Faerie Tale Theatre

Op aanvraag van Lord Flashheart heb ik dit topic aangemaakt. De serie is weinig bekend buiten de USA (denk ik) al ben ik vrij zeker dat er een aantal afleveringen op de Belgische buis zijn uitgezonden. Dat is evenwel al erg lang geleden en ik was nog jong (einde jaren 80). De serie is gestart in 1982 en eindigde in 1987.

Elke aflevering (gemiddelde duurtijd 50 minuten) behandelt een bekend of minder bekend sprookje steeds met andere acteurs/actrices. Bepaalde acteurs/actrices spelen mee in meerdere sprookjes. Soms zijn er ook wel heel bekende acteurs bij of die op dat moment nog niet zo een bekendheid hadden. Het gaf ook een aantal regisseurs een of meerdere kansen, want niet elke aflevering is door dezelfde persoon geregisseerd.

Elk sprookje wordt geïntroduceerd door Shelley Duval die de hoofdproducer van de reeks is en ook in de eerste afleveringen een aantal rollen vervult. Deze introductie is heel kort, ongeveer een half minuutje.

Een overzicht van alle afleveringen vind je op imdb

Ik heb de DVD box gekocht via Amazon maar het is momenteel enkel in regio 1 te vinden. Je moet ze dus op pc kijken of tablet (zoals ik nu doe). Multiregio DVD-speler is natuurlijk ook een mogelijkheid.

Ik meld hier ook even de users Ted Kerkjes en baspls omdat zij wellicht ook wel interesse hebben in de reeks.

Ik zal deze thread geregeld updaten met reviews van de afleveringen die ik heb gezien.

Bedankt Zal deze ook eens zoeken!

Ok eerste paar reviews. Ik begin met degene die ik het langst geleden heb gezien, dat is een paar maanden geleden dus en nog voordat ik de box had. Dit is dus ook even een geheugentest

The Tale of the Frog Prince (1982): Het sprookje van de kikkerprins of kikkerkoning. Het blijft vrij trouw aan het sprookje met de prinses die haar gouden bal verliest in een put, de kikker die hem terug er uit haalt. Vervolgens moet de prinses hem mee aan tafel laten zitten, van haar bordje laten eten en hem mee in bed nemen. De kikker wordt gespeeld door een mens (dus geen CGI). Storend is dit evenwelniet want hij ziet er wel echt als een kikker uit. Ik heb gemerkt dat in deze reeks dieren ook steeds worden vertolkd door menselijke acteurs. Wat wel goed is dat ze de kikkerprins ook de grootte van een kikker hebben gegeven. The Frog Princevan The Cannon Movie Tales had de kikkerprins meteen op grote mensformaat gemaakt en dat was ergens wel gek. Nu wil ik geen afbreuk doen aan die film want eigenlijk is die wel goed en heeft niet zo veel raakpunten met het originele sprookje. Dat heeft die van de FTT dus wel. Enkele leuke dingen zijn nog toegevoegd zoals de kikkerprins die in de keuken terechtkomt bij de kok en dat deed me spontaan terugdenken aan de scène uit de kleine zeemeermin met de krab Sebastiaan en chef Louis. De kikkerprins weet op originele wijze het hart van de prinses te veroveren om dat nodige kusje van haar te krijgen... Dit was het eerste sprookje dat ze verfilmden en dat was al geen slechte poging.

Rumpelstiltskin (1982): Repelsteeltje dus. Er zijn nauwelijks wijzigingen aangebracht aan het originele sprookje. De molenaarsdochter die van stro goud moet spinnen wordt gespeeld door Shelley Duval. Het enige wat hier anders wordt gedaan is dat de molenaarsdochter uiteindelijk zelf (met de hulp van een aantal dieren) achter de naam van het kleine mannetje komt. Dit vond ik wel een leuke toevoeging. Deze vond ik al iets beter dan de eerste verfilming.

Graag gedaan Ted en bas

Nog een paar reviews van enkele afleveringen die ik nog niet zo lang geleden zag.

Rapunzel (1983): Dit is de derde uit de reeks. Ik meen dat de Nederlandse naam voor Rapunzel, Raponsje is. Nu ken ik het originele sprookje niet zo goed dus ik weet niet hoe trouw ze hieraan zijn gebleven. Rapunzel is in ieder geval hier geen prinses (zoals dat in de tekenfilm Tangled wel het geval is), maar een meisje van een gewoon burgerkoppel. Zowel de moeder van Rapunzel als de volwassen Rapunzel later worden door Shelly Duval gespeeld. De beste rol is hier echter voor Gena Rowlands als de heks en pleegmoeder van Rapunzel. Het eerste gedeelte hoe de ouders in conflict geraken met de heks is beduidend beter dan het gedeelte waarbij de heks Rapunzel opsluit in de toren. Dat gedeelte vond ik nogal afgeraffeld overkomen. Wat de heks uiteindelijk deed met Rapunzel (en de prins) vond ik raar gezien ze eerst zoveel moeite deed om het 'hoederecht' over haar te krijgen en haar te willen beschermen tegen die zogenaamde slechte wereld buiten. Neen, niet goed uitgewerkt.

