Ju-On: Owari no Hajimari (2014)

Degelijk. Toch wat meer van verwacht, Ochiai levert vaak toch lichtelijk freaky dingen af, maar deze film houdt zich wel érg goed aan de opzet van het origineel. In stukken gehakt verhaal rond meerdere personages die met Toshio en z'n gevolg te maken krijgen. Verhaaltje is vooral een "origin story", iets te uitleggerig dus, want een deel van het mysterie wegneemt. Kan het ook niet helemaal plaatsen in de reeks, maar dat komt allicht omdat het heel lang geleden is dat ik de originele films nog eens gezien heb. Het zou wat mij betreft zo maar een reboot kunnen zijn van het origineel. Het mist ook een beetje aan spanning. Net iets te gelikt, daarbij ook iets te bekend terrein ondertussen. Toch heb ik ook gewoon het gevoel dat de regie van Shimizu wat strakker en creepier was. Al bij al een aardig vervolg dus, dat zich braaf aan het stramien van de originele films houdt. Of het veel toevoegt is maar de vraag, écht eng is het ook allemaal niet, maar er zitten wel een paar leuke scenes in, die af en toe leuk verwijzen naar eerdere delen (hoogtepunt is het camerashot dat bij het horen van Kayako naar de trappen draait, maar haar daar niet vindt). 3.0*

In het begin van dit millennium kon de wit geschminkte Toshio me nog wel op de kast krijgen. Het was nog niet eerder vertoond, en het was creepy. Maar na negen delen (zes Japanse, drie Amerikaanse) herhalen ze het oude kunstje nog maar eens. Bijna lachwekkend gewoon. Zo'n kereltje is voor de doorgewinterde horrorfanaat allang niet meer eng. Toch krijgt hij wederom de hoofdrol, samen met zijn vader en moeder die we in voorgaande delen al zo vaak zagen. Ook ik kan het geheel niet meer plaatsen, maar de draad ben ik jaren geleden al kwijt geraakt. De voorgangers hoef je naar mijn idee niet gezien te hebben om dit te volgen, en zonder voorkennis zal dit misschien nog goed smaken ook. Het gerecyclede verhaal en de herhalende scares vallen op die manier niet op. Ik kon bepaalde scenes zo voorspellen, omdat sommige scenes gewoon kopiëen zijn uit deel drie en vier. Of misschien was het vijf en zeven. Een paar originele scenes waren dan wel geslaagd, maar dat weegt niet op tegen het langdradige restant. Er zit behoorlijk wat slijt op de formule en ik ben bang dat daar de komende jaren geen verandering in gaat komen.

Vijf jaar na het vorige filmproject binnen deze reeks neemt regisseur Masayuki Ochiai het stokje over en trommelt het oorsprongsverhaal nog maar eens uit de kast. The Beginning of the End vormt dan ook een geheel dat enkele horrorscènes uit voorgaande films kopieert en deze links en rechts weet te verbeteren, maar evenzeer weinig vernieuwing levert. Het is vooral de finale die goed voor de dag komt, het overige restant van de film vormt een ietwat saai gebeuren omdat je als kijker hoogstwaarschijnlijk al bekend bent met dit verhaal. Het acteerwerk is weinig bijzonder en bovennatuurlijke bedreigingen zoals Toshio zijn amper intrigerend te noemen, gelukkig duurt deze film uiteindelijk maar enkel 90 minuten. Het is jammer dat men niet gewoon een voortzetting in elkaar draaide, nu heb je vooral meer van hetzelfde. Liefhebbers zullen het echter waarschijnlijk meer dan ik kunnen waarderen.