Is er een variatie in hoe je een film waardeert?

Als je in een film wordt gezogen dan zul je een film waarschijnlijk hoog waarderen, want dan was ie boeiend, en als je niet in een film wordt gezogen dan zul je 'm laag waarderen, want dan was ie saai. Maar wat ik me wel eens afvraag is in hoeverre het altijd de film zelf is die bepaalt of hij boeit of niet of dat je eigen gemoedstoestand vaak meespeelt: kan het zo zijn dat een film je de ene keer meer boeit dan de andere keer als gevolg van je eigen concentratie of gemoedstoestand op dat moment, zodat een film geluk heeft (een hoge score krijgt) als je 'm op het juiste ogenblik hebt gezien en een film pech heeft (een lage score krijgt) als je 'm op het verkeerde ogenblik hebt gezien.

Wat is jullie ervaring of indruk hierover? Waardeer je een film altijd hetzelfde, ongeacht je eigen omstandigheden op dat moment, of spelen die omstandigheden juist vaak een rol in je waardering?

Ik denk inderdaad, of je het nu wilt of niet, dat de eigen gemoedstoestand een waardering mede bepaalt. Volgens mij is iemand of iets waarderen sowieso subjectief.

Ja, een waardering is sowieso subjectief omdat jouw persoonlijkheid misschien wel de grootste rol speelt of een film wel of niet boeit. Maar hier specifiek gaat het om de vraag in hoeverre je gemoedstoestand of concentratievermogen op het moment een variatie in tijd mogelijk maakt. Je geeft al aan dat jij denkt dat die variatie er is. Ik denk dat ook, maar tegelijkertijd denk ik - als ik voor mezelf spreek - dat die variatie niet heel groot is als ik een beetje uitgerust in de bioscoop zit: de omstandigheden in de bioscoop garanderen al bijna dat je optimaal geconcentreerd en ontvankelijk bent voor de film. Ik denk dat als je thuis een film kijkt die omstandigheden minder ideaal zijn zodat ik denk dat een film gemiddeld lager wordt gewaardeerd als hij thuis wordt bekeken...

Overigens, een andere boeiende discussie is uiteraard in hoeverre smaak subjectief is. Ik denk dat dat ook wel meevalt en dat het mogelijk is om enigszins objectief een film te waarderen dus ongeacht je persoonlijke smaak. Ongeacht je persoonlijke smaak ben je m.i. een idioot als je zegt dat Mozart of Bach geen goede muziek konden maken (en omgekeerd ben je ook een idioot als je vindt dat mijn gepiel op de piano net zo goed is als wat Beethoven deed). En dat geldt voor alle kunst dus ook voor de film...

Een thread die regelmatig opgestart wordt geloof ik. Deze kon ik nog vinden: Niet in de juiste filmbui voor een goede beoordeling

Ik quote voor het gemak ook mezelf maar even

Voor laag gewaardeerde films zal het effect misschien net wat groter zijn, maar zo heel veel meer dan een halfje in de waardering zal het toch niet schelen lijkt mij.

Daar gaat het vooral om de formulering. Beoordeel je de muziek zelf of de kunde van beide heren.

Sorry dat ik wellicht onnodig een nieuwe draad ben gestart (het is vaak moeilijk na te gaan of een onderwerp al eens eerder is besproken).

Ik ben het overigens met je eens dat het in beginsel toch de film zelf is die je in de juiste stemming moet brengen, zodat er dan weinig variatie zal zijn. Aan de andere kant moet er wel een ontvankelijkheid aan jouw kant zijn (en is die er altijd?)...

Overigens, een ander interessant aspect hierin is de omstandigheid dat zo'n film al door anderen hoog of laag is gewaardeerd: heeft dat invloed hoe je de film bekijkt en je waardering? Ik geef toe dat ik op dat punt waarschijnlijk wel enigszins beïnvloedbaar ben: als mensen die ik hoog heb de film hoog waarderen dan heeft de film al een soort gunfactor mee...

Ik heb ook een zoekterm of 6-7 moeten intypen alvorens er iets naar boven kwam. Ongetwijfeld dat er nog wel topics zijn over hetzelfde onderwerp, maar ze zijn inderdaad niet altijd even makkelijk te vinden.

Er moet ontvankelijkheid zijn in die zin dat je wel zin moet hebben op een film te kijken natuurlijk, maar daar houdt het dan ook op voor mij. Ik heb geregeld dat een film niet echt aan de verwachtingen vooraf voldoet, maar toch op zo'n manier weet te overtuigen dat ik een mooie, hoge score kan uitdelen. Dat bedoelde ik net met "een film moet je in een bepaalde stemming brengen". Mindere films doen dat niet/minder en dat is de kans groter dat de zin van het moment iets meer gaat meespelen in de quotering.

