Waarop een acteur/actrice beoordelen?

Ik heb nooit heel erg uitvoerig aandacht besteedt aan de kwaliteiten die een acteur/actrice echt doet uitblinken boven de rest. Een acteur/actrice bevalt mij of bevalt mij niet. Nooit ga ik hier dieper op in, omdat ik zelf geen acteer opleiding heb gevolgd en dus geen kennis van zaken heb.

Nu ben ik benieuwd naar wat een acteur/actrice goed maakt. Waar jullie dat op beoordelen en over welke basiskwaliteiten elke acteur/actrice moet beschikken. Willen jullie jullie ervaringen en kennis met mij delen?

Je moet eigenlijk voor jezelf bepalen wat jij belangrijk vindt. Je hoeft ook niet echt een kenner te zijn om dit te beoordelen, zoals je aangeeft moet een acteerprestatie je raken. Ik vind het dan vooral heel belangrijk dat een acteur/actrice in sync is met zijn/haar emoties (ook de reden waarom ik meerm et actrices dan acteurs heb). Dit is voor mij de basis voor een acteur/actrice, ook helpt presence heel erg mee.

Dat is inderdaad het allerbelangrijkste, maar je ziet regelmatig goede acteurs in de ene rol wel gewaardeerd worden en in een andere soortgelijke rol niet, terwijl ze hetzelfde trucje doen lijkt mij. Waar kan dit aan liggen, heeft dit echt met zijn acteerkwaliteiten te maken of beoordeel je een acteur ook op andere gebieden.

Ik denk ten eerste gevoel. Acteert de acteur (ik gebruik even de mannelijke vorm constant) verdriet, dan moet dit op mij zo ook overkomen. Is de acteur aan het overacteren, hoe komt dit op mij over en past dit in zijn rol (soms wel ja). Hoe opvallend is een acteur in een kleine rol (Phil Hoffman is hier meester in) en hoe weet een hoofdrolspeler de aandacht vast te houden en de film te dragen? Spreekt de acteur zijn tekstjes geloofwaardig uit? Dat laatste merk je vooral in het Nederlands sneller omdat het de moedertaal is, maar op den duur merk je het in bij de Engelstalige acteurs ook.

Tip: kijk eens een film waarin goed geacteerd wordt (kies desnoods er één uit met veel Oscarnominaties in de acteercategorieën) en kijk daarna een B-film van wellicht The Asylum. Dan merk je het in alles. Teksten oplezen, mimiek, het gevoel hebben dat een acteur echt in de rol zit in plaats van deze te acteren (zoals vroeger in Hollywood vaak werd gedaan) et cetera. Het is wel vaak dat het steeds dezelfde acteurs zijn die mijn goedkeuring krijgen en steeds dezelfde die mijn afkeuring krijgen. En ja, bij actrice's wil het uiterlijk weleens meespelen trouwens.

Maar het blijft dus eigenlijk altijd gevoel, en dat verschilt voor iedereen. Sommigen zweren bij Japanse cinema en het acteerwerk daar, maar ik kan het soms echt niet harden. Ik ben liefhebber van Pacino (Godfather Part II is zijn beste rol) terwijl anderen hem niet kunnen luchten.

Wil je echt eens kijken voor acteren, zie deze film: A Streetcar Named Desire (1951)

Hierin ging Brando anders te werk dan Leigh. Hij ging naturel acteren en in de huid kruipen (method acting) terwijl zij nog vanuit de ouderwetse school tamelijk theatraal acteerde. Zelden zo duidelijk zie je dat in één film, en voor jou, als je iets wil leren wellicht, een mooie film om dat mee te doen.

Soms erg lastig vast te stellen inderdaad maar denk vooral dat dat een waardeoordeel is die je gevoelsmatig voor moet stellen. Acteren is voor mij ook gevoel. Wat jij beschrijft kan ook aan dingen liggen waar de acteur/actrice geen invloed op heeft. Hoe goed is zijn/haar personage geschreven, hoe goed worden castleden geregisseerd door de regisseur, hoeveel ruimte krijgen de acteurs/actrices te "acteren". Acteren is voor mij gevoel, en die moet je imho ook gevoelsmatig benaderen. Al ligt dat voor iedereen anders.

Wat mjk ook zegt. Great minds think alike.

Ik eigenlijk ook niet. Wat is goed en wat is slecht acteren? Weet ik niet.

Bij acteurs en actrices die ik vroeger "al geweldig vond", zie ik dat ze vaak toch ook niet bijster goed spelen, maar bijvoorbeeld doen wat de regisseur hen opdraagt.....

Als ze het maar leuk brengen of een prettige uitstraling hebben ... eigenlijk net als in het dagelijks leven. Daar let ik dus op.

Edit: Hebben we hier al niet een topic van? Volgens mij heb ik dit al geschreven, alleen waar?

Hier niet:

Film >> Cast en crew >> Wat maakt een acteur/actrice echt goed?

Bedankt voor je uitgebreide reactie mjk87.

Het is allemaal natuurlijk subjectief en een kwestie van hoe komt het op mij over en hoe wil ik in alle volgende gevallen dat die rollen op mij over komen. Misschien dat men daarom ook wel meer waarde hecht aan het realistisch acteren omdat je je daarmee beter kan identificeren. Toch zie op regelmatige basis juist weer dat de aparte rollen meer gewaardeerd worden maar eigenlijk helemaal niet realistisch zijn.

Als we B-films gaan bekijken met slechte acteurs dan merken we inderdaad het verschil Ze hebben geen gevoel, geen charisma, ze weten je aandacht niet vast te houden. Het heeft allemaal met verschillende factoren te maken, maar toch zijn er mensen die ervan smullen en sommige worden juist cult-klassiekers. Het heeft grotendeels dus ook met je eigen smaak te maken.

Bedankt voor het aanraden van die film. Ik zal eens kijken of ik hem kan vinden.

Wat ik belangrijk vind is dat het uiterlijk past bij de rol die ze spelen. Als Danny Trejo een lieve oppas speelt, tja dat gaat er bij mij niet in. Tenzij het als comedy bedoeld is.

Ten tweede vind ik dat je de rol moet zien, niet de acteur. Sommigen kunnen zó goed in hun rol kruipen, dat je de acteur/actrice zelf niet meer opmerkt. Een hoop kunnen dat niet, die herhalen alleen maar hun herhalingsoefening nogsmaals een keer (pun intended). Denk aan de acteurs uit Friends, wat kunnen zij nu echt buiten diezelfde rol die ze daar hadden? Dat accepteer ik wel in comedies, maar niet in serieuzere stukken, zoals 'Ross' in Band of Brothers.

Ik denk dat de belangrijkste vraag is: gaat het personage leven of niet?

Of ook: Komt deze persoon nu geloofwaardig over?

Midden in een film vraag ik me dat soms af: Zou een man/vrouw die in het echt voor zo'n situatie staat ook op dezelfde manier over komen?. Waar zitten de verschillen?

Bij overacting (vooral bij oudere films) vind ik het belangrijk dat de personages de kijker extra gevoel meegeven. Alles moet zoveel malen intenser zijn.