Goldilocks and the Three Bears (1984): Dit vond ik een van de leukere afleveringen tot nog toe. Het verhaal van "Goudlokje en de drie beren" is kinderlijk eenvoudig en er zitten wat lessen in. Het hoeft niet steeds zo complex te zijn om ervan te kunnen genieten. Het sprookje eindigt meestal met Goudlokje die van de drie beren wegrent nadat ze slapend werd ontdekt door hen. Hier gaat het sprookje verder en dat is wat ik altijd graag had willen weten. Tatum O'Neill mag dan als 21-jarige te oud zijn voor een jong meisje te spelen het werkt evenwel toch, althans voor mij.

Pinocchio (1984): Ik heb er niet meteen een verklaring voor mar ik ben nooit gek geweest op dit sprookje en ook niet op de tekenfilm van Disney en dat heeft vooral met die irritante Japie Krekel te maken. In deze versie gelukkig geen Japie en evenmin Figaro en Cleo. De andere figuren zijn hier wel aanwezig. Het boevenduo wordt hier gespeeld foor twee kwajongens en dus geen vos en kater. De rol van engelbewaarder en opzichter (die Japie moet vertolken in de Disney film en de vogel Gina in de tekenfilmreeks) wordt hier gespeeld door de blauwe fee zoals het eigenlijk hoort. Met een vleugje humor vertolkt door Lainie Kazan en blauw is ze tot haar huid toe Ook de andere figuren spelen hun rol goed inclusief de Italiaanse accentjes. Pinocchio heeft een opmerkelijk kinderlijk stemmetje en manieren ondanks dat zijn vertolker Paul Reubens toch al een dertiger was. Met de beperkte middelen kwam hij toch over als een tot leven gewekte houten pop. En jazeker, de scène met de walvis is er en werkt wonderwel goed.

De laatste 2 reviews voorlopig:

Thumbelina (1984): Duimelijntje was een van mijn favoriete sprookjes. Ben altijd ook wel een fan gebleven van elfjes vandaar. Ik had ook al een tekenfilmversie gezien die me tijdens mijn jeugd was ontgaan, Thumbelina (1994) van Don Bluth. Nu kon ik ander werk van Bluth wel waarderen maar zijn Thumbelina versie vond ik ronduit schabouwelijk. De versie van FTT is tov van die tekenfilm een meesterwerk. Neen, het is niet perfect maar het sprookje wordt gebracht op een correcte manier, zoals ik het me herinnerde. Alle karakters zijn aanwezig en spelen hun rol goed, niemand is irritant zoals er zovelen waren in de tekenfilm. Ik had misschien liever iemand anders gezien dan Carrie Fisher (prinses Leia uit Star Wars) in de rol van Thumbelina, iemand jonger maar ze doet het prima behalve als ze gaat zingen. Voor een lieflijk klein wezentje is haar stem te diep. Dat was toch een beetje een afknapper. Vooral de zwaluw vond ik knap, leek veel op een echte vogel.

The Princess and the Pea (1984): De prinses op de erwt. Het is een van die sprookjes die als kind me altijd wel bijbleef ondanks dat het vrij kort was, wellicht omdat het zo bizar is. Welke persoon kan nu een petieterig erwtje voelen door 20 dikke matrassen heen? Een echte prinses moet dat kunnen. Het toont toch aan dat men in die tijd echt wel geloofde dat mensen van adel verheven waren boven de gewone mensen. Ondertussen is die gewone mens slimmer geworden. Nu dit terzijde was ik benieuwd hoe ze dit korte sprookje konden uitrekken tot een 50 minuten filmpje. Er zijn inderdaad een boel nieuwigheden ingestopt om zover te komen en die werken heel goed. Focus is hier op de prins op ludieke wijze vertolkt door Tom Conti die op zoek is naar een prinses. De prinsessen die zijn moeder laat komen bevallen hem allerminst. Er is ook een meisje genaamd Alecia (vertolkt door de mooie Liza Minelli) die tijdelijk in het kasteel verblijft om haar verstuikte voet te laten helen. Ze zegt dat ze een prinses is, maar dat wil niemand op het kasteel geloven. Mede dankzij de nar (gespeeld door de geweldige Tim Curry die tevens de rol van verteller op zich neemt) ontstaat er een band tussen de prins en Alecia. Ja, ik ben heel lovend over deze verfilming, misschien wel de beste van alle FTT verfilmingen die ik tot nog toe heb gezien.

Ted Kerkjes wrote:

(quote)

Dankjewel! Ik zal het wel weer druk krijgen, de komende tijd!

Druk in de zin van schoolwerk of omdat je nog heeeel veel te kijken hebt

Vandaag was ik lang onderweg. Dit gaf me de kans om 2 afleveringen te kijken:

Jack and the Beanstalk (1983): Het sprookje van Jaap (of was het nu Jaak?) en de bonenstaak. Deze verfilming blijft heel trouw aan het origineel. Volgens mij hebben ze hier heel weinig aan veranderd. En dat hoeft ook niet, want het sprookje is lang en avontuurlijk genoeg om de speelduur makkelijk te vullen. Het is wel een beetje bizar dat de koe wordt gespeeld door twee personen die in een pak zitten, maar dit zorgt wel voor de nodige humor. Beste rol was zonder meer van de reus. De manier waarop hij sprak was grappig met dat steeds terugkerende versje "Fi Fa Fo fum, I smell the blood of and Englishman".