Waarderingen van anderen kunnen me dan weer helemaal niks schelen. Maar mijn smaak wijkt ook nogal af van de gemiddelde filmfan, dus ik kijk eerder wantrouwend naar hoog scorende films

Ik heb af en toe nog wel eens de neiging om mijn telefoon erbij te pakken tijdens het kijken van een film en dat kan ik de film niet aanrekenen, want als ik diezelfde film in de bioscoop zou kijken met opperste concentratie bestaat de kans dat mijn score hoger uitvalt.

Hoewel mijn filmsmaak meestal erg afwijkt van die van Onderhond ben ik ook meestal wantrouwig tov hoge gemiddeldes. Dan ben ik al meteen (mischien te) kritisch en krijg zo een houding van jaja het zal wel weer

Dus ja ik kijk niet al te veel naar gemiddeldes.

Gemoedstoestand of concentratie zouden van weinig invloed mogen zijn. Als ik er te moe voor ben of niet in de stemming dan kijk ik de film niet op dat moment. Dat wil niet zeggen dat ik bij bepaalde films mijn concentratie niet kan verliezen als het bijvoorbeeld toch allemaal niet zo interessant is als verhoopt of te traag naar mijn zin.

Ik ben van mening dat smaak helemaal subjectief is en niet objectief. We zijn allemaal verschillend en hebben onze eigen smaak (gelukkig maar). Ja je kan wel zeggen of denken dat iets vakkundig is gemaakt maar als de film an sich me niet kan grijpen wat boeit mij dat dan? Om een concreet voorbeeld te geven. Hitchcock werd master of suspense genoemd en ik kan ook wel zien waarom, maar dat maakt voor mij de film niet automatisch goed laat staan een meesterwerk. Ik was redelijk onder de indruk van Psycho maar ook niet weer overweldigd. En die Freudiaanse uitleg aan het eind vond ik een erg dik minpunt dat makkelijk wordt genegeerd of wordt afgedaan als iets uit de tijd door de positieve recensies, maar dat zal wel aan mij liggen. Dat ik ook geen behoefte heb om de film ooit nog eens terug te kijken spreekt zowel in haar voordeel als nadeel. Ik zal die twist nooit vergeten maar dat is voor mij het enige wat de film mij vertelt en de rest eromheen boeit me ook niet mede doordat de karakters erg vlak zijn. Maar er zijn genoeg andere die ik ok tot goed vind die van mij eveneens het goed voor 1 keer label krijgen.

Persoonlijk heb ik ook liever dat mensen zeggen ik vond dit of dat leuk en dat weer niet ook al is dat gewoon hun persoonlijke voorkeur. Dan is het makkelijker om hun smaak te achterhalen. Als er dan iemand is met een smaak die aanleunt met die van jou kan dat zeker wel tips opleveren. Met meningen die het hebben over vakkundigheid, camerawerk, soundtrack etc daar ben ik niet veel mee. En ja er zullen altijd mensen zijn die zeggen maar je moet toch toegeven dat X of Y geweldig was dus de film verdient minstens zoveel sterren. Zo werkt het niet en ik vrees dat de ontvanger dan eerder nog meer averechts zal gaan beoordelen.

De filosoof ik snap toch niet helemaal wat je bedoelt dat je persoonlijkheid bepaalt of de film je kan boeien of niet. Er zijn veel films die helemaal niet zouden passen bij mijn persoonlijkheid. Ik ben een groot horrorfan maar verafschuw geweld en onrecht in het echte leven. Nu goed ik hoop dan wel dat de karakters die ik sympathiek vind het wel overleven... Maar ik kan ook wel genieten van een wraakfilmpje en dat zou ik in het echt ook moeilijk kunnen goed praten.

Kijk je dan naar horror - komedie films - die dus min of meer vermakelijk zijn - of is het echt pure horror waar je graag naar kijkt? Of beide?

De combinatie comedy en horror werkt voor mij vaak niet zo goed, het is vaak ofwel te flauw ofwel overdreven. Er zijn natuurlijk altijd wel uitzonderingen zoals een Braindead. Veel humor vind ik te geforceerd of gewoon niet grappig (maar dat ligt natuurlijk ook aan mij). Dus ja comedy staat voor mij niet automatisch voor vermakelijkheid

Horror indelen in horror comedy en pure horror is ook veel te beperkt. Maar als we het eenvoudig stellen dan kies ik liever het 2de hoewel ik zeker genoeg horrorfilms goed vind die je niet al te serieus moet nemen. Als de films van Herschell Gordon Lewis je iets zeggen dan begrijp je het misschien wel.

Sorry als ik weer ingewikkeld moet gaan doen.

