Stranger in Our House (1978)

Craven blijft voor mij toch een interessant regisseur, met meesterlijke hoogtepunten (A Nightmare on Elm Street, Scream, New Nightmare) en soms rampzalige dieptepunten (Cursed, Swamp Thing, Scream 3). De producties uit de jaren '70, waar hij mee is begonnen (Hills Have Eyes, Last House on the Left) lagen hier wat mij betreft mooi tussenin. Deze derde film van de Amerikaanse horror-regisseur uit de jaren '70 neigt jammer genoeg toch het meest naar de tweede categorie: De dieptepunten ... Summer of Fear faalt op veel verschillende gebieden. Zo is het script een rommeltje en de dialogen zijn van bijzonder laag soap- niveau. En ook wordt er ontzettend slecht geacteerd; Linda Blair speelt behoorlijk waardeloos, de vader is echt lachwekkend en langs de scènes met Fran 'kan niet acteren' Drescher had iemand ook beter even een schaar kunnen halen. Daarnaast zit de film vol belachelijke en uiterst lachwekkende momenten; zo vliegen auto's al in de fik voordat ze überhaupt dichtbij de berm komen te rijden. Mede hierdoor doet de film grotendeels erg amateuristisch aan en wordt het steeds duidelijker dat de film de tanden des tijds niet heeft doorstaan. Toch heeft de film ergens wel een charmant laagje over zich. Het ietwat vreemde jaren '70 sfeertje komt op sommige momenten erg sterk naar voren en dit doet de film soms best goed. Ook zitten er nier en daar nog wel een paar andere geinige en amusante momenten, maar helaas niet genoeg om er een goede thriller van te maken. Ik wilde eerst voor een anderhalve ster gaan, maar bij nader inzien maak ik er toch maar even twee hele kleine sterren van. Blijft duidelijk één van Craven's minste en is qua kwaliteit voor mij het best te vergelijken met The Swamp Thing, welke hij een paar jaar later maakte. 2 hele kleine sterren.

Geen beste beurt van Craven, al heeft het een vreemdsoortige charme die ongetwijfeld iets met toen van doen heeft. Het zorgt ervoor dat deze TV film ook weer niet helemaal door z'n hoeven zakt, maar tegelijkertijd ontstaat het gevoel dat je naar een of andere goedkope soap kijkt. Is het niet de setting, dan is het wel de muziek of de verwikkelingen rondom het gezin die daar debet aan zijn. De sequens waar Rachel lijdzaam toeziet hoe Julia bij iedereen populair is geworden, onder begeleiding van een cheesy deuntje, nee, dat kan eigenlijk niet. Er sluimert iets. Dat dan weer wel, maar paranoia of suspense kan je het niet of nauwelijks noemen. Als iets met auto's de meeste opvallende gebeurtenis is in een horrorfilm, zegt dat misschien ook wel iets. De stem van Fran Drescher is in ieder geval enger dan de opgeplakte oogjes. Een lauw werkje.

Mid zaterdagavond nog even aan de Wes Craven en daarmee een beetje een guilty pleasure die ik niet altijd even goed vindt maar ook zeker niet kan laten. En zoals vaker het geval is met Craven kan het niet aan zijn beste tippen, en is het vaker hilarisch dan eng, en dat is niet anders met deze Stranger in our House cq Summer of Fear. Geinig is het toch best wel in fases, de opbouw is langzaam en zorgvuldig te noemen, en uiteraard is het idee een sfeer en situatie te scheppen waarin alles mogelijk lijkt maar het natuurlijk onduidelijk blijft of het allemaal toeval is of dat er meer achter zit. En binnen dat wankele evenwicht heeft Stranger in our House wel verschillende keren de neiging om te vervallen in een soort van goedkoop melodrama, in combinatie met overacting, goedkoop klinkende soundtrack, kortweg een soapachtige uitstraling. Centraal uiteraard het puber leven van Rachel dat langzaam ontwricht wordt met een aantal zonderlinge gebeurtenissen, de suggestie van some voodoo hoodoo shit en een kort rolletje van Fran Drescher, en potverdikke, als de trommelvliezen niet door haar The Nanny-achtige gesnater worden geteisterd is dat toch een lekker wijf te noemen. Maar het mag duidelijk zijn dat het allemaal net niet voldoende is, het is allemaal wel geinig, maar spannend of heel boeiend is het tot de helft/eerste uur zeker niet. Maar wanneer Rachel op onderzoek uitgaat en het mysterie een grotere omvang krijgt, de familie overduidelijk steeds verder in de greep raakt van het nichtje, en het maar überhaupt de vraag is of we wel met het nichtje van doen hebben, overigens wel voorspelbaar, wordt de film richting het einde toch wel iets beter en leuker. En na het niet zo bijster boeiende begin herpakt de films zich richting het einde wel degelijk waarmee de film toch een voldoende binnensleept. Een topcijfer wordt dit toch zeker niet, maar al met al was het best een vermakelijke film, daarom drie sterren voor de moeite