Little Red Riding Hood (1983): Roodkapje, het zal altijd wel een van mijn favorieten blijven ondanks dat het niet het meest avontuurlijke of complexe plot heeft. De oorspronkelijke versie van het sprookje is erg gruwelijk zoals de meeste sprookjes in hun initiële vorm en zit vol symbolisme. Ook de "gekuiste" versie bevat echter nog een aantal wijze lessen zoals het belang van gehoorzaamheid, niet van het rechte pad afgaan, opgroeien (en ontluikende liefde). Met 30 lentes is Mary Steenburgen in principe veel te oud om een tiener Roodkapje te spelen, maar haar gezicht ziet er nog jong genoeg uit om voor adolescent door te gaan. De glansrol is weggelegd voor de wolf schitterend gespeeld door Malcolm McDowell. Hij is echt wel een lelijkerd en dreigend. Alle verhaalelementen van de kinderversie zijn aanwezig met enkele nieuwe stukjes zoals Chris de jonge man die voor Roodkapjes vader (houthakker) werkt en zijn oog op diens dochter laat vallen. Chris zal uiteindelijk ook de rol die de jager vertolkt in het kindersprookje op zich nemen. Ook hier weer zeer van genoten.

Allez ik kan er weer enkele toevoegen voordat deze thread in de vergetelheid geraakt.

The Nightingale (1983): Hoewel een van de oudste episodes uit de reeks, had ik deze wat laten liggen. Het sprookje "De Chinese nachtegaal" behoort ook niet tot mijn favorieten en ook na het zien van deze productie nog steeds niet. Er zit zeker een interessant moraal in maar het kan me nergens boeien. De rol van de keizer wordt vertolkt door niemand minder dan zanger Mick Jagger. Een carrière als groot acteur is niet voor hem weggelegd maar de typische oosterse hangsnor, de expressie op zijn gezicht die haast geen emotie verraadt het klopt allemaal. Ja, deze rol past echt wel bij hem. Helaas het sprookje kon me niet boeien. De nachtegaal was wel leuk met zijn mooie zangstem en hoog stemmetje als hij (of zij?) sprak. Hoewel geen echte vogel hebben ze hard hun best gedaan om het op een echte vogel te laten gelijken en godzijdank geen gebruik gemaakt van een mens in vogelpak.

Hansel and Gretel (1983): Ach ja, het blijft een van mijn favoriete sprookjes ook al is het weer een van die eenvoudigere. Blijkbaar hou ik van de minder complexe sprookjes. Vergelijkingen met de Cannon Movie Tales versie mag ik niet maken, want die kwam later en had de speelduur van een echte film. Die film is ook een van mn favorites of all time. De FTT-versie blijft ook een stuk trouwer aan de originele vertelling, daar waar de Canon versie op bepaalde punten behoorlijk ervan afwijkt al wordt er niet aan de kern geraakt. Deze FTT-productie gebruikt kinderen voor Hans en Grietje en dat lijkt eerder een uitzondering dan een regel. De meeste jeugdige rollen worden in deze producties door volwassenen gespeeld die dat meestal wel overtuigend doen, dat moet ook worden gezegd. In dit sprookje was dat echter geen goed idee geweest. Voor mij nobele onbekenden Ricky Schroder en Bridgette Andersen (die al op 21-jarige leeftijd stierf!) doen dit op een overtuigende manier. Hun angst voor hun vreselijke stiefmoeder en die akelige heks (beide rollen schitterend vertolkt door Joan Collins) is bij momenten echt voelbaar.

Nog 2 sprookjes toe te voegen die ik recentelijk heb bekeken:

The Three Little Pigs (1985): Het sprookje van de drie biggetjes die door hun moeder de wijde wereld in worden gestuurd en op hun eigen benen (of poten?) te staan. Ik herinner me dat ik vroeger een boek had van de Disney versie van dit sprookje. Dit verhaal focust zich vooral hoe elk biggetje zijn huisje bouwt tegen de grote boze wolf. Ook in deze versie is er eentje die voor een huisje van stro gaat, een ander voor een houten en de derde voor eentje van baksteen. Elk biggetje elk gespeeld door een volwassen acteur heeft hier toch wel ergens een doel. Die met het strooien huis wil graag rijk worden (op een snelle manier), die met het huisje van hout is de macho die graag een knappe griet wil. En die knappe griet (naar biggetjesnormen dan) is ook een leuke toevoeging (in de vorm van Valerie Perrine) maar zij zal uiteindelijk gaan voor het slimste biggetje die graag kunstenaar wil worden. En hoewel iedereen zijn rol heel goed speelt, het is echter Jeff Goldblum als de wolf die de show steelt. Hij is arrogant, sterk maar nogal lui en niet te bijster slim.

