Heeft vooraf de speelduur weten invloed op je filmbeleving?

Geniet je meer van een film als je niet van tevoren bekend bent met de speelduur?

Aan wie vraag je dat? Aan de bioscoopgangers of aan mensen zoals ikzelf die wachten tot een film op DVD uitgebracht wordt en thuis kijkt?

Mijn antwoord: Als de film mij bevalt, kijk ik naar de speelduur en het kan me niet lang genoeg duren.

Ik weet niet of ik ooit naar een film heb gekeken zonder de speelduur te weten. Sneak preview misschien, daar werkt het wel. Het risico is wel dat het je afleidt (op tijd naar bed, de laatste trein halen etc.). En waar geniet jij meer van, Hando?

Het is nogal lastig om die informatie te ontwijken dus ik heb zelf ook niet veel ervaring met film kijken zonder op de hoogte te zijn van de speelduur. Ik heb echter nu net op netflix een serie gekeken zonder het aantal afleveringen te weten. Voor mijn gevoel is dat positief. Plottwists werken bijvoorbeeld beter als je je al aan het einde van een serie waant.

Normaal gesproken kijk ik wel hoe lang een film duurt voordat ik een bioscoop bezoek plan of een film thuis opzet. Al is dat vooral om praktische redenen. Ooit stapte ik de zaal voor American Honey binnen zonder de speelduur te weten. Dit heeft positief uitgepakt want de 162 minuten vlogen voorbij. Tevens had ik de film dan mogelijk op een ander moment gezien aangezien het de laatst voorstelling van de dag was.

Of je er meer of minder van een film geniet zonder de speelduur van tevoren te weten zou je eigenlijk nooit vast kunnen stellen.

Nou, het heeft zeker invloed op de beleving. Het maakt nogal uit om ontwikkelingen te interpreteren als je weet dat de speelduur er bijna op zit. Dan kan er nog een eindtwist komen, die zelfs al het voorgaande in een ander licht zet, maar echte ontwikkelingen zul je niet meer hoeven te verwachten.

Ik vind het ook altijd wel prettig om te weten hoe lang een film duurt, hoewel een goede film tegelijkertijd weer mijn hele tijdsbesef doet verbleken, en dan alsnog opeens voorbij is soms.

De tijd van een film is vooral praktisch handig om te weten. Als je nog iets wil doen of gaan eten na een bioscoopbezoek. Of in te schatten hoe laat je kan gaan slapen als je de hele film wil uitzien. Maar verder maakt de lengte mij niet uit, dus qua beleving zelf heeft het geen effect.

Wat niet wil zeggen dat een film soms te lang kan zijn. Maar dat heb ik soms zelfs bij een trailer. Anderzijds vind ik het raar dat mensen een film al te lang vinden op basis van een tijdsduur (dus geen kwestie van te langdradig, maar gewoon te lang). Zo hoorde ik wel wat commentaar op The Irishman van 210 minuten. Terwijl het geen probleem lijkt te zijn om een seizoen van een serie te bingewatchen op een weekend tijd...

Ik ben iemand die vaak films binnen een bepaald slot probeert in te passen, dus ik ben zelden niet op de hoogte van de speelduur van een film. Daarbij hou ik doorgaans ook van kortere films.

Enkel in de bioscoop wil het wel eens gebeuren dat ik geen idee heb hoe lang een film duurt. Daarop afgaand maakt het mij niet zo heel veel uit naar beleving toe, al is het wel zo dat ik bij matige horrortjes al eens op de klok durf kijken en blij ben om te zien dat de finale er bijna aankomt. Toch meestal een opleving in dat soort films.

Een film kijk je doorgaans toch in één keer, terwijl je bij series elke 20/30/45 minuten een out hebt om wat anders te gaan doen. Toch een ander soort commitment dat je maakt.

Ik kan soms films best in 2 delen zien, maar dat hangt van de film af en is eerder uitzondering. Voor mij hoeft een pauze in een cinema ook niet, laat de film maar spelen.

Ben sowieso geen series liefhebber, dus kan het vergelijk ook niet helemaal voor mezelf maken.

Het kan wel natuurlijk, maar het is doorgaans toch niet de normale manier van film kjiken. Dat wil zeggen dat wanneer je om 15:00 aan The Irishman zou beginnen, je voor 18:00 niet aan eten hoeft te denken. Of ondertussen alles moet gaan pauzeren en dingen beginnen regelen. Terwijl een serie je die optie elke x aantal minuten geeft.

