Monte Carlo (2011)

Ik was er toch heel zeker van dat ik deze film al eens had gezien, maar toch besloten om hem gisteren nog eens te kijken. Conclusie: of ik heb hem gewoonweg nog niet gezien of hij heeft zo weinig indruk op me achtergelaten dat ik helemaal niets herkende, behalve de scene in de toiletten die ik me vaag herinnerde. Aangezien ik de film best vermakelijk vond, ga ik voor het eerste: ik heb hem nog niet gezien. Enfin, ik kwam de film vrij gemakkelijk door. Natuurlijk is het een 'chickflick romkom 13 in een dozijn' wat mijn voorganger aangeeft, maar daarom wilde ik hem juist ook kijken. De film is vanaf het moment dat de meiden in Parijs aankomen eigenlijk al volledig duidelijk, je weet ongeveer wel hoe de film gaat verlopen. Een deel van de film weet je overigens ook al wel voordat ze naar Parijs vertrekken. In dit opzicht dus gewoon een standaard film. De acteerprestaties zijn over het algemeen prima, Monteith vond ik niet zo geweldig. Zijn personage kon ik, met name in het begin, ook niet echt waarderen. De dames doen het prima en Meester leeft helemaal in haar rol. Het verschil tussen haar personage in het begin en naarmate de film vordert heeft ze goed in beeld weten te brengen. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor Gomez, waarbij ze het verschil tussen Cordelia en Grace erg leuk heeft gedaan. Voor de rest is het een vrij standaard film waar ook weinig over te zeggen valt, echter heb ik wel besloten deze film 0,5* meer te geven dan dat ik normaal doe bij dit soort films en dat is te danken aan de prachtige omgeving waarin deze film is gemaakt.

“I finally meet a guy who likes me for me. And I'm not even me.” Verrassend leuk. Het duurt wat lang voordat de film eindelijk op gang komt, maar de drie actrices (Gomez, Meester en Cassidy) doen het goed en de drie mannelijke acteurs zijn ook niet slecht. Gomez is duidelijk de hoofdrolspeelster en doet het goed, maar de verhaallijn met Meester en die Australische gast is het sterkst. Voor de rest is Monte Carlo ontzettend voorspelbaar en er had wat meer uit de persoonsverwisseling gehaald kunnen worden, maar het acteerspel en de luchtige sfeer zorgen ervoor dat het allemaal lekker wegkijkt. Met Monaco als schitterende zomerse setting.

De film opent als een soort 'Ontdek je Plekje' in Texas, maar dan zonder commentaarstem: een modern laag kerkgebouw, een brandweerkazerne, grote huizen met veranda's ervoor en natuurlijk een fier wapperende Amerikaanse vlag. Op dat akelig patriottische punt had ik de film eigenlijk al af moeten zetten, dan was me die zotte 2 uur erna tenminste nog bespaard gebleven. Gomez en haar vriendinnen gaan op vakantie naar Parijs (wat heeft die Gomez toch een raar rond babyhoofd; ik kan maar niet begrijpen wat men in haar ziet, tenzij je op baby's valt, dan heb ik niks gezegd) waar na aankomst in het hotel een persoonsverwisseling plaatsvindt die tot hilarische taferelen leidt. Het is al veel eerder gedaan natuurlijk: Flodder in Amerika, Big Business.. Het is allemaal niet grappig en het verveelt. Daarna vertrekt het hele spul naar Monte Carlo, waarschijnlijk is Parijs niet chic genoeg voor die Texanen. Matige doorsnee beelden van zowel Parijs als Monte Carlo. Onlangs zag ik nog To Catch a Thief van Hitchock, daarin oogt het zuiden van Frankrijk toch veel spectaculairder.