Abbott & Costello

Voor velen zal de naam van dit duo onbekend zijn (voor mij was dat immers ook) maar in hun glorieperiode, zowat de ganse jaren '40, waren ze enorm populair in Amerika en omstreken. Ze hebben in de loop der jaren zowel theater, radio als films gemaakt en persoonlijk vind ik ze een geniaal duo. Echter wordt hun humor vandaag de dag als achterhaald gezien en bijzonder flauw maar daar is in mijn ogen niets van waar. Oké, de tand des tijds heeft natuurlijk zijn indruk achtergelaten maar Who's on First bijvoorbeeld blijft geniaal. Hier op de site varieert het aantal stemmen op hun films tussen de 3 - 20 geloof ik en ze verdienen meer erkenning. Voor mij zijn ze trouwens genialer dan Chaplin, die sowieso al verschrikkelijk overrated is.

Bud Abbott en Lou Costello

De kracht van het duo zit voor mij in hun perfect getimede samenspel. Abbott is lang en mager en is de perfecte straight man (Groucho Marx heeft ooit gezegd dat Abbott de beste straight man ter wereld was) maar is vooral in combinatie met Costello een perfecte match. Costello is de gemakkelijke prooi. Hij is niet al te snugger, heeft nogal snel schrik, is goedgelovig maar weet ook even vaak Abbott terug in het zak te zetten. Dit komt voornamelijk tot zijn recht tot de vele geweldige routines die ze uit hun theaterwerk haalden. Het is vaak zo'n geniale mix van gelaatsuitdrukkingen en dubbele woordbetekenissen dat je iets meerdere keren moet zien om het echt ten volle door te hebben.

Naast hun films zijn er ook nog opnames over gebleven van hun verschillende televisieshows zoals The Colgate Comedy Hour en The Abbott & Costello Show maar hier een voorbeeld van één van hun geniaalste routines uit de film The Naughty Nineties.

Grandioze timing hadden die twee, koningen van de woordspelingen.

Inderdaad, daarmee dat ik het raar vind dat er wordt gezegd dat hun humor achterhaald is want dit soort woordspelingen blijven nog altijd even hilarisch.

Zelf vind ik de Marx Brothers overrated (voornamelijk vanwege Groucho, die lijkt te denken dat een filmset gelijk staat aan een kleinkunstpodium). Ook met de Three Stooges bijvoorbeeld heb ik weinig. En Abbott & Costello accepteer ik voor wat ze zijn; een aardig komisch duo dat in een aantal leuke films beland is, en die het vooral moet hebben van de positieve energie van Lou Costello. En de rappe dialogen en woordspelingen natuurlijk (vanuit de theater- en radio), maar die hebben de tand des tijds maar 'half' doorstaan (zo ook de 'who's on first'-sketch). Laurel & Hardy's visuelere humor is veel universeler en krachtiger, hun timing is nog beter, en qua mimiek is Stan Laurel natuurlijk 100x beter dan Lou Costello.

Tuurlijk is het moeilijk om over humor te discussieren (vind ik ook) maar Chaplin, Keaton en Stan Laurel waren natuurlijk komische genieen in hun tijd. Daar komen A & C echt niet bij in de buurt.

Hoezo natuurlijk? Ze waren serieus met hun performancekunst bezig en dat siert ze, maar je kunt net zo goed argumenteren dat ze daarmee vooral onnatuurlijk overkomen, en misschien is juist dat wel erg verouderd nu. Volgens mij hebben jullie beiden alleen nog maar gezegd "mijn voorkeur is x, nee je hebt ongelijk want mijn voorkeur is y"... met het woordje 'natuurlijk' kan je de discussie niet zomaar winnen! En waar blijven Harold Lloyd en WC Fields in deze discussie, die zijn volgens de "echte" kenners toch veel beter dan al die andere tijdgenoten

Ja hallo, moet je beter lezen want ik beargumenteer het toch echt wel. Hoe moet ik in 'technische zin' uitleggen dat Laurel qua mimiek veel beter is dan? Laurel kan bijvoorbeeld in één korte scene ooit van dronken naar huilen naar schaterlachen gaan. En overtuigend. Dat kan Costello niet.

