DV en cinema

Bij Inland Empire (2006):

Dat is technisch gesproken feitelijk onwaar.

Het kleurenspectrum van DV is juist uitermate beperkt, daardoor worden de mogelijkheden in de nabewerking evenzozeer beperkt; het kleurenspel is dus eerder grover dan fijner, en de correcties juist minder nauwkeurig.

Bij het afwerken van 35mm en 16mm film, en andere (digitale) video- en film-systemen zijn dezelfde kleurnabewerkingsmiddelen beschikbaar, maar dan is het in basis aanwezige kleur- en contrastspectrum veel groter, en dus nauwkeuriger te manipuleren.

DV heeft echter natuurlijk - juist mede door die beperkingen - een onmiskenbare eigen look.

Ik weet niet zo goed op welk potentieel je doelt.

Er worden nu ruim 10 jaar films met DV-camera's gemaakt, ik denk zelf dat, in technische/electronische/fysieke vorm de rek er volledig uit is. Het zijstapje naar HDV zou iets kunnen opleveren, maar dat is een beetje een lengte-breedte verhaal.

Begrijp ook niet hoe je dit visueel een stap voorwaarts kunt vinden, eerlijk gezegd. Had zelfs de indruk dat wat dat betreft kosten én moeite waren bespaard. Zowel qua belichting als nabewerking kon ik niet bespeuren dat er veel aandacht aan was besteed. Vond het zelfs buitengewoon lelijk.

Kan me herinneren dat jij gewoon niet van DV in het algemeen houdt.

Apart, aangezien ik bij films als Vidocq de indruk krijg dat ze veel meer met kleuren gedaan krijgen. Misschien is het makkelijker om mee te spelen/kost het minder moeite om zaken uit te proberen. Ofwel heeft Pitof gewoon veel talent (wat mij ook niet verbaast).

Bij Inland Empire (2006):

Daar kan juist minder.

Nee hoor. Je kan die limitaties natuurlijk mooier vinden, maar DV herbergt veel minder digitale informatie; zeker kwa kleur.

Toch niet wat ik er doorgaans over lees.

Zoals ik aan cornelis al vroeg : "Misschien is het makkelijker om mee te spelen/kost het minder moeite om zaken uit te proberen."

Bij Inland Empire (2006):

Het zal ongetwijfld de low budget filmmaker eindeloos veel nieuwe mogelijkheden bieden die hij (met video) eerst niet had, maar een 35 mm film ziet er toch veel rijker (aan kleur & contrast etc) uit. Zal best nauwkeuriger kunnen zijn (Da's digital al snel) maar wel beperkter.

Dan zijn je bronnen op dat vlak onbetrouwbaar.

Rond 2001 (Vidocq) was het misschien net iets eenvoudiger om die uitgebreide kleurnabewerkingstechnieken toe te passen indien je vanuit video vertrok (niet specifiek DV overigens). Die situatie is nu echt ruim verleden tijd.

De kleurnabewerking vindt in 90% van de gevallen - omgeacht de oorspronkelijke drager - plaats in het digitale domein ( Digital Intermediate ). Het is daar dus even moeilijk of makkelijk om iets uit te proberen, ongeacht de bron. De technische mogelijkheden die de bron biedt, kleurdetaillering bijvoorbeeld, verschilt enorm, en die is bij DV het allerkleinst (de allerzwaarste reductie van kleurinformatie). 35mm en 2/3/4K opgenomen materiaal lenen zich het beste voor precieze kleurmanipulatie.

Verder leent 35mm zich ook nog voor bepaalde chemische bewerkingen in diverse stadia, om een bijzondere look te genereren, die je dus nog kan combineren met de digitale bewerkingsmogelijkheden.

(mag misschien naar een ander topic)

Mijn bronnen op dat vlak zijn inderdaad al iets ouder. Ik neem aan dat de grootste kost (naast duurdere filmstock) het omzetten van analoog naar digitaal is, of is dat een makkelijke procede ?

Die chemische nabewerking herinner ik me nog van een discussie bij Se7en. Misschien leuk om nog andere voorbeelden aan te dragen want van die "filmstockbedreigende" bewerkingen was ik allerminst onder de indruk.