Grappig dat je Hitchcock als voorbeeld geeft want dat herken ik: zie bv. mijn recensie van gisteren van https://www.moviemeter.nl/film/848/info/660#4740301. Toch geef ik 'm veel sterren want ik zie duidelijk dat het een zeer 'vakkundige' film is, ook al werd ik niet meegesleept. Ik distantieer dus van mijn subjectieve mening en probeer objectief te oordelen. Zelf kan ik ook niks met meningen als 'deze film vond ik leuk' of 'deze film vind ik niet leuk': alleen 'objectieve' beoordelingen helpen mij, precies omdat iedereen anders is...

Met 'persoonlijkheid' bedoel ik gewoon datgene wat maakt dat subjectief een film wel of niet aanspreekt. Juist die persoonlijkheid dus persoonlijke smaak boeit mij niet zo omdat ik toch een andere persoon ben dan de ander...

Dan wordt het ook maar een nutteloze oefening, want dan is er dus een objectieve waardemeter waardoor het onnodig wordt om zelf nog films te beoordelen. Als het toch maar de "craft" van het maken is, dan is het geven van een persoonlijk cijfer zonder waarde.

Pas als je subjectiviteit omarmt houdt het steek om een quotering te geven.

De subjectieve beoordeling is vooral interessant omdat je zo mensen weet te vinden wiens smaak zich (op bepaalde vlakken) aansluit bij de jouwe, waardoor je hun hoge quoteringen kan zien als tips.

Dat aangenomen dat je effectief een film objectief kan beoordelen, wat ik nog steeds onzin vind.

Ik vind dat een wat armzalige benadering. Ik denk dat bv. de recensenten van kranten proberen om objectief de films te beoordelen (want hun recensies beogen iedereen iets te kunnen zeggen en niet alleen de mensen met dezelfde smaak). Maar over die 'objectieve' beoordelingen kun je wel discussiëren zodat om die reden een discussieforum zin heeft (en leuk is): over smaak daarentegen valt niet te twisten...

Overigens, als ik een mening lees als 'ik vond de film niets aan' dan kan ik daar niets mee. Als er echter staat 'ik vond de film niets aan want er zit weinig actie in' dan kan ik daar wel iets mee, precies omdat het 'weinig actie'-deel objectief is, waarmee ik maar wil zeggen dat ook subjectieve meningen vaak toch ook wel objectieve informatie bevatten.

Daar valt niet echt aan te ontkomen. Zo heeft een film die ik in de bios zie een hogere kans om aan te slaan dan eentje die ik thuis zie, in verband met de kansen tot afleiding.

Maar de écht goede films pakken je onder elke omstandigheid wel. Bij een The Neon Demon of Arrival gaat die telefoon dus echt wel uit.

Dat vind ik ook niet erg, dat verschil in benadering. Een film die dat afdwingt, verdient een hogere score.

Ik sluit me overigens wel helemaal aan bij OH. Juist (een poging tot) objectiviteit vertrouw ik niet, zoals die wanstaltige krantenreviews keer op keer aantonen. Dan kun je net zo goed Rotten Tomatoes of Metacritic erbij pakken; aan het subjectieve oordeel van iemand die je ‘kent’ kan ik veel meer waarde hechten.

Weinig actie is nog steeds een redelijk subjectieve constatering. Voor hetzelfde geld staat er in het volgende bericht "weinig actie, man, ik vond net dat er teveel actie inzat!". Lees de reacties bij Apostle er maar eens op na, daar is momenteel een soortgelijke discussie gaande over het horror gehalte van de film.

Het is wel zo dat je als recensent over objectieve elementen kan spreken uiteraard. Zitten er veel of weinig cuts in, is het camerawerk rigide of net heel beweeglijk, wordt er understated geacteerd of net met héél grote gebaren, gebruikt de film een eerder warm kleurenpalet of voelt er kouder aan. Een goede recensie bevat inderdaad elementen zodat de lezer er voor zichzelf kan uithalen of de film wat voor hem zou kunnen zijn.

Maar dat is geen beoordeling, dat is een beschrijving van de film. Een beoordeling is hetgene wat een waarde toekent aan die elementen die beschreven worden en die waarde is toch echt subjectief en verbonden aan de persoon die de recensie schrijft.

En wat zitten mensen hier toch allemaal met hun telefoon te klooien tijdens het kijken! Het zijn films, geen hoorspelen.

Ik kan niet anders dan mij aansluiten bij hetgeen Onderhond en Zwolle84 zeggen. Als een film objectief moet beoordelen dan wordt het gewoon een beschrijving of een opsomming van de elementen die uiteindelijk niet veel zeggen over de filmbeleving zelf naar mijn mening.