Verder leunen A & C's humor voor de helft op woordspelingen, die daarna zo vaak gedaan zijn (in elk medium 'and don't call me shirley!) dat ze aan kracht ingeboet hebben. Een snelle woordspeling tussendoor werkt nog wel, maar de lange routines worden al snel wat saaiig.

Harold Lloyd vind ik wel goed, maar dan voornamelijk vanwege het stuntwerk en de gags. Hij heeft geen grappig persona (Keaton heeft oa nog zijn droge stone face),

W. C. Fields zag ik onlangs in een film en die moet hier niet eens genoemd worden vind ik. Zoutloze jandoedel zonder uitstraling wat mij betreft. Geen idee waarom die gewaardeerd wordt (maar ja, moet me op 1 lange film 'beroepen' nu).

ok, dus mimiek is absoluut het toppunt van humor en woordspelingen zijn not done nadat het al een keer gedaan is, boodschap is helder genialiteit is lichamelijk en der rest verdient het niet genoemd te worden. appels zijn veel lekkerder dan peren

niet dat ik verder de discussie belangrijk vind ofzo, wou gewoon even aanwijzen dat er langs elkaar heen geredeneerd werd

Lekker doodredeneren en versimpelde conclusies uit mijn woorden trekken. Iemand doet een boude uitspraak, ik probeer mijn standpunt over te brengen, en in plaats van dat er zich een eventuele discussie kan ontwikkelen (en dat is al moeilijk mbt 'humor), is het beter om een eventuele discussie meteen neer te sabelen. Mij best! Ik moet me vooral niet laten verleiden om te participeren aan MM.

aiaiai je houd van verhitte discussie, en ik probeerde nog aan te geven dat ik persoonlijk met geen van deze komieken een echte band heb. excuses hoor

heb nog steeds uit het stukje van Metalfist en je eigen omschrijving van A&C zin om ooit eens wat van dit duo te gaan zien, meer dan het werk van L&H iig. Het is jammer dat je verder zo diep geraakt wordt door dit blijkbaar schandalige idee wat mij betreft was je argumentatie-techniek dus nu niet echt overtuigend, maar als er met 'hallo' en met uitroeptekens gediscussieerd moet worden, dan doe ik zelf ook liever niet mee...

Dat blijkt wel want je trekt liever je eigen conclusies uit mijn woorden. En ik heb ook geen uitroeptekens gebruikt. Het is toch heel logisch dat je vergelijkingen moet gaan trekken tussen de twee duo's wanneer iemand beweert dat het ene duo veel leuker is dan het andere duo? En als metalfist hier helemaal bovenaan spreekt over 'de geniale gelaatsuitdrukkkingen' bij Abbott & Costello, dat ik dan de mimiek van Stan Laurel er naast leg? Het is zelfs een legendarische 'kracht' van L & H's komedie.

En dat ik in 18 A & C films ook steeds lichamelijke slapstick tegenkom en dat ik die naast de slapstick van L & H leg? Die er groot mee zijn geworden (het stille tijdperk). En ik vind de timing, de gags en de uitvoering van L & H stukken beter. Waarmee ik trouwens niet zeg dat die van A & C 'overbodig' zijn.

Maar waarom concludeer jij dan stellig dat we dan langs elkaar heen redeneren?

Zo leg ik dan ook de aangevers naast elkaar. Bud Abbott is een goede aangever, maar hij is wel wat kleurloos. Oliver Hardy is aangever, maar participeert tevens meer aan de komedie. Met een blik naar de camera, of als lijdend voorwerp. Abbott is wat minder komisch daardoor en ik denk dat andere mensen dat misschien ook wel zo gaan zien (wanneer ze de films bekijken). Bovendien is de chemie tussen L & H groter dan die tussen A & C. Dat kan ik niet meten, maar ik denk wel dat veel mensen dat gaan voelen. Ook als je de relatie tussen de duo's in real life met elkaar vergelijkt.