Snow White and the Seven Dwarfs (1984): Dit sprookje is al natuurlijk al erg vaak gefilmd. Zelf heb ik met deze erbij in totaal 5 versies gezien nu. De slechste was met stip Snow White: A Tale of Terror (1997) , een nogal saaie en sfeerloze horrorversie. Beter was dan Mirror Mirror (2012) maar leed naar mijn zin te veel aan het parodiëren en van de vrouwelijke hoofdfiguur een kick ass babe te maken. Dit soor moderniseringen zijn wel een sleuk om te zien maar ik ben er geen fan van. geef mij dan liever het klassiekere werk ook al is het soms nogal zoetsappig. De Disney versie is natuurlijk het beste bewijs die vooral leuk was omwille van de dieren en de dwergen elk met hun eigenaardigheden. Helaas is Disneyversie verhalend zwakker tov van andere versies zich beperkend tot de giftige appel. De beste versie op dit vlak is Snow White van de Canon Movie Tales die de 3 pogingen verfilmd die de stiefmoeder onderneemt om Sneeuwwitje om te brengen. In die film speelt Diana Rigg de stiefmoeder een schitterende rol. De FTT versie heeft aan Vanessa Redgrave ook een schitterend gemene stiefmoeder. Wellicht vanwege de beperkte tijdsduur hier slechts 2 moordpogingen (gekleurde linten die wurgen (in plaats van een corset) en de appel, en dus geen kam) op Sneeuwwitje. De dwergen hebben allemaal een naam die begint met een B, zijn ook stuk voor stuk echte dwergen. Dwerg Bubba is de voornaamste en dat is opvallend gezien zijn donkere huidskleur. Knap dat deze versie de dwergen multicultureel maakt. De prins krijgt een wat actievere rol doorheen het verhaal als kennis van de dwergen. Leuk is ook het moment waarop de boze stiefmoeder de prins tegen het lijf loopt in een van haar vermommingen en de brave kerel vraagt of ze niet onweerstaanbaar is, helemaal vergetend dat ze op dat moment een lelijke oude vrouw is! De rol van Sneeuwwitje wordt gespeeld door Elizabeth McGovern die echt een knap gezichtje heeft maar jammer genoeg weinig persoonlijkheid meekrijgt. Schitterend is ook ouwe rot in het acteervak Vincent Price als het gezicht en stem van de magische spiegel. De manier waarop Sneeuwwitje weer tot leven wordt gewekt na de giftige appel is (jammer genoeg) niet met een kus van de prins maar doordat de dwergen per ongeluk de kist laten vallen. Ik weet niet meer zeker maar ik meen dat Ted Kerkjes me eens had gezegd dat hij dat einde niet zo leuk vond. Correct me if I'm wrong Ted

Nog 2 sprookjes gezien, er blijven er nog 11 over.

Beauty and the Beast (1984): Ik ken het originele sprookje niet. Ik heb wel de Disney-versie gezien alsook de versie van the Cannon Movie Tales. De CMT-film vond ik de zwakste van alle Cannon Movie Tales waarbij er nauwelijks een band is tussen Beauty en het beest ondanks dat er zeker genoeg ruimte en tijd was. De FTT-versie moet het met minder tijd stellen en slaagt daar veel beter in. Het verhaal blijft strict to the point, geen zijwegen zoals in de tekenfilm met betoverd huispersoneel en geen irritante Gaston die naar Beauty's hand dingt. Jammer genoeg hebben ze in de FTT-versie de back story van hoe Beest uiteindelijk zo een beest is geworden achterwege gelaten. Het kasteel is duister en magisch, hetgeen de donkere sfeer ten goed komt. Sterke prestaties van Susan Sarandon als Beauty and Klaus Kinski als het beest (die al naar de pensioengerechtigde leeftijd aanging). Ondanks dat hij er nog heel menselijk uitziet als beest, vond ik hem toch afschrikwekkend. Vond dit een stuk beter dan verwacht.

The Boy who Left Home to find out about the Shivers (1984): Een sprookje van de gebroeders Grimm dat ik helemaal niet kende. het gaat hier over een jonge man genaamd Martin (gespeeld door Peter MacNicol) die nog nooit in zijn leven bang is geweest. HIj wil weten hoe dat voelt om angst te hebben en rillingen te krijgen. Hij hoorde van een koning die een geldsom en de hand van zijn dochter belooft aan hij die 3 nachten in zijn spookkasteel durft door te brengen. Hij sluit een deal met de koning ondanks dat geen van Martins voorgangers er het levend van af brachten. Martin doet het niet voor het geld noch voor de prinses maar ziet het als een kans om eens de rillingen te krijgen. De scènes in het kasteel zijn eerder amusant dan schrikwekkend en het hoeft dan ook geen uitleg dat de spoken (en het zijn wel degelijk echte spoken in het kasteel) hem niet aan het schrikken krijgen. Ik was erg onder de indruk van de special effects die hierbij aan te pas kwamen. Deze kwamen ontzettend echt over. De ontknoping was cliché en flauw maar vond dit algemeen een heel leuke zit en een ontdekking. En als bonus Vincent Price als verteller, kon niet beter!

Ik heb de Chinese Nachtegaal besteld via Ebay. Als Stonesfan moet ik die natuurlijk hebben met Jagger in de hoofdrol.

Persoonlijk vond ik dit een van de mindere die ik heb gezien maar als Stones fan zal je deze wel kunnen waarderen want hij speelt zijn rol als keizer wel goed. Mag ik weten hoeveel je voor zo een afzonderlijke episode hebt betaald?

Ja, hoor! Ik heb er ruim negen euro voor betaald.

Ooit gezien op TV ergens in de jaren '80, maar was toen nog lang geen fan. Eigenlijk compleet vergeten tot dat ik dit topic las en toen meteen eentje besteld.

