Un Bianco Vestito per Marialé (1972)

Normaal gezien toch mijn ding deze giallo films, maar deze viel mij toch redelijk tegen. Om te beginnen komt het verhaal wel heel langzaam op gang met overbodige scènes zoals het bizarre verkleeddiner met verleidingsdansjes, de toevallige ontmoeting van een vrouw die een boek zit te lezen langs de weg, Massimo (Ivan Rassimov ) die eerst niet binnen gelaten wordt, Gengher Gatti als butler in de intro, het spookhuistafereel met al die beelden en poppen. Totaal overbodig allemaal, lijkt dat de regisseur meer aandacht heeft voor zijn choreografie. Wanneer de slachtoffers beginnen te vallen , is het tempo veel te snel en zijn sommige kills zelfs niet te zien. En dan bedoel ik dat de slachtoffers al gevonden worden zonder dat je al iets hebt gezien. Trouwend de kills worden erg matig in beeld gebracht. Weinig of geen spanning, ook het slot weet niet te verrassen. Al meent de regisseur dat hij toch een bijzondere ontknoping heeft, maar die ligt eigenlijk al vast bij de opening van de film. Pluspuntje vond ik wel de muziek bij de openingscredits. 4/10

Een giallo uit begin jaren zeventig en ook weer een echte tijdcapsule. De slemp- en braspartij met genderwissels en naaktdansen is duidelijk een uitloper van de hippie/flower power beweging. Voeg daar dan nog een scheut Hitchock/Agatha Christie en een typerende Italiaanse soundtrack aan toe en dan staat er een aardig stukje pulp voor de kijker klaar. Mooi in beeld gebracht waarbij de mooie kasteel setting ook nog eens een extra troef is. Enig minpuntje is dat het lang duurt eer het slashen van start gaat en dat er qua suspense zeker meer uit te halen was. Daarom is het niet helemaal een topper in het giallo genre maar zoals gezegd op zijn minst een vermakelijk stukje pulp.