Verloren Maandag (1974)

Ha, wat zou ik graag als Pool arriveren in het Antwerps Statiekwartier van de jaren '70, er verwelkomd worden door de verloren zielen van de Statiestraat, daar aldaar anno nu nog steeds aanwezig en voorts mijzelf verliezen in een nagenoeg comateuze alcoholroes, veelal gestuwd door een eigenzinnige mix van gin en witte wijn. Die combo kende ik nog niet, in de Wacamba Bar op 8th Avenue beperk ik mij meestal tot een Budweiser en een shot Jameson. We lopen er een jonge Jan Decleir tegen het lijf, in een vroege rol. Oud-koloniaal bij wie je met gemak een mes kunt matsen. Het heeft iets absurdistisch, de queeste van het hoofdpersonage, die hoegenaamd geen enkele poging onderneemt om zijn geliefde Lena terug te vinden, met uitzondering af en toe eens stomdronken een autobus achternazitten op een chaotisch kruispunt of een willekeurige pooier neersteken. Zijn zoektocht is inderdaad obesssief en maniakaal. Bestaan vrouwen eigenlijk echt of zijn ze gewoon ingebeelde projecties van mannelijke razernij? De vroege jaren '70 zijn proefbaar in dit vergeten Vlaamse werkje, er heerst een sfeer van totale uitzichtloosheid en no future. Nietsontziend gitaargeweld op de soundtrack. Ik ontwaarde een zelfde vibe in 'Les Tueurs Fous', eveneens recent ter herontdekking te bewonderen. Stilletjesaan denk ik dat we opnieuw in zo'n tijdperk aanbeland zijn. Pokkeherrie!