Northern Soul (2014)

Muziek, dans, drugs, vriendschap en liefde, het komt allemaal voorbij in deze aardige film over Northern Soul, een voor mij onbekende stroming. Speelduur vond ik echter wat aan de lange kant waardoor ik met moeite mijn aandacht erbij kon houden dans na dans.

In het troosteloze Wigan van 1974 raken John [Elliot James Langridge] en Matt [Josh Whitehouse] bevriend dankzij hun gezamenlijke liefde voor soulmuziek. Samen reizen ze door de omgeving op zoek naar zeldzame souljuweeltjes en dromen ze van een carrière als DJs en reis naar het Mekka van de soulmuziek: Amerika! Hun eerste feesten zijn een groot succes, maar Matts eigenzinnige presentatiestijl en de invloed van drugs dreigen zowel hun ambities als hun vriendschap te ruïneren. Een met passie gemaakt muzikaal drama over vriendschap en muziek en dans als middelen om te ontsnappen aan de dagelijkse realiteit met uitstekend spel over de gehele linie en een werkelijk sublieme soundtrack waarbij het niet mee zal vallen om stil te blijven zitten. En zeg nou eerlijk: waarom zou je?

Leuke sfeerimpressie van Northern Soul, zo’n typisch Britse subcultuur. Uiteraard veel nadruk op de kenmerkende mode, drugs, muziek en in dit geval vooral veel dansen. Het lastige aan dit soort films is echter dat er ook ergens een dramastructuur aan te pas moet komen. En die is niet heel bijzonder. Doet wat dat betreft wel een beetje denken aan een Saturday Night Fever. Leuk trouwens dat Steve Coogan een bijrolletje speelt, nadat hij eerder de hoofdrol speelde in 24 Hour Party People, ook een stukje cultuurhistorie van zijn geboortestreek. Ook Lisa Stansfield speelt een kleine rol, maar die had ik eerlijk gezegd niet herkend.