Wellicht dat het een van de mindere afleveringen is, maar mij gaat het dan ook echt louter om Jaggers aanwezigheid.

Ja ik heb nu vanmorgen op de trein naar Cinderella gekeken en deze kwam mij heel bekend over. IK had deze episode als kind blijkbaar eens gezien op TV. Het zou best wel kunnen dat de hele serie op Vlaamse en Nederlandse TV is uitgezonden.

9 euro is wel prijzig voor 1 aflevering. Dan ben ik in verhouding met 26 episodes plus wat extra's toch een stuk goedkoper uitgekomen. Nadeel is wel dat het een regio 1 is en niet ondertiteld. Moest je nog andere episodes willen zien geef maar een seintje, ik kan ze converteren en uploaden via wetransfer of zo.

Ok, dank je wel. Ik koop zelf heel veel dvd's en blu rays, die van een andere regio zijn. Ik heb een paar jaar geleden een regiovrije blu ray speler aangeschaft, zodat ik daar nooit op hoef te letten.

Ze zijn inderdaad ooit op de Nederlandse TV geweest, ik kende ook de titel Faerie Tale Theatre van vroeger nog. Toen ik de topictitel zag, wist ik ook meteen: dat was o.a. met Jagger als Chinese keizer, terwijl ik er toch echt in geen jaren meer aan had gedacht.

Ik houd wel van sprookjes, De Efteling vind ik ook nog altijd een leuk jaarlijks dagje uit en de TV serie Once upon a time behoort hier thuis tot de favorieten, dus misschien schaf ik die hele box ook nog wel aan.

Ok nog eens 2 afleveringen gezien vandaag:

Cinderella (1985): Iedereen kent natuurlijk het verhaal van Assepoester. De meeste versies maken gebruik van de magie afkomstig van de fairy godmother. Ook hier is ze van de partij (schitterend gespeeld door de nog niet zo lang geleden overleden Jean Stapleton die haar rol van de nodige humor voorziet) met de pompoen die wordt veranderd in een prachtige koets, Assepoester met een schitterende jurk die de show en meteen het hart van de prins steelt. Cinderella gaat (in tegenstelling tot de Disney versie) echter twee keer naar het bal en verliest haar glazen muiltje dus op de 2de avond. Ik vond Jennifer Beals wel een goede keuze als Cinderella. Ze ziet er gewoontjes uit maar uitgedost als prinses toch wel een plaatje. Van de stiefmoeder en stiefzusjes krijgen we weinig te zien, er wordt ook niet echt veel stilgestaan bij de vervelende klusjes en slavenwerk dat ze Cinderella opdragen. Als ze in beeld komen is het vooral om lui en dom te wezen. Het verhaal blijft to the point, geen rond de pot gedraai met muizen zoals in de Disney-versie. De prins wordt gespeeld door Matthew Broderick die echt nog een babyface heeft en wel jaren jonger lijkt dan Beals terwijl hij in werkelijkheid een jaar ouder is. Zoals het hoort gaat hij ook zelf op zoek naar zijn bruid om het schoentje aan te meten. Goede versie maar de beste voor mij blijft de Duitstalige versie: Aschenputtel (1989)

En dan dit sprookje zal wellicht vooral Ted Kerkjes boeien omdat hij zo een fan is van de Nederlandstalige jeugdserie "Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen mijnheer?"

The Pied Piper of Hamelin (1985): Bij ons bekend als de rattenvangen van Hamelen. De episode blijft volgens mij erg trouw aan het originele sprookje. Het wordt jammer genoeg op een nogal saaie manier gebracht met soms nogal te lange gesprekken tussen de burgemeester en andere notabelen versus het volk en dan de rattenvanger. Wel knap was de figuur van de rattenvanger zelf vertolkt door Eric Idle, extravagant in kleding en zijn blond halflange haar en verzorgd voorkomen deden hem een beetje verwijfd overkomen. Toch was hij duidelijk een figuur die niet met zich liet sollen. De scènes waarin hij de ratten lokt en daarna de kinderen als vergelding voor zijn magere uitbetaling zijn goed in kaart gebracht. Helaas eindigt het sprookje niet zoals ik het had verwacht/gehoopt, nogal zuur eigenlijk. Een van de mindere episodes vond ik.

Naar het einde van het jaar toe werk ik meer van thuis uit en zit minder op de trein hierdoor al even geleden dat ik nog afleveringen heb kunnen kijken. Ik heb en ondertussen nog 2 gezien die ik kan reviewen:

Puss in Boots (1985): het sprookje van de gelaarsde kat behoort ook niet meteen tot mijn favorieten en daar heeft Puss uit Shrek niets aan veranderd. Ik vond het altijd vrij saai ondanks dat ik wel een kattenliefhebber ben nog meer dan honden. De FTT versie is aardig en een stuk beter dan de versie van de Canon Movie Tales. In CMT verandert de kat compleet in een mens. In FTT wordt hij gespeeld door een mens in een kattenpak, maar blijft wel degelijk zijn typische kattentrekjes behouden ondanks de mensenkleren die hij draagt. In de cast veel donkere (van huid) mensen: zowel de koning, de prinses als de eigenaar van Puss en ook de gevaarlijke Ogre (in andere versies is het een reus of tovenaar). Het sprookje wordt vrij slaafs gevolgd, ik zag geen echte leuke toevoegingen behalve dan de herauten van de koning. Deze werden gespeeld door een 3-tal dwergen die al eerder opdoken in de FTT-versie van Sneeuwwitje. Hun aankondigingen waren nog enigszins grappig.