Dat is geen ingewikkeld procede, het principe is natuurlijk al heel oud, film wordt al heel erg lang overgezet naar electronische en digitale media (al was het maar voor televisie).

Of het 'de grootste kost' is, ligt eraan in welke context je dat wil bezien. Film stock zelf kost geld, het ontwikkelen ervan ook, en het datascannen ervan naar een digitaal bestand ook. Daartegenover komen nu bruikbare alternatieven in de hoek van de Digital Cinematography (wat iets geheel anders is dan DV). En of je nu vanaf film of een digitale bron vertrekt, vooralsnog wordt het digitale intermediate immer gemastered naar 35mm film, en vooral ook dat kost geld.

De grootste kostenpost op een filmproductie is bij mijn weten over het algemeen de personele kosten.

Juist vanwege dat laatste, lijkt het me niet zo zinvol om in deze discussie die kant op te gaan. Het ging mij er niet zozeer om wat mooi of lelijk of (on)interessant of indrukwekkend is, maar om een idee te schetsen van de diverse mogelijkheden en beperkingen van diverse dragers.

Het manipuleren van de chemische processen bij film beïnvloedt de textuur van het beeld (structuur van de korrel), (kleur-)gevoeligheid en contrast(omvang). De bekendste techniek is wellicht bleach bypass.

Overigens maakte Lynch een aantal zeer valide opmerkingen over DV gisteren (04apr07) in Cinema.nl.

(Heb mods inmiddels ook verzocht om verplaatsing).

Hoezo? DV is gewoon video. Dat geeft an sich geen nieuwe mogelijkheden. Gezien de extreme compressie van DV, vooral vergeleken met 'normale' digtale videosystemen, beperkt het juist de mogelijkheden in de nabewerking.

Het grootste voordeel van DV is dat het aan de opnamekant extreem goedkoop is, en een veel beter plaatje oplevert dan je op grond van de gebruikte compressie zou mogen verwachten. That's it.

Het zal dan allemaal wel, toch leert de realiteit dat DV wat anders/extras kan bieden boven analoge film.

En dan niet alleen betreft de gritty look (Haze), maar zeker ook qua kleuren (Vidocq / Kyoshin-Mirrored Mind). Wat die films laten zien is best uniek.

Als het niet aan de technische aspecten ligt is het misschien omdat creatieve geesten makkelijker hun ding kunnen doen wanneer DV de financiële druk verlaagt. De boeiendste zaken op dit vlak (ook Boe in Allegro) komen toch van regisseurs die buiten de mainstream vallen.

DV heeft ontegenzeggelijk een eigen look, net zoals iedere andere drager. Of het meerwaarde heeft, kan aan interpretatie onderhevig zijn.

Vidocq is geen DV, maar HDCAM (1080p Hi-Def video), lees ik op IMDB. Dat is behoorlijk andere koek dan DV. Van Kyoshin vind ik niet zo snel technische specificaties.

Dat doet DV draaien hooguit op de set, niet tot nauwelijks in de postproductie, zeker niet wanneer het gaat over precieze kleurmanipulatie.

Allegro is volgens IMDB gewoon S16mm gedraaid, digitaal gekleurcorrigeerd (zoals dus gebruikelijk) en uitgeschoten naar 35mm.

Het in Vidocq gebruikte systeem werd mede ontwikkeld op verzoek van George Lucas voor de laatste twee Star Wars episodes.

Dat verschillende makers heel verschillende dingen kunnen doen met deze verschillende technieken, lijkt mij de enige feitelijk juiste conclusie.

Handig artikel over het verschil tussen DV en HDV

HDV is bij lange na niet hetzelfde als HDCAM.

Wat betreft Allegro baseerde ik me (blijkbaar onterecht) op IMDB. Variety schrijft:

Lenser Manuel Alberto Claro employs different stocks, including Super-16, DV and 35mm, to signal shifts between separate layers of reality.

Lijkt me dat juist dat aangeeft hoe verschillende dragers verschillende kenmerken hebben, die op verschillende wijzen bruikbaar zijn.

Pas je berichten dan ook niet steeds aan

Sorry. Eerst stond er 'Hi Def Video', nu 'HDCAM'. Ten tijde van Vidocq was HDCAM de enige bestaande optie voor digitale Hi Def Video.

