases:

De nieuwe film van Jos Stelling:

De Dans van Natasja (Film, 2023) - vanaf 11 januari in de bioscoop

Fremont (Film, 2023)