The Snow Queen (1987): De sneeuwkoningin is een sprookje waar ik verschillende verfilmingen van heb gezien en ik meen ook een tekenfilmversie. Alleen is er daarvan maar weinig van blijven hangen. Deze versie is met 45 minuten maar kort dus tijd voor veel uitwijding is er niet. Toch worden er geen belangrijke elementen uit weggelaten. Alle belangrijke figuren zijn er: Gerda, Kay en de sneeuwkoningin als hoofdpersonages , verder de grootmoeder van Gerda, de zomerkoningin, het roversmeisje en het rendier. Er is zelfs een pratende boom in (heel knap gedaan) die Gerda op een moment bijstaat in haar zoektocht naar Kai. Visueel heel mooi gemaakt dat sneeuwpaleis van de sneeuwkoningin, de bloementuin van de zomerkoningin en ook de vestiging van de goblin die verantwoordelijk is voor het zaaien van tweedracht tussen Gerda en Kay met behulp van scherven van een spiegel (in andere versies is het de duivel). Mooi moraal en toch enigszins verrassend wat de figuur van de sneeuwkoningin betreft. Die wordt gespeeld door de voor mij totaal onbekende Lee Remick die me enigszins deed denken aan Michelle Pfeiffer. Koele blik maar toch iets warms over haar. Deze episode hoort nu al tot mijn favorieten.

Gisteren nog 2 episodes gekeken, van beide sprookjes bestaat er een Cannon Movie Tale versie. De CMT-versie vind ik in beide gevallen een stuk beter dan de FTT.

Sleeping Beauty (1983): De schone slaapster oftewel Doornroosje had ik al eerder een poging ondernomen maar er was iets mis gelopen met de covertering waardoor deze bleef hangen. BIj een nieuwe poging wel gelukt en heb ik em aldus gezien. Doornroosje die prinses Debbie wordt genoemd (klinkt niet echt koninklijk) heeft maar een kleine rol dus over Bernadette Peters valt niet veel te zeggen. Ze zingt wel een mooi lied voor een koning en 1 ding is zeker, haar stem is veel mooier dan die van Carrie Fisher (Thumbelina). Het verhaal wordt verteld door een houthakker gespeeld door George Dzundza die zo een lekker zuiders accent heeft (al is hij van geboorte wel een Duitser). Dit verhaal vertelt hij aan prins Charming (oh ja hoe origineel) en diens boertige lakei (Ron Rifkin) die hem meehelpt een bruid te vinden. De prins wordt gespeeld door niemand minder dan Superman Christopher Reeve. En hij doet dat erg goed. Hij vertelt zelf ook een verhaal waarbij ze hem willen koppelen aan een knappe Arabische prinses maar zij blijkt niet zo nobel als hij. De prins deelt namelijk voedsel aan de armen uit en dat vond zij maar niks. Ook de ouders van prinses Debbie willen hun dochter uithuwelijken aan een of andere sukkelachtige prins die zelfs bang is van kleine hondjes. Maar het komt niet tot een ontmoeting tussen deze sukkelaar en de prinses, want dan volgt het bekende spinnewiel-incident. Naast Reeve zijn de beste rollen voor de slechte fee genaamd Henbane (Beverly D'Angelo) en de goede fee (Carol Kane). Kane heb ik in ander films gezien en daar komt ze steeds over als een schattige vrouw met een uiterlijk dat perfect binnen de countryside past. Ook hier kan ze dat niet wegsteken. Ook andere feeën komen in beeld om hun gaven te schenken aan de baby prinses, een ervan is zelfs een man met een baard. Gele, groene, blauwe, rode fee etc ze hebben niet enkel die kleur van kleding maar ook die huidskleur. Er is zelfs een soort van gevecht tussen de dappere prins en de slechte fee. De special effects zijn hierbij wel mooi, het gevecht op zich stelt niet veel voor. het doornenkasteel is ook mooi gedaan. Aardige aflevering maar er wordt met de Sleeping Beauty zelfs toch te weinig gedaan zeker als je weet dat deze met 55 minuten een van de langere episodes is.

The Emperor's New Clothes (1985): De nieuwe kleren van de keizer. Ik meen dat dit het nieuwste sprookje in de Efteling is? Hoort niet tot mijn favorieten al ben ik er wel benieuwd naar hoe het er uit zal zien. De episode volgt het sprookje vrij nauwkeurig. De keizer wordt op meesterlijke wijze gespeeld door Dick Shawn. Ja hij komt verwijfd over maar dat past wel bij iemand die als het ware verliefd is op zichzelf (zeer duidelijk gemaakt op een gegeven moment door een kus aan zijn eigen spiegelbeeld). Ik vond hem beter dan de keizer uit de CMT-versie. Een leuke toevoeging was ook Taylor Negron die als soldaat het hele keizerlijke leger vertegenwoordigde (de keizer gaf immers zoveel uit aan kleding dat er voor meer soldaten geen geld was, maar hun enige soldaat zag er wel piekfijn gekleed uit). De twee oplichters vond ik weinig overtuigend, dan waren die uit CMT veel beter. Ook weer aardige aflvering maar het onderscheidt zich nergens, zowat alles moet komen van de flamboyante keizer. De kostuums zijn wel prachtig. Vandaar misschien het spreekwoord/gezegde: "De kleren maken de man"? Persoonlijk zie ik liever een mooi geklede vrouw maar denk niet dat het bij dit sprookje zou hebben gewerkt (of misschien zou hebben gemogen).