En dat jij verder wellicht van mening bent dat humor en de invulling daarvan zo persoonlijk is dat een vergelijking tussen de duo''s eigenlijk onmogelijk is, dan heb je een punt. Maar ik ben er dan ook niet mee begonnen. En als er dan een discussie gevoerd moet worden, dan moet je wel gaan vergelijken.

we zouden ophouden toch

maar goed, dit laatste bericht is wel degelijk goede argumentatie dus verdient een repliek. In de voorgaande berichten impliceerde je misschien wel een heleboel, maar de vergelijking die ik er uit destileren kon was L&H hebben goede mimiek en A&C hebben verouderde woordgrapjes, dat waren mijn appels met peren... ik dacht over het algemeen dat ik juist redelijk goed was in begrijpend lezen, maar nogmaals mijn excuses. Ben benieuwd naar de repliek van Metalfist verdedig wat je leuk vind! (op een leuke manier uiteraard)

Aha, we zijn blijkbaar naar hier verhuisd.

Wat mij vooral tegensteekt is dat nagenoeg iedereen Laurel & Hardy (en Chaplin maar daar ben ik me nog wat meer in aan het verdiepen) zo geniaal vind terwijl er in mijn ogen betere komieken waren. Vind het op zich nogal moeilijk om over humor te discussiëren, zeker omdat we blijkbaar gewoon echt een totaal verschillende smaak hebben qua komieken. Zo is Groucho is net mijn favoriet van de Marx Brothers

Bon, ik ga toch een poging wagen. Voor de makkelijkheid even in een aantal segmenten opdelen.

De mimiek:

Ik heb 4 volledige features gezien van Laurel & Hardy en als je mijn bericht bij Pardon Us er op naleest, dan zul je zien dat ik niets tegen de mimiek van Laurel heb. Meer zelfs, het is het enige dat ik echt leuk vind aan het duo.

De aangevers:

Het grote verschil tussen Abbott en Hardy als aangever is dat ze een compleet andere stijl hebben. Abbott is meer de droogkloot die nooit uit zijn rol valt en waaruit je nooit kunt afleiden dat hij in een komedie zit. Juist die tegengesteldheid boeit me. Hij weet praktisch altijd een stalen gezicht te houden terwijl je bij Hardy te vaak het gevoel krijgt dat hij de aandacht naar zich toe wilt trekken. En dat gefriemel aan zijn das werkt me zo op de zenuwen..

Het soort humor:

Laurel & Hardy is puur visueel en valt te vaak terug op herhalingen. Er zijn zelfs shorts die nagenoeg een complete kopie van elkander zijn. Leg Laughing Gravy eens naast Angorra Love en je zult zien wat ik bedoel. Abbott & Costello hebben ook hun herhalingen, maar hebben als meerwaarde dat ze niet enkel visueel zijn. Ze kunnen putten uit een aantal visuele vondsten (de 7*13=28 sketch) maar ook uit een aantal tekstuele vondsten zoals de Who's on First. Ik ben gewoon meer te vinden voor dialooghumor en niet voor slapstick.

Nou ja, iedereen? Wie zijn dat. De reactie die Onderhond in het L&H-topic plaatste, kan hier ook wel. Want hoeveel interesse is er nog voor A&C. (Ik vind de aandacht voor Chaplin, ook zwaar overdreven hoor).

Ik begrijp ook niet, waarom je gaat vergelijken. Hoewel je niet de enige bent. (Als er gevraagd wordt wie is de beste, dan is dat begrijpelijk).

Over humor discussiëren is ook lastig. Het is een kwestie van smaak. En komieken heeft het altijd al gegeven. Vaak kijken ze ook naar elkaar, en ontwikkelen dan hun eigen stijl.

"Rekenwonder"

Abbott & Costello-7x13 =28 - YouTube

Ik vind het wel jammer al die topics hier met nauwelijks reacties. Op ICM heb je allemaal handige lijstjes.

https://www.icheckmovies.com/lists/abbott+and+costello/minkin/

Heb er 15 gezien. Dit waren de eerste films (met L&H) die in de bioscoop heb gezien. Niet dat ik zo oud ben, maar toen draaiden ze die films voor kinderen. Heb ze in jaren '90 op de BBC weer gezien en toen bijgehouden in de speelfilmencyclopedie.

Heb een aantal een paar geleden weer gezien. Ik vind ze erg studio-achtig.