Le Cose Che Restano (2010)

Fenomenaal. Prachtige miniserie, boeiend van de eerste tot de laatste minuut door de schitterende, rijk geschakeerde familiekroniek over liefde, verdriet, boosheid, verdringing, vertwijfeling en alles wat mensen tot kwetsbare mensen van vlees en bloed maakt. Mooi en subtiel gefilmd en bovendien fabelachtig, meeslepend geacteerd door een voortreffelijke cast. Jammer dat de serie na 360 minuten al afgelopen is. Had van mij nog uren door mogen gaan, want veel beter dan dit maak je weinig mee. Minstens zo goed als het eveneens voortreffelijke La Meglio Gioventù, maar een vergelijking met die miniserie gaat verder eigenlijk mank.

De link met Meglio Gioventu is inderdaad best groot, maar deze vond ik toch minder goed uitgewerkt en minder sfeervol. Ook de verhaallijntjes waren net even wat minder. Verder wel weer uiterst genietbaar. -edit- en Valentina d'Agostino en Leila Bekhti waren alleen al de moeite waard om te bekijken .

Een wat dubbel gevoel met dit Italiaans familie-epos. Maar het is wel het soort genre Italiaanse film dat me bekoort, de sfeer, de taal, la vita d’Italia, la familia… Dus op zich zeker graag naar gekeken. Wel nogal sterk emotioneel geladen en neigend naar het bespelen van het sentiment. Er gebeurt wel heel wat in de familie. Een tragische gebeurtenis verscheurt de familie die zo hecht leek. Alles verliep ook zeer voorspoedig en dan komen de barstjes. Het ouderlijke huis was een symbool en plaats voor eenheid en leven. Dat verandert sterk naarmate de miniserie vordert. Vele thema’s passeren de revue, ook maatschappelijke onderwerpen als vrouwenhandel en asielkwesties. Een beetje te veel van het goede soms, maar de regisseur slaagt er wel in om er één geheel van te maken. Naar het einde toe merk je dat het ouderlijke huis opnieuw een prominente plek inneemt voor de familie, weliswaar met nieuwe mensen en nieuwe hoofdstukken. Prima acteerwerk ook, maar iets minder drama en meer diepgang had de serie zeker geen slecht gedaan.