Ms .45 (1981)

Zoals joolstein al hier aangeeft wordt de tijdsperiode heel goed weergegeven en heeft het wraakverhaal een zeer overtuigende wraakengel gespeeld door Zoë Lund. Daarbij verloopt het verhaal naar het einde toe toch wat anders in vergelijking met de meeste wraakfilms. Degelijke film die voor mij toch de gemiddelde film overstijgt. 7/10

Een heerlijke ruwe wraakfilm, enkele jaren na Death Wish en Taxi Driver. Het harde stadsleven rond die tijd was er één van veel geweld en straatcriminaliteit. Dat inspireert films als dit natuurlijk. Maar in tegenstelling tot de titels die ik net genoemd heb, gaat deze film nog wat verder door er een mooie dame neer te zetten. Het wordt wat meer in kleur gezet en wat overdreven. Maar daar is als film niets mis mee natuurlijk. In de hoofdrol zien we Zoë Tamerlis (Lund) in haar debuutfilm, amper 17 jaar als ze de film opnam. Ze kan niet praten in de film, dus krijgen we ook geen grootse dialogen. Dat wordt wel gecompenseerd door haar daden. En het mag dan wel low budget zijn en een weinig ervaren cast, het gaat goed hard met een hoog kill gehalte.

De mooie naaister Thana is een zeer schuchter meisje dat bovendien ook nog stom (niet sprekend) is. Als zij op een avond maar liefst twee keer wordt verkracht, schaft ze zich een pistool aan en schuimt ’s nachts de straten van New York af op zoek naar mannen die vrouwen erge dingen aandoen. Net als in de meeste Rape and Revenge films is het verloop dat MS .45 volgt niet erg verrassend. Regisseur Abel Ferrara slaagt er echter wel redelijk goed in om van de film iets meer te maken dan pure exploitatiecinema. Om de exploitatie heen ontwikkelt zich een redelijk boeiend verhaal en genereert de film ondanks zijn trashgehalte zelfs voorzichtig wat spanning. Zoë Lund speelt Thana en doet dat heel behoorlijk. Ze heeft een bepaald charisma en de nuchtere en beheerste manier waarop zij de mannen uitschakelt is daardoor overtuigend genoeg. De free jazz die als muzikale achtergrond dient vond ik eigenlijk best goed. De muziek klinkt vrij agressief en dat past goed. Wel wat merkwaardig was het dat in een bandje dat op een feestje een nummer speelt, de trompettist de geluiden van de trombone produceert. Erg knap vond ik dat. Zo’n storend detail geeft trouwens ook aan dat de film zich hier en daar wat slordigheden permitteert. Ach, het is tenslotte trash, maar het totaalplaatje was voldoende.