HDV is andere koek, en die koek bestond dus nog niet ten tijde van Vidocq.

Maar voor zover ik begrijp is het wel allemaal digitaal geschoten ? En in hoeverre valt dat digitaal materiaal gewoon na te bewerken (maw, je gooit het op een PC en gaat aan de slag - om het even lowbudget te houden).

Weer wat bijgeleerd, ik heb altijd aangenomen dat DV stond voor digitaal schieten (itt analoog).

En dan is er ook nog de digital cinematography, wat dan dus niet meer tot video gerekend wordt, al wordt in die keten soms wel gebruik gemaakt van videosystemen of hybride data- en videosystemen.

Ik ben even kwijt of je het nu over DV hebt, of over digitaal draaien in het algemeen.

DV kun je natuurlijk desgewenst op een normale PC kwijt en bewerken. Voor de andere systemen (en ook in het geval van gedatascande film) zal de datastroom groter zijn, en dat zal dus meer rekenkracht vergen.

Aangezien PC's steeds sneller worden, verandert e.e.a. constant. In 2001 deed men iets als Vidocq niet zomaar op 'een' PC. En nu nog steeds niet echt, trouwens.

Was gewoon benieuwd hoe makkelijk het was iets te filmen (digitaal, welk formaat dan ook), op je PC te plaatsen en te bewerken. Uiteraard geldt dat niet voor films als Vidocq, zoveel weet ik nog net

Ik weet dat regisseurs als Sogo Ishii (en een Tsukamoto) zowat alles zelf doen aan hun films (dus ook editing ed) dus zou het mij niet verbazen moesten ze erg dicht bij de nabewerking betrokken zijn (zoniet het ook gewoon zelf doen). In dat geval lijkt digitaal schieten mij een groot voordeel.

De verminderde kwaliteit van beeld, contrast en kleur en beperkte nabewerking lijken mij toch wel feitelijke punten waar je niet om heen kan bij HD. Dat staat los van of je het mooi of niet vind. (zal vast hier boven wel ergens gezegd zijn)

Vreemd, wat dat is onzin.

Is niet zo.

Ik denk dat filmen met DV stukken beter is, zoals Lynch ook zelf heeft gezegt. Je kan sneller verplaatsen waardoor de scene levendig blijft en het wordt (misschien) ook wat persoonlijker.

Abslouut. Het is goedkoper en daardoor bereikbaar door iedereen, de camera's zijn handzamer, dus er zijn shots mogelijk die je met grote, logge camera's een stuk lastiger maakt.

Dat is dus DV, niet persé digitaal draaien....

Overigens vind ik 28 Days Later het best gedraaid van alle DV-films.

Dat zei Lynch dus helemaal niet afgelopen woensdag. Hij was er een stuk genuanceerder over.

Ja, er zijn voordelen. En er zijn nadelen.

Wellicht is het voor de leken onder ons handig een soort van omschrijving te geven van de verschillende termen. DV, HDV, HDCAM, etc.

Videosystemen:

DV / DVCAM

HDV

XDCAM / XDCAM-HD

Digital Betacam / HDCAM / HDCAM-SR

Digital Filmmaking:

Digital Cinematography

CineAlta

Digital Intermediate

High Definition Video

Digitale "film"camera's:

Sonyu HDW-F900/950

Viper Filmstream

Panavision Genesis

Arri D20

Traditionele celluloid film:

35mm film

(Super) 16mm

En voor wie zich afvroeg wat Lynch bij Cinema.nl bedoelde met 'the alchemist' (waar hij zijn opgenomen materiaal doorheen draaide):

Snell & Wilcox Alchemist Ph.C HD. Hij gebruikte deze machine om van NTSC video (DV) naar 24p HD te gaan.

Verder moet je nooit vergeten dat los van het gebruikte formaat, vooral ook production design, belichting, gebruikte objectieven, gebruikte camra en drager en wijze van afwerken allemaal van belang zijn voor de look van een film.

Er staat de hedendaagse filmmaker een keur aan mogelijkheden op al die gebieden ter beschikking. Al die mogelijkheden hebben hun eigen kenmerken en inzetbaarheid.

Zo hoorde ik het hoor, de negatiefe punten niet gehoord. Hij zei ook dat ie nooit meer terug wou en ik steun hem.