Vanmorgen nog een aflevering gekeken op de trein. Kan nu toch niet verder op het werk, kan ik deze net zo goed beoordelen:

Aladdin and his Wonderful Lamp (1986): Aladdin en de toverlamp. Dit sprookje heb ik leren kennen via een grammofoonplaat. Later heb ik ook alle Disney-films gezien. Niet onaardig maar zonder het komische karakter van Genie zouden het maar povere films zijn. Ook in de FTT-versie is de genie het beste karakter meesterlijk vormgegeven door James Earl Jones. De manier waarop hij er uit ziet en lacht lijken hem eerder op een demon lijken. Hij blijft evenwel gebonden door de opdrachten die de bezitter van de lamp opdraagt al prefereert hij duidelijk de goedhartige Aladdin (Robert Carradine) boven de slechte magiër (Leonard Nimoy). In tegenstelling tot de tekenfilm is de slechterik hier dus niet de Grand Vizier. De Grand Vizier (Ray Sharkey) heeft hier een veel beperktere rol. Leuke bijrollen voor de Sultan (Joseph Maher) en Aladdins moeder (Rae Allen). De prinses heet hier Sabrina (Valerie Bertinelli) maar heeft weinig te doen. De tijd was wellicht te kort om echt veel chemie tussen Aladdin en de prinses te creëren al is hun liefde wel een integraal deel van het verhaal. Het verhaal wordt verteld (door de genie) zonder al te veel poespas en zonder idiote helpertjes van Aladdin (zoals die aap). Visueel zit het heel goed : kostuums en decor die je meteen in het verre Oosten wanen en zelfs de magie komt heel overtuigend over door de nodige special effects. Toch een van de betere FTT-episodes.

Blijven er nog 4 over:

The Princess who had never laughed

The Dancing princesses

The Little Mermaid

Rip van Winkle

3 ervan ken ik niet dus misschien zitten er nog wel een of meer leuke verrassingen bij (zoals The Boy who Left Home to find out about the Shivers).

Aladdin is de enige die ik ooit heb gezien omdat hij geregisseerd is door Tim Burton Maar dat is al te lang geleden om er nog iets zinnigs over te kunnen zeggen.

Ik ben wel een voorstander van dit soort series, maar ik heb ze liever donker en grimmig dan grappig (maar die zijn er niet zo veel voor zover ik weet). The Storyteller heb ik wel belachelijk vaak gezien.

Ik was inderdaad vergeten te vermelden dat Tim Burton de regisseur was, want dat valt hier wel op omdat het visuele zo goed is verzorgd. Ik ben geen fan van zijn werk maar op het visuele vlak is hij toch wel een van de betere. Dat biedt in deze aflevering toch wel een meerwaarde.

Nu heb ik ook nog een andere episode gezien van een sprookje dat ik niet kende:

The Princess who had never laughed (1986): het verhaal in het kort gaat over een koning (Howard Hesseman) die het lachen in zijn koninkrijk heeft verbannen (hij wordt zelfs aangesproken met "Your Seriousness" ipv "Your Highness"). Waarom wordt in de serie onthuld maar het is vooral door de dood van zijn vrouw dat hij verbitterd is geraakt. Het deed me ergens denken aan zeekoning Triton uit de kleine zeemeermin die muziek in Atlantis verbood (voor een tijdje) na de dood van zijn vrouw. Uiteindelijk rebelleert de prinses (Ellen Barkin) tegen zoveel serieus gedoe en het gebrek aan plezier. Ze wil eindelijk eens iemand die haar aan het lachen kan brengen. Uiteindelijk blijkt er maar één man geknipt voor deze zaak. Deze persoon heet Waldo bijgenaamd Wienerhead (Howie Mandel), een simpele boerenjongen. Uiteindelijk is hij niet zo grappig maar leert de prinses en haar familie wel een interessante les. Een aardige verfilming maar niet eentje die ik snel zal herkijken. Tussen de heren die de prinses probeerden te doen lachen was er eentje die leuke dingen met zijn kapsel kon doen, nu dat vond ik wel echt grappig.