De filosoof zoals jij het zegt dat vooral objectieve meningen je aanspreken is net alsof een kijker een lijstje erbij moet nemen waarin staat beschreven op welke elementen moet letten en aan welke criteria de film moet voldoen om van een vakkundige of kwaliteitsvolle film te kunnen spreken. Daar zie ik weinig ruimte voor subjectiviteit, meningsverschillen of discussie. Bovendien gaat wat mij betreft het oorspronkelijke doel van film kijken dan verloren: entertainment mij kunnen raken en vermaken. Idem dito voor muziek eigenlijk. Film is ook een vorm van kunst maar ik ga ze niet beoordelen als schilderijen, beeldhouwwerken ed.

En als recensenten het echt altijd beter zouden weten waarom gaan er nogal wat mensen extra kritisch zijn of bij voorbaat al denken neen die hype ga ik voorlopig aan mij voorbij laten gaan? En sowieso gaan zulke films al meer aandacht krijgen omdat het thema misschien op dat moment hot is of welke reden dan ook. Dat ze altijd oprecht positief zijn daar geloof ik al lang niet meer in.

‘Objectieve mening’ is sowieso een contradictie. Ook als je mening gestoeld is op objectieve zaken (wat nog knap lastig is) blijft het een persoonlijke mening. Nog los van het ontbreken van enig nut ervan, zoals alexspyforever al aangeeft.

Het alcohol-promillage in mijn bloed speelt wel een rol, ja.

In de Volkskrant is er een interview met de boekenchef die over het recenseren van boeken spreekt en dat natuurlijk evengoed op film van toepassing is:

"Recensies zijn ook maar meningen van individuele personen."

"Zo’n beoordeling is geen objectief rapportcijfer, je kunt niet zeggen dat een boek dan ook goed of slecht is."

Zij is het dus wel met jullie eens maar niet met mij. Ik denk dat de ene film of boek objectief echt beter is dan de andere film of boek. Haar redenering is: "Het is de meest interessante vraag die je kunt stellen: ‘Wat zijn de criteria die een boek tot een goed boek maken?’ Maar vraag het literatuurwetenschappers, vraag het schrijvers, vraag het recensenten: niemand zal je een lijstje met objectieve criteria kunnen overhandigen. En het feit dat je dat antwoord niet krijgt, laat zien dat het een kwestie van smaak is."

Maar de conclusie volgt niet uit de premisse. Het feit dat je geen criteria kunt opstellen voor wat een goed kunstwerk of wat überhaupt kunst is laat niet zien dat het een kwestie van smaak is. Socrates maakte de Atheners helemaal gek met zijn vragen wat bv. rechtvaardigheid of vroomheid is, maar het feit dat men er niet in slaagde een definitie of criteria te geven laat niet zien dat het een kwestie van smaak is. Dat was ook zeker niet Socrates' doel. Veel concepten zijn ondefinieerbaar. Net als religie is kunst bovendien mogelijk een verwijzing naar het transcendente en zoals elke beschrijving van God per definitie niet God is omdat God 'hoger' is (negatieve theologie) zo is elke beschrijving van kunst per definitie onjuist omdat kunst elk zo'n algoritme overstijgt (zodat wat een machine produceert nooit kunst kan zijn). Althans, dat zou ook een conclusie kunnen zijn...

Wel denk ik dat ze gelijk heeft in haar mening over wat een goede recensie is:

"Een goede recensie is een goed en meeslepend geschreven stuk waarbij de auteur je inzage geeft in zijn overwegingen, en je na lezing snapt waarom hij een boek geweldig vindt – of juist heel slecht. "

En ook: "Je moet bij fictie niet het verhaal gaan navertellen, dat is het vervelendste wat je kunt doen."

Velen doen dat wel, ook op deze site, maar dat eerste deel sla ik altijd over want het is echt niet interessant om het verhaal van een film nog eens te gaan navertellen...

Of het als onomstotelijk bewijs kan dienen weet ik niet, maar het feit dat tussen verschillende lijstjes tegengestelde of niet-verenigbare criteria zullen zitten is in ieder geval wél een sterke indicatie dat het smaakgebonden is.

Als je een wat langer verhaal schrijft en analyse wil geven van bepaalde elementen dan kan je hier soms niet om heen om het leesbaar te houden. Het is daarnaast een soort 'trailer'-element, waarop de lezer zelf kan bepalen of het iets voor hem/haar is. Maar op een site als dit heeft het inderdaad weinig toegevoegde waarde als je 50 meningen aan het screenen bent.

Ik word keihard onderuit gehaald door de werkelijkheid:

https://www.volkskrant.nl/wetenschap/door-algoritme-geschilderd-portret-brengt-bijna-vier-ton-op~bc42baf3/?utm_campaign=shared_earned&utm_medium=social&utm_source=twitter

Of toch niet? Als kunst ondefinieerbaar/transcendent is en ik definieer 'm als wat niet door een algoritme/machine kan worden gemaakt, dan is die definitie principieel onjuist en is het het wachten op het eerste kunstwerk dat door een algoritme/machine is gemaakt om daarmee de transcendentie van kunst aan te tonen...