Mes Chères Études (2010)

Déborah François geeft zich op overtuigende wijze helemaal in deze televisiefilm over studentenprostitutie. Naar verluidt verkeren alleen al in Frankrijk tienduizenden studenten in het prostitutiecircuit om hun studie (en andere dingen) te betalen. Omdat de seksscènes nergens expliciet getoond worden, blijft -anders dan in een pornofilm- de focus gevestigd op het verhaal dat gebaseerd is op een anoniem (door een zekere Laura D.) geschreven boek over haar eigen ervaringen. Dat verhaal is interessant genoeg, al kun je hier en daar vraagtekens plaatsen bij de keuzes die Laura (Déborah François) in haar bijbaantje als prostituee maakt (de bekende ezel én de steen). Van een studente, die zulke hoge cijfers haalt mag je wat dat betreft toch meer verwachten. Veelbetekenend dat de laatste vraag van het tv-interview enkel beantwoord wordt met een glimlachje.

Ik herinner me de ophef nog wel die het boek waarop deze film gebaseerd is indertijd opleverde - en dat terwijl ik toen nog lang niet zo vaak als nu in Frankrijk kwam. Maar die ophef en maatschappelijke verontwaardiging kwamen nog niet in de buurt van deze film - wat een ongekend sterke aanklacht tegen de maatschappij is het, dit verhaal over de wat naieve en onhandige Laura die omringd door een zeldzame collectie hufters probeert zichzelf staande te houden. Déborah François speelt dat met ongekende inzet en met haar hele fysiek. Toch zelden iemand gezien die in alle vezels van haar lichaam uitstraalt dat het echt, echt helemaal niet ok is wat er gebeurt - als een soort voorlichtingsfilm van de ‘nee is nee’ campagne zou je nauwelijks iets overtuigenders kunnen vinden. Ook in dat opzicht, je bent toch wel een zeldzame hufter als je dan toch alsnog misbruik gaat maken. Want dat is het toch overduidelijk, daar kan niemand ook maar een enkel argument tegenin brengen. Een van de meest deprimerende films die ik ooit gezien heb. Aan de andere kant ook wel erg sterk gemaakt, maar verwacht niet dat je er een leuke avond mee hebt. Wat bij mij nog eens extra hard aankomt is dat de mooie François vrij sprekend lijkt op twee jonge Françaises die ik heb zien opgroeien. Ik moet er toch niet aan denken dat zij ooit in zo’n situatie terecht zouden komen.