20 Leugens, 4 Ouders en een Scharrelei (2013)

Drie pluspunten: Musters speelt zijn rol tamelijk leuk, het verhaal is cliché maar kan grappig uitpakken (was niet dat het hier volledig slecht uitpakte) en de shots die de film kenmerkt op het voedsel en drinkwaar (eitje wordt in slow-motion gebakken, koffie komt uit de Nespresso-machine, etc.) was een erg leuke vondst, die ook erg leuk in de film wordt uitgevoerd. En nu de rest. Verkooien is geen acteur. Het is een joch die toevallig spontaan en zelfverzekerd is (want dat schijnt het enige gevraagde te zijn voor hedendaagse Nederlandse acteurs) en toevallig als kindje Hilversum inrolde. En zoals dat meestal gaat bij de Nederlandse cinema blijf je uit gebrek van gevraagd worden voor films als je op jonge leeftijd er al werkzaam in was. Vergeet niet de rest van de cast. Op Musters na speelt iedereen een enorm vlak typetje in 20 leugens. Niet te vergeten dat meisje die het liefje van Verkooien speelt. Wat een tenenkrommend kind. 20 leugens was de allerslechtste telefilm van het jaar en ook een van de slechtste van de afgelopen tien jaar. Dat niet veel zegt overigens. De meeste telefilms zijn niet van hoog niveau maar de meeste zijn wel amusant. Deze hele productie lijkt op een mateloos irritante, Hollandse amateurtoneelgroep met een camera voor hun neus. Tijdverspilling, mensen. Gauw iets anders opzetten.

Leuk om eens gezien te hebben. Goed gespeeld en een vermakelijk verhaal dat soms best grappig is. Naar het eind toe werd het mij wat te druk en te dramatisch. Niet hoogstaand, maar ook niet slecht, naar mijn mening. Een kleine voldoende. 3*

De 15e verjaardag van knorrige puber Dylan [Nils Verkooijen] ontaardt in een slaande (onzinnige) ruzie met zijn moeders Emma [Anneke Blok] en Ilse [Marieke Heebink] waarbij Emma door een ongelukkige val een paar flinke breuken oploopt. Toevallig verschijnt Dylans biologische vader Sjors [Marcel Musters] ten tonele en in een van de vele geforceerde wendingen besluiten Emma en Ilse dat het beter is dat Dylan de komende 3 maanden doorbrengt bij de vader die hij nooit heeft gekend. En dat zonder enige ruggespraak met Sjors’ geliefde Bert [Mark Ram]. Het scenario en Smitsmans regie zijn minstens net zo slecht als de titel. Slingert stuurloos heen en weer tussen komedie en drama, met een ernstig overacterende cast. Ram is de enige positieve uitzondering.