Ik heb verder ook niks met series, maar 3 uur aan serie afleveringen bingen is toch echt wat anders dan een film van 3 uur opzetten Zelfs als je uiteindelijk toch gewoon 3 uur na elkaar een serie zit te kijken.

Ik heb veel films gezien met een lange speelduur waar ik ontzettend van genoten heb. Maar toch voel ik altijd een soort opluchting als ik een film wil kijken en ik zie dat deze 'maar' 100 minuten duurt. Of nog beter: een klassieke 90 minuten, heerlijk!

Vaak heb ik ook meer zin om 'even een filmpje te kijken' i.p.v. de commitment die ik voel wanneer een film 2,5 a 3 uur duurt.

Hoewel series inderdaad vaak tussen de 22 en 45 minuten per afleveringen zitten, voel ik die commitment die het zou kosten daar nog veel erger. Twaalf afleveringen van 45 minuten... vier seizoenen lang... Man, wat een opgave...

Ik weet ook nagenoeg altijd op voorhand de speelduur van een film of een serie, gewoon omdat dat qua planning veel handiger is. Het vooraf weten van de speelduur heeft weinig invloed, maar ik merk dat ik ook wel veel moeilijker aan een film van +120 minuten begin. Dat komt voor een stuk omdat zo'n film nagenoeg altijd een inzakking heeft. De vergelijking met 3 afleveringen van een serie van 40 minuten gaat dan niet op voor mij omdat daar altijd apart nog spanningsbogen inzitten.

Killers of the Flower Moon had wat mij betreft beter een miniserie kunnen zijn.

Ik vind films met zo'n lange speelduur eigenlijk een verkapte serie.

Ik zag tegen de lange speelduur op en ik heb de film verspreid over 2 dagen gekeken.

Ter compensatie heb ik vervolgens een vrij korte film uitgekozen: Yannick (Film, 2023)

Soms lukt het me niet om een film uit te kiezen, dan kies ik wel eens voor een korte film (speelduur tot 45 minuten).

Jaren geleden had ik misschien een iets ander antwoord gegeven. Familie-animaties horen maar een uur en kwartier te duren, komische films anderhalf en serieuze films 2 uur. Als dit niet het geval weet ik zeker dat ik na afloop alweer de nodig kanttekeningen ga lopen geven. Onbekende films die 3 uur duren, begin ik eigenlijk niet meer aan. Anderhalf uur/twee uur een film kijken vind ik prima maar dan is het weer tijd voor iets anders.

Nu Astepta Prea Mult de la Sfârsitul Lumii (Film, 2023) duurt maarliefst 163 minuten.

Ik stel me er wel op in en begin dan wat vroeger met de film. Het scheelt dat het een komedie is, maar toch vind ik de speelduur vrij fors. Als de film tegenvalt kijk ik de film gewoon in 2 dagen.

Als een film heel goed is vergeet je dat hij zo lang duurt en vliegt de tijd voorbij.

Die Radu Jude film heeft vooral ook één hele lange scene die echt fantastisch is en die heel zorgvuldig is opgebouwd. De lengte is heel nadrukkelijk onderdeel van de stijl.

Ik vind het prettig om te weten hoe lang iets duurt. Deels vanwege planning, maar ook omdat ik me instel op de speelduur van een film. Als ik aan iets echt langs begin ga ik anders de film in. Niet beter of slechter, maar anders. Bij La Maman et la Putain (Film, 1973) was ik een beetje verrast dat we al aan het einde waren. Ik zag die in de bioscoop en de film is niet voor iedereen (lang en een heel minimaal plot) maar zat echt een ander tijdgevoel ofzo. Moeilijk onder woorden te brengen.

Ik hoorde dat uit het fantastische Magyarázat Mindenre (Film, 2023) 24 minuten verdwenen zijn voor de release (ik denk vanuit de producent). Dat lijkt me doodzonde, Ik zou niet weten wat eruit kan, maar misschien werkt de film wel even goed.

Meestal kijk ik langere dingen wel in het weekend. In een werkweek na mijn werk heb ik wel een voorkeur voor korter. Maar dat is weer meer planning.