Gisteren eindelijk nog eens eentje bekeken:

The Little Mermaid (1987): De kleine zeemeermin. Ik verwachtte niet dat ik deze zo leuk zou vinden als de Disney-versie die toch tot mijn favorieten behoort. Ik moet echter zeggen dat dit een van de betere episodes is en dat is enerzijds omdat het vrij trouw blijft aan het origineel en anderzijds zijn de onderwaterscènes goed gemaakt ondanks de beperkte middelen. De haren van de zeemeerminnen ze deinen om het effect van het stromende water weer te geven. Zonder het einde weg te geven wel het is niet zo zoet als de Disney-versie maar evenmin zo droevig als de versie van Andersen. Als liefhebber van happy endings kon ik eigenlijk wel goed leven hiermee. De kleine zeemeermin heet hier Pearl (de mij onbekende maar mooie Pam Dawber) en wordt verliefd op prins Andrew (Treat Williams), maar er is ook prinses Amelia (Helen Mirren). Allebei zijn ze heel goed voor Pearl, reden waarom ik prinses Amelia ook alle geluk gunde. Leuke rollen voor Brian Dehenny als koning Neptunus (en verteller van het verhaal) en vader van Pearl, die hier niet zo bemoeiziek en dominant is als zijn Disney-variant Triton. Pearl wordt hier niet bijgestaan door dieren, maar door twee van haar zusjes. Schitterende bijrol van Karen Black als de paarshuidige zeeheks (mooi maar ook een tikkeltje duister). Wreed zoals Ursula is ze niet, eerder neutraal en een real business woman.

Dus Ted Kerkjes, deze moet volgens mij wel wat voor jou zijn, omdat je het einde van de Disney-versie toch liever wat minder zoetsappig had gewild.

Haha dankjewel, alexspyforever. Ik heb al wat van Faerie Tale Theatre gezien. Heel mooi aangekleed allemaal. The Little Mermaid moet ik nog zien, maar dat zal ik zeker doen.

Dankjewel voor de tip!

En ondertussen heb ik ook de laatste 2 episodes gezien, 2 voor mij onbekende sprookjes:

The Dancing Princesses (1987): Het is een sprookje van de gebroeders Grimm. In het Nederlands wordt dit "De stukgedanste schoentjes" genoemd. In het oorspronkelijke sprookje gaat het om 12 prinsesjes, maar dat hebben ze hier gemakkelijkheidshalve gehalveerd naar 6. Het gaat dus om een koning (Roy Dotrice) die 6 dochters heeft. Ze verslijten hun dansschoentjes dag na dag. Hun vader vraagt zich af hoe dat komt want hij laat de kamer van zijn dochters 's nachts bewaken en ze komen er niet stiekem uit. Hij looft een premie uit en een van zijn dochters als bruid voor de prins die het mysterie van de schoentjes kan ontrafelen. Alle prinsen falen omdat ze steeds maar weer in de val van een slaapdrankje van de oudste dochter Jeanetta (Lesley Ann Warren) trappen. Tot zich op een dag een soldaat op retraite (Peter Weller) aanmeldt bij de koning. Hoewel hij geen prins is en op aandringen van zijn dochters besluit de koning de soldaat een kans te geven. De prinsessen denken dat ook de soldaat niet zal slagen, maar hij volgt de goede raad van een oude dame nauwkeurig op en gebruikt het geheime wapen (een mantel die onzichtbaar maakt) dat ze hem overhandigde op slimme wijze. Het oude dametje wordt gespeeld door Zelda Rubinstein, bekend als de psychic uit de Poltergeist films. Leuke ontdekking en behoort ook tot de betere afleveringen.

Rip van Winkle (1987): Deze had ik beter als eerste gekeken in plaats van laatste. Deze vond ik zonder competitie de saaiste vertelling. Gelukkig dat ik em niet snachts had gekeken anders was ik in slaap gevallen. Het is eigenlijk geen klassiek sprookje, maar een vertelling van een Amerikaanse volksheld genaamd Rip Van Winkle die blijkbaar van Nederlandse afkomst is (Van Winkel klinkt niet echt Amerikaans). Ik weet niet of veel Nederlanders deze figuur kennen, ik had (als Belg) in elk geval nog nooit van hem gehoord. Het verhaal stelt gewoon niets voor, doodsaai en de acteurs proberen er het beste van te maken maar het lijkt voor hen ook een verplicht nummertje. Moest Faerie Tale Theatre door een Europese firma zijn gemaakt en niet door een Amerikaanse zou er wellicht nooit een episode over deze figuur zijn geweest. Het is niet universeel, te Amerikaans en niet boeiend genoeg om basis te zijn voor een sterk sprookje. Wie meer wil weten de Wiki-pagina vertelt het verhaal in het kort. Het is bovendien een vrouwonvriendelijke vertelling. Visueel zit het wel goed, maar dat redt deze episode niet. De enige aflvering die ik een onvoldoende zou geven.

Zo nu ik ze allemaal heb gezien zal ik later een soort top 10 proberen te maken.

Hopelijk hebben jullie er wat aan gehad en vonden jullie het niet te saai om te lezen Ik heb van deze serie alvast genoten en kan het de sprookjesliefhebber alleen maar aanraden.

Daenelia ik weet dat je van deze serie houdt daarom dat ik je even vermeld hier. Ik heb deze vorig jaar eens allemaal bekeken en in het kort besproken (vind je dus terug in deze thread). Op die manier kan je zien welke episodes voor jou misschien wel interessant zijn

alexspyforever, ik had ze ooit bijna allemaa, op VHS. Er zijn er een paar die in mijn geheugen gegrift staan. Ik vond het wel heel leuk om je stukjes te lezen. Ik zag ze weer voor me. .. Goed om te weten dat mijn geheugen nog werkt!

En weet je, eigenlijk weet ik niet of ik ze wel wil herzien. Misschien als ik een leuke gelegenheid heb met een 7 jarige of zo.